แผนซ้อนแผนซ้อนแผน

"ข้าว่าข้าจัดการแกไปแล้วในหุบเขาไร้เงาเมื่อสามปีก่อน ไม่ใช่หรือแม่ทัพไร้พ่าย?" เสียงของศิลาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่นิ่งสงบ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เขายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ มือข้างหนึ่งควงมีดสั้นเล่มเล็กอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปยัง 'แม่ทัพเถื่อน' ผู้ที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว บุรุษเบื้องหน้าไม่ได้ตอบคำถาม ร่างในชุดเกราะโลหิตนั่นขยับตัวราวกับสัตว์ป่า กลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในห้องโถงกว้าง "ความตายเป็นเรื่องของคนขี้แพ้ ศิลา" แม่ทัพเถื่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า "ส่วนข้า... ข้าคือโชคชะตาที่แกหนีไม่พ้น" อคินที่หมอบอยู่กับพื้นรีบตะเกียกตะกายไปหลบหลังร่างใหญ่โตนั้นราวกับสุนัขที่เจอเจ้าของใหม่ ดวงตาของอคินทอประกายเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที "ฆ่ามัน! สังหารมันเสีย! แล้วข้าจะมอบกองทัพครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงให้เจ้า!" ศิลายกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าหา แต่อาศัยจังหวะที่แม่ทัพชุดเกราะก้าวมาข้างหน้า ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *เพล้ง!* เสียงแก้วไวน์บนโต๊ะหินอ่อนแตกละเอียดพร้อมกับแรงระเบิดจากผงอาคมที่ซ่อนไว้ใต้พรม แสงสีขาวจ้ากระจายตัวกลบวิสัยทัศน์จนมืดมิดไปชั่วขณะ ศิลาไม่ได้พุ่งเข้าหาศัตรูอย่างที่คาด แต่เขากลับถอยหลังหนึ่งก้าวเข้าสู่เงามืดของเสาต้นใหญ่ "องค์หญิง รินลดา... แผนที่สอง เริ่มได้" เขาพึมพำแผ่วเบา ด้านหลังกำแพงลับ องค์หญิงรินลดาที่นั่งอยู่หน้าแผนผังค่ายกลขยับมืออย่างรวดเร็ว กลิ่นควันธูปสังหารที่ศิลาเตรียมไว้ถูกจุดขึ้นผ่านช่องลับที่เจาะทะลุถึงห้องโถง กลิ่นหอมหวานนั่นไม่ใช่ดอกไม้ แต่มันคือพิษไร้สีที่จะทำให้ประสาทสัมผัสของผู้ดมช้าลงถึงสามส่วน ในห้องโถงที่ควันจางลง แม่ทัพชุดเกราะขยับดาบใหญ่ในมือ ทว่าจังหวะการหมุนข้อมือของเขากลับดูติดขัดผิดปกติ อคินที่ยืนอยู่ข้างหลังเริ่มเซถลา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก "แก... แกวางยาพวกเราหรือ?" แม่ทัพชุดเกราะคำราม แต่เสียงนั้นกลับฟังดูขาดห้วงและไร้เรี่ยวแรง "ไม่ใช่ยาหรอกครับท่าน" ศิลาก้าวออกมาจากเงามืด แสงเทียนวูบไหวสะท้อนแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "มันคือ 'ความจริง' ที่ท่านหลงลืมไปว่าในสนามรบ สิ่งที่อันตรายที่สุดไม่ใช่คมดาบ แต่คือสิ่งที่ท่านมองไม่เห็นต่างหาก" ศิลาเดินผ่านแม่ทัพเถื่อนไปอย่างใจเย็น ราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงหุ่นฟางไร้ค่า เขาเดินตรงไปหาอคินที่พยายามจะควักกริชออกมาแทง แต่มือของมันกลับสั่นเทาจนกริชร่วงลงพื้น ศิลาเหยียบกริชนั้นไว้แล้วกดปลายเท้าหนักๆ "เจ้าเป็นเพียงเบี้ยที่ข้าลากมาวางไว้ในกระดานนี้ตั้งแต่วันแรก อคิน" ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข่าวการทรยศของข้าที่ปล่อยออกไปทั่วเมือง