ข้อเสนอมรณะ

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องประชุมชั้นใต้ดิน และเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์ของคนตรงหน้า คือสิ่งที่ปลุกสติผมให้ตื่นเต็มตาในโปรเจกต์ที่สติปัญญาของคนทั้งบริษัทลงความเห็นตรงกันว่า "บ้าสิ้นดี" "ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกเรื้อรังแบบนั้นอีกสามนาที ผมจะถือว่าดีไซน์เนอร์ระดับท็อปของวงการคนนี้ กำลังใช้สมองส่วนที่เหลืออยู่ประเมินค่าความล้มเหลวของตัวเองล่วงหน้านะครับ คุณศิลา" เสียงหวานใสที่จิกกัดได้คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีเขียวมะกอกที่ทิ้งตัวลงนั่งกระแทกเบาะเก้าอี้ตรงข้าม รินรดาตวัดดวงตากลมโตที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมมองผมอย่างไม่เกรงใจ ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี สมกับฉายา 'ปีศาจปากแจ๋ว' ที่วงการออกแบบสถาปัตยกรรมต่างพากันขยาด ผมวางปากกาในมือลงช้าๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อรับมือกับพายุอารมณ์ที่รู้ดีว่าจะต้องโหมกระหน่ำในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ "ผมไม่ได้ท้องผูกครับคุณรินรดา แต่ผมกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่า เราเอาสมองส่วนไหนมาตกลงรับโปรเจกต์ 'เซฟเฮาส์ไร้ชื่อ' นรกแตกนี่ ที่แม้แต่บริษัทใหญ่สามเจ้าแรกยังวิ่งหนีหางจุกตูด" ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบทำลายประสาท สังเกตเห็นคิ้วเรียวสวยของเธอตวัดขึ้นทันที "อ้าว! พูดแบบนี้ก็สวย Sila Architecture ของคุณใกล้จะเจ๊งจนต้องกินแกลบแล้วหรือไง ถึงได้ตะเกียกตะกายมารับเศษอาหารจากโครงการผีสิงนี่ หรือว่า... กลัวจนขาสั่นตั้งแต่ยังไม่เริ่มร่างแบบกันแน่ล่ะคะ เอ้ย... ครับ!" รินรดาหลุดปากแซะด้วยความเคยชินก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อเห็นมุมปากของผมกระตุกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ แข่งกับความอึดอัดระหว่างเรา ศิลากวาดสายตามองเอกสารสัญญาบนโต๊ะ มันคือโครงการรีโนเวตคฤหาสน์เก่าแก่ปลายหน้าผาแถบชานเมือง ที่ขึ้นชื่อเรื่องอาถรรพ์และความล้มเหลวติดต่อกันมาสามเจเนอเรชัน ไม่มีใครอยากเอาชื่อเสียงมาทิ้งไว้ที่นี่ ยกเว้นพวกเราสองคนที่ต่างก็มีเหตุผลส่วนตัวมากพอที่จะปฏิเสธไม่ได้ "สัญญาระบุไว้ชัดเจนครับว่าเราต้องทำงานร่วมกันในพื้นที่ปิดตายนั้นเป็นเวลาสามเดือนเต็ม เพื่อออกแบบพื้นที่ที่ต้องปลอดภัยจากทุกสิ่ง... แม้กระทั่งความโลภของมนุษย์" ผมเอ่ยเสียงเรียบ ทอดสายตาผ่านเลนส์แว่นสบประสานกับนัยน์ตาดุดันคู่นั้นที่จ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่พ่นคำพูดจิกกัดอย่างไร้สาระแบบนี้ ผมเกรงว่าเราคงไม่ได้เริ่มแม้แต่เสาเข็มต้นแรก" "อุ๊й! พูดจาได้รื่นหูดีแท้นะครับคุณสถาปนิกผู้แสนจะเจ้าระเบียบ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองร่างสูงของผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาวิเคราะห์แกมดูแคลน "ฉันไม่เคยกลัวงานยาก และยิ่งไม่กลัวคนปากหนักอย่างคุณด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่ฉันกลัวคือการต้องมานั่งหายใจร่วมกับคนคร่ำครึที่คิดว่าโลกนี้หมุนรอบไม้บรรทัด T-Square ของตัวเองต่างหากล่ะ" บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บ การปะทะคารมระหว่างสถาปนิกหนุ่มสุขุมผู้ยึดมั่นในระเบียบวินัย กับดีไซเนอร์สาวอินดี้ผู้แหกทุกกฎเกณฑ์ ดำเนินมาถึงจุดที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร เคมีที่ขัดแย้งกันอย่างสุดขั้วนี้กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างละสายตาจากกันไม่ได้ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชัง แต่ทว่าหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะไปกับทุกคำพูดที่เชือดเฉือน ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็กจนรินรดาต้องเอนตัวหลบโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นชาจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ขณะที่ผมโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่จงใจให้ชิดริมหูของเธอ "ถ้าคิดว่าแน่จริง ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นหน่อยสิครับ ว่าปากเก่งๆ ของคุณจะใช้งานได้ดีเท่ากับฝีมือการออกแบบจริงๆ หรือเปล่า... รินรดา" ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้ร่างเพรียวชะงักไปชั่ววินาที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนประหม่า ก่อนที่เธอจะรีบตั้งสติแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมตรงๆ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ภายใต้ใบหน้าสุขุมนิ่งสนิท ขณะที่ริมฝีปากบางของเธอกำลังจะอ้าออกเพื่อสวนกลับด้วยคำพูดเผ็ดร้อนตามสไตล์ ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตัด19จังหวะความเร่าร้อนนั้นลงทันที ก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การอนุญาต ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบกริบผู้เป็นเจ้าของโปรเจกต์มรณะนี้ก็ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของอิสรภาพครับ... คุณศิลา คุณรินรดา หวังว่าพวกคุณคงยังไม่เปลี่ยนใจไปเสียก่อนนะ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของแบล็กสมิธในตำนานเสมอนะครับ