ศิลากับกับดักใหม่

"เจ้าคิดว่าข้าโง่ถึงขนาดดูไม่ออกเชียวหรือว่าในน้ำชานี้มีกลิ่นอายของ 'ผงรากสังหาร' ผสมอยู่?" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังปรึกษาเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าปลายนิ้วของเขาที่เคาะลงบนโต๊ะไม้ประดู่กลับเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟังให้เต้นรัว มือของ 'จางเหว่ย' ชายหนุ่มผู้เป็นคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ถ้วยชาในมือสั่นไหวน้อยๆ จนของเหลวสีอำพันกระฉอกออกมาเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้ความจริงที่ซ่อนไว้แตกกระจาย "คุณชาย... ท่านพูดเรื่องอะไรกัน ข้าน้อยไม่เข้าใจ" จางเหว่ยพยายามตีหน้าซื่อ แต่แววตาที่หลุบต่ำและเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนขมับคือหลักฐานชั้นดี ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายของอำนาจที่เขาเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ แผ่ออกมาจนบรรยากาศในห้องทรงงานหนักอึ้ง "คนทรยศมักมีข้ออ้างที่ฟังดูดีเสมอ แต่น่าเสียดายที่ในชาติที่แล้ว ข้าเห็นฉากละครฉากเดิมมามากพอจนจำบทพูดของเจ้าได้ขึ้นใจแล้ว จางเหว่ย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที องค์หญิงรินลดาที่ยืนหลบมุมอยู่ในม่านเงาขยับกายออกมา นางจ้องมองจางเหว่ยด้วยสายตาเย็นเยียบเหมือนมองเศษขยะที่กำลังจะถูกกวาดทิ้ง "ศิลา... เจ้าควรให้ข้าจัดการคนประเภทนี้แต่แรก" รินลดาเอ่ยเสียงเรียบ นางกระชับพัดในมือมั่น "แม่ทัพอคินให้ราคาเจ้าเท่าไหร่กัน? ถึงได้ยอมเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปเดิมพันกับหมากที่ใกล้ตายตัวนั้น" จางเหว่ยแค่นยิ้ม แววตาสั่นระริกเปลี่ยนเป็นความอำมหิตอย่างฉับพลัน เขาทิ้งถ้วยชาลงพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อพุ่งเข้าหาศิลาด้วยความเร็วสูง! ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว หลบคมมีดอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ เสียงกระดูกลั่นดัง 'กร๊อบ' พร้อมกับมีดสั้นที่ร่วงหล่นลงพื้น เขาคว้าคอเสื้อของจางเหว่ยแล้วกระชากเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดกัน "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเข้าใกล้ตัวข้าโดยไม่มีแผนสำรองงั้นหรือ?" ศิลาแสยะยิ้ม "แม่ทัพอคินไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตข้าหรอกนะ เขาต้องการ 'จดหมายลับ' ที่เจ้าขโมยไปจากห้องลับของข้าเมื่อคืน... ซึ่งก็น่าเสียดายที่จดหมายฉบับนั้น ข้าเขียนขึ้นมาเพื่อให้เจ้าเอาไปส่งให้เขาโดยเฉพาะ" จางเหว่ยเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ "ท่าน... ท่านรู้?" "ในนั้นมีคำสั่งปลอมที่สั่งให้กองกำลังของอคินไปรวมตัวกันที่หุบเขาไร้ชื่อ แทนที่จะเป็นค่ายทหาร" รินลดาเสริมขึ้น นางเดินเข้าไปใกล้พลางใช้ปลายพัดเชยคางจางเหว่ยขึ้น "และที่นั่น... กองทัพขององค์จักรพรรดิได้ล้อมรอไว้หมดแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเดินเท้าออกจากคฤหาสน์นี้เสียอีก" ศิลาผลักร่างของจางเหว่ยออกไปอย่างรังเกียจ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "เจ้าเป็นหมากตัวสำคัญที่พาข้าไปถึงตัวการใหญ่ได้เร็วขึ้น ขอบใจนะจางเหว่ย แต่เส้นทางของเจ้าจบลงที่ตรงนี้แล้ว" ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์ดูเหมือนจะถูกควบคุมไว้ได้หมดสิ้น เสียงปรบมือดังแว่วมาจากด้านหลังกำแพงห้อง ประตูบานเลื่อนถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นชายร่างกำยำในชุดเกราะสีดำทมิฬ ดวงตาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายจ้องมองศิลาอย่างเหยียดหยาม แม่ทัพอคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ตามหลังด้วยกลุ่มทหารองครักษ์นับสิบคนที่โผล่มาจากช่องลับใต้พื้นเรือน "แผนการยอดเยี่ยมมาก ศิลา... แต่น่าเสียดายที่คนทรยศไม่ได้มีแค่คนเดียว" อคินเอ่ยพลางเหลือบมองไปที่รินลดา ซึ่งในขณะนี้... นางกลับถอยห่างจากศิลาไปยืนอยู่เคียงข้างอคินแทน ศิลาหยุดชะงัก รอยยิ้มที่มั่นใจเมื่อครู่เลือนหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง สายตาของเขามองไปที่รินลดาด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา "รินลดา... แม้แต่เจ้า ก็ร่วมมือกับเขาอย่างนั้นหรือ?" รินลดาสบตาศิลาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก นางหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนลงบนพื้น "ข้าไม่ได้ทรยศเจ้า ศิลา... แต่ข้ากำลัง 'แก้ไข' สิ่งที่เจ้าทำพลาดไปต่างหาก ในโลกนี้ไม่มีที่สำหรับผู้ที่อ่อนแอเกินกว่าจะทำลายศัตรูให้สิ้นซาก" อคินชักดาบออกมาจากฝัก แสงไฟสลัวกระทบคมดาบจนวาววับ "จบเกมแล้ว เจ้าหนุ่ม เตรียมตัวไปชดใช้กรรมในนรกได้เลย" ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมดาบจะพุ่งเข้าหา ศิลากลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขากดปุ่มกลไกใต้โต๊ะทำงานที่ทุกคนต่างมองข้ามไป พื้นห้องใต้เท้าของอคินและรินลดาทรุดตัวลงทันทีเผยให้เห็นเหวหลุมลึกที่ศิลาขุดเตรียมไว้ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา! "ดูเหมือนว่า... พวกเจ้าทั้งคู่จะลืมไปนะ ว่าใครเป็นคนออกแบบโครงสร้างของคฤหาสน์หลังนี้!" เงียบแต่ฟาดเรียบหวังว่าตอนที่ 24 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ!