แผนการในตลาดมืด

“ถ้าท่านอคินคิดว่าเศษเงินที่โปรยไว้ตามทางจะปกปิดกลิ่นคาวเลือดที่ขุดขึ้นมาได้... ท่านก็คงประเมินสติปัญญาของศัตรูต่ำไปหน่อยนะคะ” รินลดาเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมากลับกรีดลึกลงไปในโสตประสาทของอคินจนคนเป็นแม่ทัพถึงกับชะงักฝีเท้า ในความมืดสลัวของตรอกหลังตลาดมืดที่มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่ กลิ่นอับชื้นของซากพืชเน่าเสียผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัดเท่ากับรอยยิ้มที่มุมปากของรินลดา ศิลายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาของหญิงสาว ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของเขากำลังจับจ้องไปที่เอกสารในมือของอคิน—หลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงถึงการฟอกเงินผ่านสมาคมการค้าที่แฝงตัวอยู่ในเขตชายแดน ซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงกองกำลังส่วนตัวของอคินมาตลอดห้าปี “เจ้าจะทำอะไร” อคินเค้นเสียงถาม มือที่ถือม้วนกระดาษสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่ถูกต้อนให้จนมุมในถิ่นฐานของตนเอง “นี่คือตลาดมืด ที่นี่ไม่มีกฎหมาย และคนของข้าก็อยู่ล้อมรอบเจ้าทั้งสองคน” ศิลาขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่ฟังดูเยือกเย็น เขาก้าวผ่านไหล่ของรินลดาออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตโดยไม่มีความเกรงกลัว “กฎหมายน่ะมีไว้ให้คนรักษากฎใช้ ส่วนคนอย่างท่าน… เหมาะกับความยุติธรรมที่มือเปื้อนเลือดมากกว่า” ศิลาหยิบเหรียญทองตราประทับของหน่วยตรวจสอบคลังหลวงออกมาโยนเล่นในอากาศ “ท่านคิดว่าที่ข้ากับองค์หญิงอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงตลาดมืดในเวลาแบบนี้ เพียงเพื่อจะมานั่งเจรจาเรื่องตัวเลขกับท่านงั้นหรือคะ? ท่านพลาดไปอย่างหนึ่งนะอคิน… ท่านลืมไปว่าในตลาดมืดแห่งนี้ คนที่จ่ายมากกว่า ไม่ใช่คนที่ชนะเสมอไป แต่เป็นคนที่ ‘ถือไพ่ตาย’ ได้เหนือกว่าต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ควรจะเป็นของลูกน้องอคินกลับเปลี่ยนทิศทาง พวกเขาไม่ได้กรูเข้ามาหาศิลาตามคำสั่ง แต่กลับถอยร่นออกไปในความมืดด้วยท่าทางหวาดหวั่น เมื่อชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเทาเข้มเดินแหวกทางเข้ามา พร้อมกับตราสัญลักษณ์ของ 'สภาเงา' ผู้คุมกฎแห่งตลาดมืดที่แม้แต่องค์จักรพรรดิยังต้องเกรงใจ สีหน้าของอคินซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นบุคคลผู้มาเยือน “ท่าน... ท่านเจ้าสำนัก ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?” ศิลาไม่ได้ตอบ แต่รินลดาเป็นผู้เฉลยด้วยการก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูอคินช้าๆ “บัญชีที่ท่านใช้โอนเงินผ่านเรือขนส่งสินค้าน่ะค่ะ... บังเอิญเหลือเกินที่รหัสลับนั้นเป็นอันเดียวกับที่คนของสภาเงาใช้ติดต่อกัน และวันนี้ ข้าก็แค่ทำให้พวกเขารู้สึกว่า… ท่านกำลังขโมยข้าวจากปากของพวกเขาอยู่” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านรอยแยกของกำแพงหิน ศิลาขยับยิ้มเย็นชา—รอยยิ้มที่อคินเคยเห็นในความฝันร้ายเมื่อชาติก่อน ความรู้สึกประหนึ่งถูกงูพิษรัดคอแผ่ซ่านไปทั่วร่างของอคิน “เจ้าวางแผนนี้มานานเท่าไหร่...” อคินพึมพำ ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้ปรากฏร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ “นับจากวันที่ท่านปลิดชีพข้าครั้งแรกยังไงล่ะคะ” ศิลาตอบเสียงเรียบ แต่กดดันจนอีกฝ่ายแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้น เสียงระเบิดควันดังกึกก้องขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าตลาด พร้อมกับเสียงฝีเท้าของหน่วยองครักษ์หลวงที่กรูเข้ามานับร้อยนาย แสงไฟสว่างจ้าทำให้อคินต้องหรี่ตาลง ศิลาไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดอคินแล้วใช้สันมือฟาดลงที่ท้ายทอยของอีกฝ่ายจนทรุดฮวบลงกับพื้น แต่ก่อนที่สติของอคินจะดับวูบไป ศิลาได้หยิบเอาสมุดบัญชีเล่มสำคัญจากกระเป๋าเสื้อของแม่ทัพออกมา “ท่านแพ้แล้ว อคิน” ศิลาประกาศกร้าว ท่ามกลางเสียงโกลาหล รินลดาเดินเข้ามาเคียงข้างศิลา ดวงตาของนางเป็นประกายเมื่อเห็นตราประทับของสภาเงาบนหน้าปกสมุดบัญชีนั้น ทว่าความพึงพอใจกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงปรบมือดังขึ้นมาจากมุมมืดด้านบนของระเบียงตลาด เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นยิ่งกว่าศิลาเสียอีก “ช่างเป็นแผนการที่หมดจดจริงๆ ศิลา… แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า เงินทั้งหมดที่อยู่ในสมุดเล่มนั้น ไม่ใช่ของอคินเพียงคนเดียว แต่มันเป็นของคนที่มีอำนาจเหนือกว่าอคินหลายเท่าตัว” บุรุษผู้นั้นกระโดดลงมาจากระเบียง ร่างกายที่กำยำสวมเกราะสีดำทมิฬ—ชายผู้ที่ศิลาหวาดระแวงที่สุดในชาติก่อนและชาตินี้ ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นชัดๆ เขาคือคนสนิทที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับของเขาแล้ว… นี่ไม่ใช่แค่การตลบหลังอคิน แต่พวกเขากำลังถูกล่อเข้าสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าตัว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมนี้ไปพร้อมกับ “เงียบแต่ฟาดเรียบ” นะคะ