เกมการเมืองที่เข้มข้น

“ช้าไปแล้วศิลา... ข้าไม่ได้มาคนเดียว” แม่ทัพอคินกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเยือกเย็นราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุมกลางโถงสภา เสียงฝีเท้าของทหารรักษาการณ์นับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมทางออกสั่นสะเทือนไปถึงพื้นหินอ่อน แต่กระนั้น ศิลากลับยืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอคินด้วยความนิ่งเฉยที่น่าขนลุก “การมีพวกมากใช่ว่าจะหมายถึงการมีชัยชนะเสมอไปนะคะ ท่านแม่ทัพ” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศเสียมากกว่าเรื่องความเป็นความตาย “ในสงคราม การรู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุดยั้ง คือคุณสมบัติของผู้นำ... แต่ดูเหมือนท่านจะเข้าใจผิดไปไกลทีเดียว” “อย่ามาทำปากดีในขณะที่คอเจ้ากำลังจะขาด!” อคินคำราม สั่งการด้วยมือ “จับตัวมันไว้! ใครขัดขืนให้ฆ่าทิ้งได้ทันที!” ทหารเหล่านั้นขยับกายเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงกระแอมไอแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลังบัลลังก์ องค์หญิงรินลดาก้าวออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าของนางเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนในโถงสภาต้องชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ “ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริงๆ” รินลดากล่าว น้ำเสียงของนางราบเรียบหากทรงพลัง “สภาของอาณาจักร กลับกลายเป็นสนามซ้อมมือของท่านแม่ทัพผู้กระหายเลือดไปเสียแล้วหรือคะ?” “องค์หญิง! สิ่งนี้ไม่เกี่ยวกับพระองค์ โปรดถอยไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” อคินข่มอารมณ์ แต่ความประหม่าเริ่มฉายชัดบนใบหน้า ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาวหยิบตราประทับสีนิลออกมาควงเล่น “ท่านแม่ทัพคะ ท่านมั่นใจได้อย่างไรว่าคนที่ท่านพามา จะอยู่ข้างท่านจนถึงวินาทีสุดท้าย?” สิ้นคำนั้น ศิลาก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งดังขึ้นจากระเบียงชั้นบน ทหารองครักษ์หลวงที่ควรจะอยู่ใต้อาณัติของอคินกลับลดอาวุธลงพร้อมกัน และหันปลายหอกเข้าหาอดีตเจ้านายของตนแทน ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เมื่อเหล่าขุนนางที่เคยแปรพักตร์ต่างหน้าซีดเผือด “เจ้า... เจ้าไปทำอะไรกับคนของข้า!” อคินแผดเสียง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ” ศิลาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า “ข้าเพียงแค่ชี้ให้พวกเขาเห็นว่า ระหว่าง 'ความจงรักภักดีต่อคนตาย' กับ 'ชีวิตที่เหลืออยู่ของครอบครัวพวกเขา' สิ่งไหนมีค่ามากกว่ากัน... อ้อ อีกอย่างนะคะ ท่านแม่ทัพ บัญชีรายชื่อที่ท่านแอบติดต่อกับศัตรูข้ามพรมแดน ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในมือท่านแล้ว แต่มันวางอยู่บนโต๊ะขององค์ราชาแล้วค่ะ” บรรยากาศในสภาเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ อคินยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความทะเยอทะยานที่เคยพุ่งสูงบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ แต่ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะตกเป็นของศิลาอย่างเบ็ดเสร็จ เขากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สายตาของศิลาเหลือบมองไปยังเงามืดหลังเสาหินต้นใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง “ดูเหมือนท่านจะเตรียมตัวมาดีกว่าที่ข้าคิดนะคะ ศิลา” เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาถูกปิดบังไว้ภายใต้หน้ากากเหล็กครึ่งใบหน้า ทว่านัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นกลับจ้องมองศิลาด้วยความอาฆาตที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ศิลาชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานนับสิบปี เพราะเขารู้จักคนผู้นี้ดี... คนที่เขาเคยคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อชาติก่อน “เจ้า... เจ้าย้อนกลับมาด้วยงั้นหรือ?” ศิลาเอ่ยเสียงแผ่ว ความเยือกเย็นในแววตาแตกสลายลงเป็นครั้งแรก ชายสวมหน้ากากหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วโถงสภา “ใช่... และคราวนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเล่นสนุกกับโชคชะตาเพียงลำพังอีกต่อไป เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะ” ชายคนนั้นสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ประตูโถงสภาที่เคยปิดตายกลับเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นกองทัพปริศนาที่ยืนรออยู่ภายนอก ทหารพวกนั้นสวมชุดเกราะที่สลักสัญลักษณ์ที่ศิลาไม่มีวันลืม... สัญลักษณ์ของตระกูลที่ควรจะสูญสิ้นไปพร้อมกับความแค้นของเขา “ศิลา ระวัง!” รินลดาร้องเตือนเมื่อเห็นเงาสีดำพุ่งทะยานจากมุมมืดเข้าหาศิลาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ศิลาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่ทว่าความลึกลับของสถานการณ์กลับบีบคั้นเกินกว่าจะแก้ไขได้ทันท่วงที ในขณะที่เขากำลังจะโต้กลับ ชายสวมหน้ากากคนนั้นกลับกระซิบคำพูดหนึ่งที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบลงถึงกระดูก “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่ล่วงรู้อนาคตงั้นหรือ? งั้นลองดูสิว่า... คนที่เจ้า ‘รักที่สุด’ จะตายในอ้อมกอดเจ้าอีกครั้งได้อย่างไร” สิ้นเสียงนั้น ดาบอาบยาพิษในมือชายลึกลับก็แทงทะลุผ่านความมืดมิด พุ่งตรงเข้าหาองค์หญิงรินลดาที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยที่ศิลาไม่มีทางป้องกันได้ทัน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงียบแต่ฟาดเรียบ" มาโดยตลอดนะคะ!