พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

"ถ้าท่านขยับอีกเพียงนิดเดียว เส้นเลือดใหญ่ที่คอของท่านจะกลายเป็นทางน้ำพุสีแดงฉาน... อยากลองไหมคะ ศิลา?" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูนั้นไม่ได้มีความสั่นไหวแม้แต่น้อย กลิ่นหอมของดอกราตรีที่อบอวลอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้ศิลาเคลิบเคลิ้ม แต่กลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัว ศิลาหยุดมือที่กำลังคว้าหาอาวุธลับในแขนเสื้อทันที เขารู้ดีว่าหากขยับมั่วซั่ว สิ่งที่ได้รับคือความตายจริงๆ "การลอบเข้ามาในห้องพักของข้าโดยไม่ให้องครักษ์รู้ตัว... ฝีมือระดับนี้ นอกจาก 'จ้าวซื่อเหลียน' ผู้นำตระกูลที่ถูกอคินเหยียบจมดินคนนั้นแล้ว ข้าก็นึกไม่ออกจริงๆ ค่ะว่าจะเป็นใครไปได้" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้ใบหน้าจะถูกคมมีดกดจนผิวหนังเริ่มซ่านความเย็น แต่เขากลับยิ้มมุมปาก เงาที่ยืนอยู่ด้านหลังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมลดมีดลงและก้าวถอยห่างไปในเงามืด "เจ้าฉลาดเกินไป... ฉลาดจนน่ารังเกียจเหมือนกับคนที่ข้าเกลียดที่สุด" ศิลาหันกลับไปมองหญิงสาวในชุดดำสนิท ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี นางคือจ้าวซื่อเหลียน หญิงแกร่งเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลจ้าวที่ถูกอคินใส่ร้ายจนต้องกลายเป็นกบฏ "เราต่างก็มีศัตรูคนเดียวกันนะคะ" ศิลาเดินไปที่โต๊ะไม้แกะสลัก รินชาลงในจอกสองใบอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อชีวิต "ท่านจะฆ่าข้าเพื่อระบายอารมณ์ชั่ววูบ หรือจะร่วมมือกับข้าเพื่อส่งหัวของอคินไปวางบนพานในงานฉลองชัยครั้งหน้าดีล่ะคะ?" ซื่อเหลียนหรี่ตาลง มองดูจอกชาที่ศิลาเลื่อนมาให้ "เหตุใดข้าต้องเชื่อใจคนที่ทำตัวลึกลับอย่างเจ้า? เจ้าเองก็ไม่ได้ต่างจากพวกกิ้งก่าเปลี่ยนสีในราชสำนักหรอก" "ถ้าข้าเป็นพวกเดียวกับมัน ข้าคงไม่ถูกมันไล่ล่าจนต้องระเหเร่ร่อนในชาติก่อน... และข้าคงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้เพื่อเจรจากับ 'นักฆ่า' ที่เก่งที่สุดของแผ่นดิน" ศิลาจ้องตอบด้วยแววตาที่หนักแน่น ปราศจากความหวาดกลัว "อคินกำลังวางแผนยึดอำนาจเบ็ดเสร็จในอีกเจ็ดวันข้างหน้า มันมีกองกำลังลับที่ซ่อนอยู่ในค่ายทหารชายแดน ท่านรู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ?" ซื่อเหลียนนิ่งงัน นางกำมีดสั้นในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ข้อมูลที่ศิลาพูดออกมาคือสิ่งที่นางเพิ่งค้นพบจากการเสี่ยงชีวิตไปสืบมา แต่นางไม่เคยบอกใคร "ท่านต้องการอะไร" ซื่อเหลียนถามเสียงเข้ม "ความแค้นของท่าน ข้าต้องการให้ท่านใช้มันเป็นเชื้อเพลิง... เปิดเผยที่ซ่อนของกองกำลังลับนั่น แล้วข้าจะเป็นคนผลักอคินลงจากบัลลังก์ที่มันไม่ควรค่าจะครอบครองเอง" ศิลาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำและทรงพลัง "คนอย่างอคิน ไม่ควรตายด้วยคมมีดเพียงครั้งเดียว มันต้องตายในวันที่มันคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ซื่อเหลียนมองใบหน้าของศิลาอยู่นาน ในที่สุดนางก็วางมีดลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานในความเงียบ "ข้อเสนอของเจ้ามันชวนให้ขนลุก... แต่มันก็ดูน่าสนุกกว่าการรอให้ศัตรูฆ่าข้าตายในคุกมืด" ศิลาหยิบป้ายอาญาสิทธิ์ออกมาวางไว้กลางโต๊ะ "นี่คือพันธสัญญา... นับจากวันนี้ ตระกูลจ้าวจะไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไป" ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกลงรายละเอียดของแผนการ ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง องค์หญิงรินลดาเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด นางกำจดหมายลับฉบับหนึ่งไว้ในมือแน่น "ศิลา... เจ้าอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม!" รินลดารีบพูดแทรกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าเพิ่งได้รับข่าวจากสายลับในวังหลวง... ตอนนี้อคินไม่ได้เพียงแค่เตรียมกองกำลังทหาร แต่มันเพิ่งจับตัว 'ท่านพ่อ' ของเจ้าไปขังไว้ที่คุกใต้ดินหลวงแล้ว!" ศิลาชะงักกึก มือที่กำลังหยิบจอกชาหยุดนิ่งกลางอากาศ ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยรังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก ซื่อเหลียนหันมามองศิลาที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนไปเป็นดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม "มันรู้ตัวแล้ว" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าผิวน้ำก่อนพายุใหญ่ "รินลดา... เตรียมกำลังคนทั้งหมดที่เรามี คืนนี้เราไม่ต้องรอแผนเจ็ดวันแล้ว" ซื่อเหลียนมองดูศิลาที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางสายเลือดด้วยความตื่นตะลึง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูด้านหลังของรินลดาก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น พร้อมกับคมดาบที่พุ่งเข้าใส่รินลดาอย่างรวดเร็วเกินกว่าใครจะตั้งตัวทัน! "ระวัง!" ศิลาตะโกนสุดเสียงพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหา... แต่เสียงหัวเราะเยือกเย็นกลับดังก้องไปทั่วห้อง "ช้าไปแล้วศิลา... ข้าไม่ได้มาคนเดียว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับศิลาในทุกย่างก้าวของการแก้แค้นนะคะ!