หลักฐานชิ้นแรก

“หยุดมือของคุณไว้ตรงนั้น... แม่ทัพอคิน” สุ้มเสียงของศิลาเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพดูจะลดอุณหภูมิลงฉับพลัน เขายืนนิ่งอยู่กึ่งกลางห้อง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่ช่องลับหลังภาพวาดรูปภูเขาอันเก่าแก่ มือของอคินที่กำลังเอื้อมไปแตะกลไกนั้นชะงักค้าง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้าด้วยใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำ “เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน ศิลา? ข้าเพียงแค่จะหยิบหนังสือตำราพิชัยสงครามมาอ่านแก้เบื่อเท่านั้น” อคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “ตำราพิชัยสงครามคงไม่ได้ถูกซ่อนไว้หลังภาพวาดที่ลงอาคมปิดตายหรอกกระมัง” รินลดาแทรกขึ้น เสียงของนางนุ่มนวลทว่าบาดลึก นางขยับกายไปยืนเคียงข้างศิลา การเคลื่อนไหวของนางลื่นไหลราวกับสายน้ำที่พร้อมจะกลายเป็นน้ำแข็งได้ทุกเมื่อ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ศิลาไม่รอให้อีกฝ่ายได้แก้ตัว เขาพุ่งตัวเข้าหาอคินด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าที่ใครจะคาดคิด อคินเบิกตากว้าง พยายามชักกระบี่ที่ข้างเอว แต่ศิลาเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือแม่ทัพผู้เกรียงไกรแล้วกดลงกับผนังแรงๆ จนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ในความเงียบ “ข้าเคยบอกท่านแล้วใช่ไหมอคิน... ว่าการทรยศหักหลังน่ะ มันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ” ศิลาขยับเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานข้ามภพชาติ “ในชาตินี้ ข้าจะไม่รอให้ท่านลงมือก่อน” รินลดาก้าวเข้าไปใกล้ภาพวาดนั้น นางไม่ได้ใช้กำลัง แต่นางใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปตามรอยต่อของไม้ที่ดูผิดปกติ ก่อนจะกดลงไปเพียงเบาๆ กลไกซับซ้อนก็ส่งเสียงกึกก้อง ภาพวาดนั้นเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องว่างขนาดเล็กที่มีสมุดปกหนังสีดำสนิทเล่มหนึ่งวางอยู่ ศิลาผละจากอคินแล้วคว้าสมุดเล่มนั้นมาไว้ในมือ มือของเขาอาจจะดูนิ่งสงบ แต่หัวใจข้างในกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก นี่คือหลักฐานชิ้นแรกที่เขาเฝ้าตามหา—บัญชีลับที่ระบุเส้นทางการเงิน การค้าอาวุธผิดกฎหมาย และรายชื่อขุนนางที่ถูกอคินซื้อตัวด้วยสินบน “นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการสินะ?” อคินพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหยียดหยาม แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เป็นรอง แต่เขากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย “เจ้าคิดว่าสมุดเล่มนั้นจะล้มข้าได้จริงๆ หรือ? โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความจริงหรอกศิลา มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจ... และอำนาจในตอนนี้อยู่ในมือข้า” “อำนาจที่ได้มาจากการขายชาติงั้นหรือ?” รินลดาแค่นหัวเราะ หยิบสมุดเล่มนั้นเปิดออกดูผ่านๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “โอ้... ดูเหมือนว่าในนี้จะมีชื่อของบุคคลที่เจ้าคาดไม่ถึงอยู่ด้วยนะ อคิน ข้าชักอยากจะรู้เสียจริงว่า หากฮ่องเต้ได้เห็นลายพระหัตถ์ของ 'คนผู้นี้' ในบัญชีเล่มนี้ ท่านจะยังนั่งนิ่งอยู่ได้ไหม” สีหน้าของอคินเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที—นั่นเป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ศิลาจับสังเกตได้ อคินไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่เขากังวลเรื่อง 'ชื่อ' ที่ซ่อนอยู่ในนั้น “ส่งสมุดเล่มนั้นมาซะ” อคินขู่ เสียงของเขาเย็นเยียบขึ้น “อย่าให้ข้าต้องใช้ทางเลือกสุดท้ายเลย” “ทางเลือกสุดท้ายงั้นหรือ?” ศิลาปิดสมุดดังฉับ สายตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว “ข้าเตรียมหลุมฝังศพไว้ให้ท่านนานแล้วอคิน ไม่ต้องกังวลหรอก ท่านจะได้ลงไปนอนในนั้นพร้อมกับสมุดเล่มนี้... แต่คงไม่ใช่ในฐานะวีรบุรุษของแผ่นดิน” ในวินาทีที่ศิลาหันหลังเตรียมจะก้าวออกจากห้อง เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขาทั้งสอง รินลดาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติก่อนใคร นางรีบคว้าแขนศิลาไว้ แต่มันสายเกินไป พื้นไม้ที่พวกเขายืนอยู่กลับยุบตัวลงเผยให้เห็นหลุมดำมืดเบื้องล่าง ศิลาไหวตัวทัน เขาคว้าขอบหน้าต่างไว้ได้ในจังหวะสุดท้าย ทว่าสมุดบัญชีในมือกลับหลุดมือร่วงลงไปในความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะแหลมสูงที่ดังมาจากเงามืดในมุมห้อง “พวกเจ้าช่างใสซื่อนัก” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของอคิน แต่มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... หญิงสาวที่ศิลาคิดว่านางตายไปแล้วตั้งแต่วันที่เขาเริ่มแผนการ ร่างของหญิงสาวนางหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด นางคือ 'ม่านฟ้า' สายลับที่ควรจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของแม่น้ำไปตั้งแต่วันที่ศิลาวางแผนล้างบางพวกทรยศ แต่นางยังคงยืนอยู่ตรงนี้ แววตาของนางว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก และในมือนางถือสมุดบัญชีที่ร่วงลงไปเมื่อครู่ไว้มั่น “ลืมไปแล้วหรือศิลา... ว่าในเกมนี้ ไม่มีใครที่ตายไปจริงๆ ตราบใดที่ยังไม่เห็นศพด้วยตาตัวเอง?” ศิลาที่ห้อยโหนอยู่ขอบหน้าต่างพยายามดึงตัวเองขึ้นมา ทว่าสายตาของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง นี่ไม่ใช่แค่แผนของอคิน แต่มันคือแผนที่ถูกวางซ้อนด้วยมือของใครบางคนที่เหนือกว่าแม่ทัพผู้นี้ไปอีกหลายขุม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" นะคะ