เซฟเฮาส์หลังเก่า

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แนบอยู่หลังใบหู ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับแววตาของศิลาในวินาทีนี้ สถาปนิกหนุ่มผู้เคยถือคติว่าทุกอย่างในโลกต้องถูกออกแบบให้อยู่ในมุมฉากและระเบียบที่สมบูรณ์แบบ กำลังยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดกลับเกร็งเครียดดั่งเหล็กกล้าที่พร้อมระเบิดพลังได้ทุกเมื่อ "ลดปืนลงซะ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังรินรดาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แม้ในสถานการณ์ที่ความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย สายตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองชายชุดดำผู้บุกรุกอย่างไม่เกรงกลัว รินรดาที่ถูกดึงเข้าหาแผ่นอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ดีไซเนอร์ปากแจ๋วอย่างเขาเกลียดการตกเป็นเบี้ยล่างที่สุด แต่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นฝุ่นปูนและเหงื่อจางๆ จากตัวศิลา กลับสร้างความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดจนน่าหงุดหงิด "ปากดีไม่เบานี่ครับ สถาปนิก" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังมาจากเงามืด ชายชุดดำถอดปลายนิ้วออกจากไกปืนชั่วขณะ แต่ปลายกระบอกยังคงจ่อตรงมาที่พวกเขา "คิดเหรอว่าที่นี่คือเซฟเฮาส์ธรรมดา... พวกคุณก้าวเข้ามาในหลุมศพของตัวเองต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างนั้นก็ถอยหลังหายวับไปกับความมืดของโถงทางเดินชั้นสองทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งหายไปทางปีกตึกด้านตะวันตก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนจางๆ และความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง "ปล่อยผมได้แล้วมั้งครับ คุณศิลา" รินรดาแกล้งกระแทรกศอกใส่ซี่โครงอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าหวานเชิดขึ้น แม้พวงแก้มจะแดงก่ำด้วยความเร่งรีบของหัวใจ "หรือติดใจอ้อมกอดสถาปนิกปากแข็งคนนี้เข้าแล้ว" ศิลาถอนหายใจยาว ปล่อยมือที่โอบเอวบางออกอย่างจำยอม เขาสลัดความตึงเครียดทิ้งแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม "ผมแค่ไม่อยากให้ดีไซเนอร์ปากเก่งอย่างคุณสมองกระจายเลอะพื้นห้องที่ผมต้องออกแบบใหม่... มันเปลืองงบครับ" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยน" รินรดาเบะปากใส่ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว โถงทางเดินของเซฟเฮาส์หลังเก่านี้เต็มไปด้วยคราบฝุ่นหนาเตอะและหยากไย่ แต่เมื่อมองลอดผ่านแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ผนังปูนเปลือยกลับมีร่องรอยการขูดขีดประหลาด เป็นสัญลักษณ์รูปวงกลมซ้อนทับกันสามชั้น รอยขูดนั้นยังใหม่มาก ราวกับเพิ่งทำขึ้นไม่นานนี้เอง "คุณเห็นนี่ไหม" รินรดาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะที่รอยขูดบนพื้นไม้ปาร์เกต์ "นี่ไม่ใช่รอยจากการรื้อถอนตึกทั่วไป แต่มันคือสัญลักษณ์... เหมือนรหัสลับอะไรบางอย่าง" ศิลาก้าวเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งข้างๆ กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของรินรดาโชว์เตะจมูกชั่วขณะจนสถาปนิกหนุ่มต้องเบนสายตาไปมองที่พื้นแทน นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปตามร่องรอยนั้น ก่อนดวงตาคมจะหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ไม่ใช่แค่รหัสลับ" ศิลาเอ่ยเสียงเครียด "แต่มันคือแผนผัง... ดูแนวรอยขูดพวกนี้สิ มันชี้ไปที่ห้องใต้ดินฝั่งทิศเหนือ ห้องที่แบบแปลนเดิมระบุว่าเป็นห้องเก็บของทึบไม่มีทางออก" ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังของทั้งคู่ เซฟเฮาส์ไร้ชื่อหลังนี้เก็บงำความลับอะไรไว้กันแน่ ทำไมถึงมีคนคอยติดตาม และทำไมรอยสัญลักษณ์เหล่านี้ถึงนำทางพวกเขามายังจุดที่ถูกซ่อนเร้น ทั้งสองตัดสินใจเดินตามรอยประหลาดนั้นลึกลงไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกอย่างรุนแรง ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะถูกปิดตาย กลับถูกงัดจนแง้มออกเล็กน้อย มีแสงไฟกระพริบสีส้มสลัวเล็ดลอดออกมาจากด้านใน ราวกับมีใครบางคนกำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่ ศิลาเอื้อมมือไปผลักประตูเหล็กหนักอึ้งให้เปิดออก เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหูสะท้อนก้องในความมืด ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องเก็บของร้างอย่างที่คิด กลางห้องโล่งกว้างมีโต๊ะทำงานไม้สักตัวตั้งอยู่ บนโต๊ะนั้นมีคอมพิวเตอร์เปิดหน้าจอค้างไว้ ภาพบนจอคือแปลนโครงสร้างของเซฟเฮาส์หลังนี้... และจุดสีแดงกะพริบหลายจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาประชิดตัวตึกจากทุกทิศทาง "เราโดนล้อมแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูรินรดา พร้อมกับเสียงล็อกประตูดัง *คลิก* จากด้านนอก! ประตูเหล็กบานใหญ่ปิดตายลงต่อหน้าต่อตา และก่อนที่ศิลาจะทันได้พังประตูหนี แสงไฟในห้องใต้ดินก็ดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด ในความมืดมิดสนิท มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังเดินลงบันไดมาทางนี้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังชิดติดใบหูของรินรดา... *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