ความเดือดดาลของอคิน

“มันไม่ได้ตาย!” เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะท้านไปด้วยแรงโทสะของแม่ทัพอคินดังก้องไปทั่วห้องโถงหินเย็นเยียบ เขาเขวี้ยงจอกสุราทองคำลงบนพื้นจนบุบเบี้ยว น้ำสีอำพันกระจายเปรอะเปื้อนพรมขนสัตว์ราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ศิลาไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่ประสานมือไว้ด้านหลัง แววตาที่เคยสุขุมกลับฉายประกายเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “การที่คุณตื่นตระหนกเช่นนี้ มันยิ่งตอกย้ำให้ข้าเห็นว่า… คนสนิทที่ท่านไว้วางใจที่สุด คือจุดอ่อนที่ท่านไม่เคยปิดมิดเลยใช่ไหมคะ แม่ทัพอคิน” “เจ้ากล้าดีอย่างไร!” อคินกระชากดาบออกจากฝัก ปลายคมเหล็กจ่อเข้าที่ลำคอระหงของศิลาทันที แรงกดนั้นทำให้ผิวเนื้อขาวจัดเกิดรอยแดง แต่ศิลาหาได้ถอยหนีไม่ เขากลับก้าวเข้าไปหาคมดาบอีกก้าว ให้คมเหล็กนั้นกรีดลึกจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นทาง “ท่านเสียอำนาจในกองทัพไปครึ่งหนึ่งแล้ววันนี้ เพราะคนตายที่ท่านสั่งให้ไปเก็บกวาด… ดันกลับมามีชีวิตในฐานะ 'พยาน' ที่จะลากท่านลงจากบัลลังก์” ศิลาแค่นยิ้ม เสียงกระซิบของเขาราวกับคำสาปแช่ง “ท่านไม่ได้เสียแค่คนหรอกค่ะ ท่านกำลังเสียทุกอย่างที่ท่านสร้างมาด้วยคราบเลือดของคนอื่น” อคินชะงัก ลมหายใจหอบถี่ ความจริงที่ศิลาพูดคือสิ่งเขารู้ดีที่สุด กองกำลังทหารราบที่ 3 และ 4 ซึ่งเป็นมือขวาของเขาถูกเรียกตัวเข้าเฝ้ากษัตริย์โดยตรงในเช้าวันนี้ พร้อมกับเอกสารลับที่ระบุถึงการทุจริตและการสมคบคิดกับศัตรูที่ถูกส่งมาจากมือลึกลับที่เขามองไม่เห็น หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของ 'คนผู้นั้น' ที่กระโดดลงจากระเบียงเมื่อครู่ แผนการที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันยึดอำนาจคงไม่พังทลายลงภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม “เจ้าอยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้สินะ” อคินกัดฟันกรอด “เจ้าหลอกใช้ข้า ให้ข้าก้าวเข้าไปในกับดักที่เจ้าขุดไว้ตั้งแต่วันที่เจ้ากลับมา!” “ข้าไม่ได้หลอกใช้ท่าน” ศิลาปัดคมดาบออกด้วยท่าทีแช่มช้า ก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นควันไฟที่พุ่งขึ้นจากค่ายทหารฝั่งตะวันออก “ข้าแค่ปล่อยให้ความโลภของท่าน ทำงานด้วยตัวของมันเองต่างหากล่ะคะ” ในมุมมืดของห้อง องค์หญิงรินลดาก้าวออกมาจากหลังม่าน แววตาของนางนิ่งสงบแต่ทรงพลัง “แม่ทัพอคิน… อำนาจที่ท่านได้มาด้วยการทรยศ ไม่มีวันยั่งยืนหรอกค่ะ ยิ่งท่านกระเสือกกระสนดึงมันไว้แน่นเท่าไหร่ ท่านก็ยิ่งรัดคอตัวเองจนตายเร็วขึ้นเท่านั้น” อคินหัวเราะร่าด้วยความบ้าคลั่ง “พวกเจ้าคิดว่าชนะแล้วงั้นรึ? ถ้าข้าต้องพังพินาศ ราชอาณาจักรนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!” เขาขยับนิ้วมือเป็นสัญญาณลับ ทันใดนั้น เงาร่างนับสิบในชุดเกราะดำทมิฬก็พุ่งทะลุเพดานและผนังเข้ามา ล้อมวงศิลาและรินลดาไว้ในพริบตา บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงเหล็กกระทบกันดังแว่วมาจากภายนอก บ่งบอกว่ากองกำลังส่วนตัวของศิลาที่นำโดยอดีตคนสนิทของอคินกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ศิลายังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ราวกับรูปปั้น เขาหันไปสบตากับคนสนิทที่กระโดดลงมาจากระเบียงเมื่อครู่—ชายผู้นั้น ที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของเขาในชาติก่อน แต่ตอนนี้ เขากลับยืนอยู่เคียงข้างศิลาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันให้แม่ทัพผู้หยิ่งผยอง “ท่านอคินคะ… คนที่คุณคิดว่าสั่งตายได้ง่ายๆ ในวันนั้น คือคนเดียวกับที่รู้รหัสลับในการเข้าถึงคลังอาวุธทั้งหมดของท่านในวันนี้” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณไม่ได้เสียอำนาจไปครึ่งหนึ่งหรอกค่ะ… คุณกำลังจะกลายเป็นคนไร้บ้านในอาณาจักรที่ท่านเคยปกครอง” ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นจากห้องใต้ดินของตำหนักกลาง พื้นที่ยืนอยู่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อคินเบิกตากว้างด้วยความตระหนก เพราะนั่นคือจุดที่เก็บผนึกตราประทับแห่งกษัตริย์และบัญชีรายชื่อสายลับทั้งหมดของเขา ก่อนที่อคินจะทันได้สั่งการใดๆ ชายในชุดเกราะดำที่ศิลาไว้วางใจที่สุดก็เดินตรงไปหาอคิน แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน “ตราประทับนั่น… หายไปตั้งแต่วินาทีที่ท่านก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้แล้ว เพราะคนเฝ้าประตูคือคนของข้า” อคินทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง แต่ทว่า… ในวินาทีที่ศิลาคิดว่าทุกอย่างจบลง แสงไฟในห้องพลันดับวูบ เสียงกระซิบปริศนาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังศิลาเอง “ช่างน่าประทับใจ… แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือศิลา ว่าในบรรดาหมากที่เจ้าวางไว้ ยังมีหมากตัวที่เจ้าเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแม้แต่ครั้งเดียว” ปลายมีดสั้นเย็นเยียบกดลงที่ลำคอของศิลาจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมของดอกราตรีที่ทำให้สติของศิลาเริ่มพร่าเลือน ความมืดมิดเข้าครอบงำศิลาในขณะที่มือของเขาพยายามคว้าหาบางอย่าง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า… ใครกันที่หลบซ่อนอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่นรกไหน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการล้างแค้นของศิลามาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ!