ดักทางศัตรู

"ถ้าท่านแม่ทัพมั่นใจว่าเงินคลังส่วนนี้หายไปเพราะความสะเพร่าของข้า งั้นข้าก็ขอเชิญท่านร่วมเป็นสักขีพยาน ในการเปิดผนึกบัญชีชุดใหม่ที่ข้าเพิ่งทำเสร็จเมื่อครู่เสียเลยดีไหมคะ?" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเย็นเยียบจนคนฟังต้องชะงัก ร่างสูงโปร่งยืนเด่นอยู่กลางห้องโถงกว้าง แสงจากคบเพลิงที่วูบไหวสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้เงาที่ทอดลงบนพื้นดูราวกับปีศาจที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อติดกับ อคินขยับยิ้มมุมปาก มือหนากำด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามข่มความร้อนรุ่มในใจที่ถูกศิลาต้อนเข้ามุม "บัญชีชุดใหม่? ศิลา... เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ กฎของวังหลวงมีไว้เพื่อรักษาความเป็นระเบียบ ไม่ใช่ให้คนเพียงคนเดียวมาเปลี่ยนตัวเลขตามอำเภอใจ" รินลดาที่ยืนอยู่เคียงข้างศิลาขยับพัดในมือเบาๆ ดวงตาคมกริบของนางกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังนับลมหายใจของทุกคน "ท่านแม่ทัพคะ การที่ท่านรีบร้อนกล่าวหาว่าเงินคลังหายไป ทั้งที่ศิลายังไม่ได้แจ้งเบิกหรือสรุปยอดอย่างเป็นทางการ... นี่เป็นการเตือนภัยให้พวกเรา หรือเป็นการ 'ดักทาง' เพื่อลบร่องรอยอะไรบางอย่างกันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง อคินกัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าหากศิลาเปิดบัญชีฉบับนี้ขึ้นมา แผนการที่เขาเตรียมจะยักยอกเงินคลังไปสมทบทุนกองกำลังส่วนตัวจะพังพินาศในทันที เขาพลาดไป... เขาประเมินชายที่เคยอ่อนแอคนนี้ต่ำเกินไป "ข้าแค่หวังดีต่อบ้านเมือง" อคินเค้นเสียงตอบ "แต่ในเมื่อเจ้ามั่นใจนัก ข้าก็อยากจะเห็นนักว่า บัญชีของเจ้าจะใสสะอาดสมกับที่คุยไว้หรือไม่" ศิลาเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะไม้โอ๊กกลางห้อง ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าออกมาวาง มือของเขาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย เขากางมันออกเผยให้เห็นตัวเลขและตราประทับที่ดูแปลกตา มันไม่ใช่แค่บัญชีธรรมดา แต่มันคือผังการหมุนเวียนของเงินทองทั้งหมดในช่วงหกเดือนที่ผ่านมา "ท่านแม่ทัพอคิน... ท่านจำ 'โรงเตี๊ยมห้าหุบเขา' ได้ไหมคะ?" ศิลาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้ามอง "เงินสิบห้าล้านเหรียญทองที่หายไปจากคลังเมื่อเดือนก่อน ไม่ได้ถูกโจรที่ไหนขโมยไปหรอกค่ะ แต่ถูกโอนไปยังบัญชีลับของโรงเตี๊ยมแห่งนั้น ก่อนจะถูกเปลี่ยนมือผ่านพ่อค้าเร่เพื่อฟอกให้กลายเป็นทุนสะสมอาวุธ" ใบหน้าของอคินถอดสีจนเกือบขาวเผือด เขาพยายามควบคุมอาการสั่นของมือ "เจ้า... เจ้าไม่มีหลักฐานมัดตัวข้าได้หรอก การกล่าวหาขุนนางระดับสูงมีโทษถึงประหาร!" "ข้าไม่ได้กล่าวหาท่านค่ะ" ศิลาเงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "ข้าแค่กำลังจะแจ้งความประสงค์ต่อองค์จักรพรรดิว่า เงินจำนวนดังกล่าวถูกอายัดไว้ได้ทันท่วงที โดย 'แผนที่ข้าได้วางไว้ล่วงหน้า' ตั้งแต่ต้นเดือน... และดูเหมือนว่า ตอนนี้คนของข้าคงจะเข้าถึงตัวพยานสำคัญในโรงเตี๊ยมนั้นเรียบร้อยแล้วนะคะ" อคินหน้ามืดลงชั่วขณะ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เขาถูกรุกฆาตตั้งแต่ยังไม่ทันได้เดินหมากเสียด้วยซ้ำ ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดผึง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารองครักษ์ก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้บานใหญ่ที่ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ทหารคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขามีท่าทีลุกลี้ลุกลนผิดปกติ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าศิลาด้วยอาการตัวสั่นเทา "ท่านศิลา... พยานที่โรงเตี๊ยม... พวกเขาหายไปหมดแล้วครับ และที่นั่นเหลือเพียงจดหมายฉบับเดียวที่จ่าหน้าซองถึงท่านโดยเฉพาะ" ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปรับจดหมายจากมือทหาร ทันทีที่แกะผนึกครั่งออก กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของดอกโบตั๋นก็โชยออกมาจากกระดาษ มันเป็นกลิ่นเดียวกับน้ำหอมที่คนใกล้ชิดที่สุดของเขาใช้เพียงคนเดียวเท่านั้น "ศิลา... มีอะไรหรือเปล่าคะ?" รินลดากระซิบถามด้วยความเป็นกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป ศิลาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เพราะนอกจากข้อความสั้นๆ ที่เขียนว่า 'อย่าคิดว่าเจ้าอยู่เหนือเกมนี้ ศิลา... ความลับที่แท้จริงของเจ้า กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า' แล้ว ด้านล่างของจดหมายยังมีตราประทับเลือดที่เป็นสัญลักษณ์ของ 'ตัวเขาเอง' ในชาติก่อนที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อนนอกจากคนที่ตายไปแล้ว! เขามองไปรอบห้อง สัญชาตญาณเตือนให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง รินลดาที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ขยับห่างออกไป พร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเขาตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ใช่แค่เขาที่กำลังหลอกใช้คนอื่น แต่มันคือการที่เขาเองนั่นแหละที่เดินเข้าสู่กับดักที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเองในอีกภพหนึ่ง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการที่พลิกผันไปมากับเงียบแต่ฟาดเรียบนะคะ