จับนักฆ่ามาเป็นพวก

ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มจ่ออยู่ที่ลำคอของศิลาเพียงเสี้ยวเซนติเมตร กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอายความตายโชยออกมาจากร่างผอมเกร็งของนักฆ่าเงาที่ถูกศิลาต้อนจนมุมในตรอกมืดหลังโรงเตี๊ยม ศิลาไม่ขยับหนี แววตาของเขาราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งยามไร้ลมพัด เขาเพียงแค่มองสบตานักฆ่าผู้นั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "เจ้าถูกจ้างมาด้วยทองร้อยชั่งเพื่อเอาหัวข้า แต่ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ... บาดแผลที่หน้าอกนั่นลึกถึงปอด หากข้าไม่ดึงมีดออกและลงยาห้ามเลือดให้ภายในสิบนาที เจ้าก็จะตายด้วยฤทธิ์ยาพิษของตนเองที่ไหลย้อนกลับเข้าสู่หัวใจ" นักฆ่ากัดฟันแน่น เสียงหายใจหอบถี่พยายามข่มความเจ็บปวด "ฆ่าข้าเสีย... อย่าได้ใช้ถ้อยคำจอมปลอมมาหว่านล้อมคนตายอย่างข้า" "ข้าไม่ฆ่าคนที่ข้าจะใช้งาน" ศิลาก้าวเข้ามาประชิด นิ้วเรียวยาวกดลงบนจุดชีพจรที่คอของนักฆ่าอย่างแม่นยำ "อคินส่งเจ้ามาเพื่อให้ข้าฆ่าปิดปากเขาหรือเปล่า? หรือเขาแค่ต้องการดูว่าข้าจะจัดการ 'หมาก' ที่ใช้การไม่ได้อย่างไร? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าแม่ทัพที่ไร้หัวใจอย่างมันจะยอมจ่ายเงินให้ครอบครัวของคนรับใช้ที่ทำงานพลาดอย่างเจ้า?" นักฆ่าชะงัก แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบหนึ่ง ศิลาอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ มือซ้ายกระชากมีดสั้นออกจากมือของมัน แล้วเหวี่ยงทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะล้วงขวดยาขนาดเล็กในอกเสื้อออกมาหยดลงบนบาดแผลที่อกของนักฆ่าโดยตรง กลิ่นสมุนไพรเย็นเยียบโชยออกมาทันที ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินร่างกายเริ่มทุเลาลงอย่างน่าประหลาดใจ "เจ้าชื่ออะไร" ศิลาถามเสียงต่ำ "ไร้นาม" "ดี งั้นตั้งแต่นี้ไป เจ้าชื่อ 'ศิลาเงา' ข้าจะให้ยาถอนพิษที่เหลืออยู่กับเจ้าทุกเดือน แลกกับการที่เจ้าต้องหายไปจากวงการนักฆ่า แล้วเข้าไปเป็นหูเป็นตาในจวนแม่ทัพอคินให้ข้าแทน" "เจ้าเป็นใครกันแน่... ทำไมถึงกล้าไว้ใจคนที่พยายามจะฆ่าเจ้า" ศิลายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "เพราะข้าไม่ได้ไว้ใจเจ้า แต่ข้าไว้ใจในความแค้นของเจ้าต่างหาก เลือดที่หยดอยู่บนพื้นนี่ไม่ใช่ของข้า แต่มันคือสิ่งเตือนใจว่าเจ้าน่ะเป็นเหยื่อของมันพอๆ กับข้า... และในโลกนี้ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ไม่ใช่ศัตรูที่ถือดาบ แต่คือคนที่เคยอยู่ใต้บังคับบัญชาแล้วรู้จุดอ่อนของศัตรูดีที่สุดต่างหาก" องค์หญิงรินลดาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ในเงามืดก้าวออกมา สมทบกับศิลา สายตาของนางจ้องมองนักฆ่าที่กำลังสับสนอย่างเฉียบคม "เลือกเอาเถอะ จะตายอย่างไร้ค่าในฐานะเครื่องมือที่ถูกทิ้ง หรือจะมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นความพินาศของคนที่ทำลายชีวิตเจ้า... ข้อเสนอของศิลาไม่ได้เปิดให้เจ้าเลือกตั้งแต่นาทีแรกแล้ว" นักฆ่าเงียบไปเนิ่นนาน ลมหายใจที่เริ่มเป็นจังหวะปกติบ่งบอกถึงการตัดสินใจ สุดท้ายเขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ยอมจำนนต่ออำนาจและข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ข้าจะรับใช้ท่าน" ศิลาพยักหน้า ก่อนจะเหลือบไปเห็นจดหมายลับที่สอดอยู่ในปกเสื้อของนักฆ่า เขาคว้ามันมาเปิดอ่านเพียงปราดเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับความเย็นชาที่สั่งสมมาหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตระหนกที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ "รินลดา ดูนี่... อคินไม่ได้วางแผนแค่จะเก็บข้า แต่เขากำลังจะทำลายล้างตระกูลของข้าในคืนนี้" ในขณะที่ศิลาเตรียมจะสั่งการกลับ ร่างเงาของชายผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากหลังเสาหินที่มืดมิด ชายผู้นั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าซีกหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็ก แววตาที่จ้องมองมายังพวกเขามีความคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก "ช้าไปแล้วศิลา... ข้าไม่ได้ส่งคนมาฆ่าเจ้าเพียงลำพังหรอก" ชายหน้ากากเอ่ยเสียงเรียบ "แต่อำนาจที่เจ้ากำลังรวบรวมมาทั้งหมดน่ะ... จะต้องจบลงในคืนนี้พร้อมกับการหายไปของคนที่เจ้าปกป้องไว้" ศิลาชักกระบี่ออกมาทันที แต่เขากลับต้องหยุดชะงักเมื่อชายหน้ากากดึงมีดเล่มหนึ่งออกมา มีดเล่มนั้น... คือมีดประจำกายที่ศิลาเคยทำหายไปเมื่อสิบปีก่อน ในวันที่เขาสูญเสียทุกอย่างให้กับอคิน! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับศิลาในบทนี้นะคะ!