ทำลายเศรษฐกิจศัตรู

“มีดเล่มนี้... เจ้ายอมแลกมันด้วยชีวิตเลยหรือศิลา?” น้ำเสียงแหบพร่าภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ศิลาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขยับกระบี่ เขานิ่งงัน ท่ามกลางความเงียบที่กดทับราวกับจะบดขยี้ลมหายใจของคนทั้งคู่ สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่แค่เพียงอาวุธ แต่มันคือหลักฐานของคืนนรกที่ตระกูลอคินพรากทุกอย่างไปจากเขา ศิลาลดกระบี่ลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่จุดโหว่บนแผงอกของชายหน้ากาก เขารู้ดีว่าหากเปิดศึกตอนนี้ ตระกูลอคินที่กำลังระแวดระวังจะตื่นตัว และแผนการที่วางไว้เป็นปีจะพังทลายลง “ชีวิตของข้า... ไม่ได้มีค่าพอจะให้ใครเอาไปเล่นสนุกหรอกนะ” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก “เก็บมันไว้เถอะ แต่ระวังให้ดี ของที่เคยเป็นของข้า ต่อให้เจ้าถือไว้แน่นแค่ไหน ในที่สุดมันก็จะกรีดมือเจ้าจนเลือดโชกเอง” ศิลาหันหลังกลับทันทีโดยไม่รีรอให้ชายหน้ากากได้กล่าวตอบ เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาได้ฝังเข็มพิษไว้แล้ว การสั่นประสาทศัตรูคืองานถนัดที่เขาใช้เวลาฝึกฝนมาตลอดทศวรรษ --- หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ ห้องทำงานลับภายในหอสมุดหลวง องค์หญิงรินลดาที่เฝ้ารออยู่รีบก้าวเข้ามาหาทันทีที่เห็นร่างสูงของศิลาปรากฏตัว นางสังเกตเห็นแววตาที่เต้นระริกด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็นนั้น “เขาคือใคร?” รินลดาถามสั้นๆ แต่แฝงด้วยความกังวล “ปีศาจตัวเดิมในคราบใหม่ค่ะองค์หญิง” ศิลาตอบพลางกางแผนผังการค้าของตระกูลอคินลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก “แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เป้าหมายของเราไม่ใช่การฆ่าฟันให้เลือดนองพื้น แต่มันคือการทำให้พวกเขา ‘ล้มละลาย’ ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่” ศิลาใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์การค้าธัญพืชและเหล็กกล้า ซึ่งเป็นแหล่งรายได้หลักของตระกูลอคิน “อคินทุ่มเงินมหาศาลไปกับการกักตุนเกลือและผ้าไหมเพื่อรอขายในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง ข่าววงในบอกว่าพวกเขาปล่อยข่าวลือเรื่องภัยแล้งเพื่อปั่นราคาสินค้าให้สูงขึ้นสิบเท่า” “ถ้าพวกเขาทำสำเร็จ ตระกูลอคินจะมีเงินพอซื้อกองทัพเอกชนมาล้อมวังหลวงได้เลยนะ” รินลดากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นั่นคือถ้าพวกเขาสามารถขายของพวกนั้นได้นะเพคะ” ศิลาหยิบตราประทับปลอมที่ทำเลียนแบบสำนักการค้าเอกชนขึ้นมา “เราจะเริ่ม ‘ทำลายตลาด’ ในวันพรุ่งนี้ เริ่มจากการปล่อยสินค้าลอตใหญ่ที่คุณภาพดีกว่าในราคาถูกกว่าครึ่งหนึ่งเข้าสู่ตลาดมืด และเมื่อราคาเริ่มแกว่ง เราจะปล่อยข่าวลือเรื่องเชื้อราในคลังเก็บสินค้าของตระกูลอคิน... ข่าวลือที่ร้ายแรงจนไม่มีใครกล้าซื้อของจากพวกเขาอีก” “ท่านจะดึงเงินออกจากมือพวกเขาให้หมด เพื่อให้พวกเขากลายเป็นขอทานบนกองเงินกองทองที่ขายไม่ออก” องค์หญิงยิ้มที่มุมปากอย่างเข้าใจแผนการ --- รุ่งเช้า ตลาดค้าส่งใจกลางเมืองหลวงกลายเป็นสนามรบไร้เสียง พ่อค้าคนกลางที่เคยเป็นลูกน้องของตระกูลอคินต่างแตกตื่น เมื่อจู่ๆ มีกลุ่มคนลึกลับนำสินค้าคุณภาพเกรดพรีเมียมมาเทขายในราคาที่ต่ำจนน่าตกใจ ยิ่งกว่านั้น ข่าวลือเรื่อง “โรคระบาดในโกดังตระกูลอคิน” ก็แพร่กระจายราวกับไฟลามทุ่ง แม่ทัพอคินยืนอยู่บนระเบียงหอคอยมองลงมายังตลาดด้วยความเกรี้ยวกราด เขาทุบราวระเบียงจนแตกละเอียดเมื่อเห็นว่าราคาสินค้าที่เขาถือครองร่วงลงเหมือนใบไม้ร่วง “ใคร! ใครมันเป็นคนบงการเรื่องนี้!” เสียงคำรามของอคินดังก้อง แต่ไม่มีใครกล้าตอบ ในขณะเดียวกัน ศิลาที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่เดินผ่านกลุ่มทหารของอคิน เขาแอบส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้สายลับที่ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ในจวนแม่ทัพ เนื้อความในนั้นคือรายชื่อธนาคารและโรงจำนำที่อคินแอบซุกซ่อนทรัพย์สินไว้ ซึ่งศิลาได้เตรียมแผน “ปล้นในนามกฎหมาย” ไว้หมดแล้ว เมื่อตะวันคล้อยต่ำ ศิลาเดินกลับไปที่จุดนัดพบ เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงัดผิดปกติ ราวกับว่ามีสายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาจากเงามืด “เจ้าทำสำเร็จเกินคาดนะศิลา” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง แต่ไม่ใช่เสียงขององค์หญิงรินลดา ศิลาชะงัก ร่างกายของเขาเกร็งแน่น เขาค่อยๆ หันกลับไปมองหญิงสาวในชุดดำสนิท ใบหน้าของนางถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมโปร่งบาง แต่นัยน์ตาที่เยือกเย็นคู่นั้น... มันคือคนเดียวกับที่เคยหักหลังเขาในชาติก่อน! “คิดว่าทำลายเศรษฐกิจของอคินแล้วจะจบงั้นหรือ?” หญิงสาวก้าวออกมาจากเงามืด พร้อมกับหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือจดหมายที่มีตราประทับของจักรพรรดิ “อคินน่ะเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ ศิลา... คนที่อยู่เบื้องหลังการตายของครอบครัวเจ้าจริงๆ คือคนในราชวงศ์ที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าตอนนี้ต่างหาก!” ศิลาตัวชาวาบ เขามองจดหมายในมือนาง สลับกับทิศทางที่องค์หญิงรินลดาพำนักอยู่ ความจริงที่สั่นคลอนทุกความเชื่อของเขากำลังถาโถมเข้ามาในหัวสมองจนแทบแตกสลาย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่อันตรายที่สุดไปกับ “เงียบแต่ฟาดเรียบ” นะคะ!