จะทำให้ข้าโดดเดี่ยว? เจ้าคิดว่าข่าวลวงที่ข้าบอกเจ้าเมื่อคืนว่า 'ศิลาจะมาที่นี่เพียงลำพัง' เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?" ดวงตาของอคินเบิกกว้างด้วยความตระหนัก "แก... แกหลอกใช้ข้อมูลของข้า!" "ถูกแล้ว" ศิลายืดตัวขึ้น "ข่าวลวงที่เจ้าส่งให้พวกกบฏ ข้าเป็นคนเขียนให้เจ้าเอง ทั้งหมดนั่นก็เพื่อให้พวกมันมารวมตัวกันในที่ที่ข้าเตรียม 'หลุมศพ' ไว้ให้ และตอนนี้... พวกมันก็น่าจะกำลังรุมกินโต๊ะกันเองอยู่ในคุกใต้ดินเพราะความระแวงที่ข้าหยอดไว้" แม่ทัพชุดเกราะพยายามจะเงื้อดาบขึ้นฟัน แต่ศิลาดีดนิ้วอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่ระเบิด แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาพระองค์นับร้อยที่ล้อมห้องโถงนี้ไว้จนมิดชิด ศิลาหันกลับมามองร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะ ก่อนจะชักมีดสั้นออกมาจ่อที่ลำคอของอคิน "ถามหน่อยเถอะ แม่ทัพ... คนที่เจ้าเรียกมาช่วยน่ะ คือทัพหลวงจริงๆ หรือแค่คนของข้าที่ปลอมตัวมา?" แม่ทัพชุดเกราะชะงัก รอยยิ้มเยาะของเขาสลายหายไปกลายเป็นความตื่นตระหนกที่แท้จริง เขาค่อยๆ ถอดหมวกเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ศิลาจำได้ดี... แต่ทว่า มันกลับไม่ใช่คนที่ตายไปแล้วอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือคนสนิทที่ศิลาไว้ใจที่สุดในชาติก่อน ซึ่งบัดนี้กำลังมีแววตาแห่งความหวาดกลัวอย่างที่สุด "ศิลา... เจ้ามันปีศาจ" อดีตคนสนิทเค้นเสียงรอดไรฟัน "ไม่ใช่ปีศาจ" ศิลาตอบพลางกระชับมีดในมือให้แน่นขึ้น "แค่คนที่รู้ว่า 'มิตร' ที่ไว้ใจที่สุด มักจะเป็น 'มีด' ที่แทงเราแรงที่สุด... ข้าเลยหัดทำมีดพกติดตัวไว้ตลอดเวลาน่ะครับ" ทว่า ทันใดนั้น เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของเพดานสูงเหนือห้องโถง เป็นเสียงปรบมือที่ดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด ทุกคนในห้องชะงักกึก ศิลาที่ควรจะคุมเกมไว้ได้ทั้งหมดกลับขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรก "แผนการยอดเยี่ยมมาก ศิลา" เสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูสูงส่งดังขึ้น "แต่เจ้าลืมไปหนึ่งอย่าง... ในกระดานหมากของเจ้า ข้าไม่ได้เป็นทั้งหมากและคนเดิน... ข้าคือผู้คุมกฎ" ร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากเงามืด สวมหน้ากากเงินที่ปิดบังใบหน้าครึ่งบนไว้ทั้งหมด ทันทีที่บุคคลนั้นปรากฏตัว กองกำลังที่ล้อมอยู่รอบนอกก็พากันทรุดเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ศิลาหันไปมองคนผู้นั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เพราะบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้... คือคนคนเดียวที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากันในเวลานี้ "เสด็จพ่อ..." ศิลาเอ่ยออกมาแผ่วเบา ท่ามกลางความตกตะลึงของอคินและแม่ทัพชุดเกราะที่ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั่น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการล้างแค้นของศิลามาถึงตอนนี้ แล้วเรามาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!