ตลบหลังคนทรยศ

“เจ้าคิดว่าการที่ฝ่าบาทสั่งกักบริเวณข้า จะทำให้แผนการของพวกเจ้าสำเร็จงั้นหรือ ศิลา?” เสียงทุ้มต่ำของแม่ทัพอคินดังกังวานอยู่ในห้องโถงกว้าง แววตาของเขาไม่ได้มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย แม้ในยามที่ถูกทหารราชองครักษ์ขนาบข้างและปลดดาบประจำกายออกไป ศิลาไม่ได้โต้ตอบทันที เขายืนนิ่งดุจรูปปั้นหิน สายตาคมกริบดั่งใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมจับจ้องไปที่ชายตรงหน้า ชายผู้เป็นต้นเหตุแห่งความตายของเขาในชาติก่อน ชายผู้ที่เขาเคยเรียกอย่างสนิทสนมว่า 'สหายร่วมรบ' “การกักบริเวณเป็นเพียงก้าวแรกของการไถ่โทษต่างหาก แม่ทัพอคิน” ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา “หรือท่านคิดว่า... ร่องรอยการยักยอกเสบียงคลังที่ข้าพบในบัญชีลับนั้น เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ?” ใบหน้าของอคินกระตุกวูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ารังเกียจในความรู้สึกของศิลา “บัญชีนั่น? เจ้าจะเอาอะไรกับเอกสารเก่าๆ ที่ใครจะปลอมขึ้นมาก็ได้” “งั้นรึคะ?” เสียงหวานทว่าเฉียบขาดดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นองค์หญิงรินลดาที่ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ในมือของนางถือม้วนกระดาษประทับตราหลวงสีแดงฉาน “ถ้าเช่นนั้น ตราประทับของกรมคลังที่ปรากฏบนจดหมายโต้ตอบของท่านล่ะคะ แม่ทัพ... ท่านจะบอกว่าฝ่าบาททรงปลอมขึ้นมาด้วยตัวเอง เพื่อกลั่นแกล้งท่านหรือ?” อคินชะงัก สายตาเปลี่ยนจากความยโสเป็นความระแวง เขามองไปรอบห้องที่บัดนี้ไร้ซึ่งพรรคพวกของเขา “พวกเจ้าเล่นงานข้าได้ไม่นานหรอก” อคินขู่ฟ่อ “ตระกูลข้ากุมอำนาจกองทัพไว้ครึ่งค่อนแผ่นดิน หากข้าหายไปแม้แต่วันเดียว กองทัพชายแดนจะลุกฮือขึ้นมาเป็นกบฏ!” “กบฏรึคะ?” ศิลาเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากชุดเกราะของอีกฝ่าย เขาลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ “ท่านกังวลเรื่องกองทัพชายแดน แต่ลืมมองไปว่า... ใครเป็นคนดูแลคลังเสบียงของพวกเขาในตอนนี้ ท่านแม่ทัพ... ในเมื่อท่านโดนกักบริเวณ คำสั่งการโอนเสบียงทั้งหมดจึงตกมาอยู่ในมือของ 'คนที่ท่านไว้ใจที่สุด' แทน” คิ้วของอคินขมวดมุ่น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” “ก็หมายความว่า... คนที่ท่านคิดว่าเป็นมือขวาอย่างรองแม่ทัพวิชิตน่ะค่ะ เขาเพิ่งจะนำเอกสารหลักฐานทั้งหมดส่งถึงมือฝ่าบาทด้วยตัวเองเมื่อเช้านี้” องค์หญิงรินลดาเผยยิ้มเย็น “ความจงรักภักดีที่ท่านสร้างมานับสิบปี พังทลายลงในชั่วข้ามคืน เพียงเพราะท่านดันไปมองข้าม 'ความเป็นมนุษย์' ของลูกน้องตัวเอง” อคินกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ เขาพยายามจะขยับตัว แต่ทหารองครักษ์กลับกดบ่าเขาไว้แน่นจนเกือบทรุด “ศิลา... เจ้ามันปีศาจ! เจ้าวางแผนเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่!” ศิลาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่เดินผ่านร่างที่เริ่มสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นไปช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนที่ประตูทางออก “ข้าไม่ได้วางแผนเพื่อทำลายท่านหรอกนะแม่ทัพ... ข้าแค่คืนความยุติธรรมที่ท่านเคยหยิบยื่นให้ข้าในชาติก่อนเท่านั้นเอง” คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของอคินเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ในวินาทีที่ศิลาหันกลับมา แววตาของศิลาไม่ได้มีความแค้นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งราวกับก้นมหาสมุทร... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเป็นร้อยเท่า “ท่านพักผ่อนในห้องนี้ให้สบายเถอะค่ะ” ศิลากล่าวทิ้งท้าย “เพราะพรุ่งนี้เช้า เมื่อรอยประทับบนบัญชีลับนี้ถูกประกาศต่อหน้าขุนนางทั้งสภา... ชีวิตที่เหลือของท่าน จะไม่ได้มีไว้ให้ท่านได้หายใจอย่างอิสระอีกต่อไป” ศิลาและองค์หญิงรินลดาก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งให้แม่ทัพอคินถูกขังอยู่กับความเงียบงันและความหวาดระแวงที่กำลังกัดกินใจ ทว่า ในขณะที่ทั้งสองเดินไปตามระเบียงทางเดินของตำหนัก ศิลาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลบางอย่างแล่นผ่านไขสันหลัง เขาหันกลับไปมองความมืดที่ปลายโถงทางเดิน ก่อนจะเห็นเงาร่างหนึ่งยืนซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตา “เจ้าเห็นใช่ไหม?” ศิลาถามเสียงต่ำ องค์หญิงรินลดากระชับผ้าคลุมไหล่ สายตาจ้องเขม็งไปยังเงานั้น “อืม... ข้าเห็น กลิ่นไอสังหารที่รุนแรงขนาดนี้ ไม่น่าใช่คนของอคิน” ร่างในเงามืดค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ศิลาถึงกับตัวแข็งทื่อ... มันไม่ใช่ใบหน้าของศัตรูที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือใบหน้าของ 'คน' ที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่เขาจะย้อนเวลากลับมาเสียอีก คนผู้นั้นเหยียดยิ้มกว้าง ก่อนจะชูม้วนกระดาษในมือขึ้น... มันคือม้วนบัญชีลับฉบับจริงที่เขาเพิ่งจะให้รองแม่ทัพวิชิตนำไปถวายฝ่าบาท “เจ้าคิดว่าเจ้าตลบหลังอคินได้เพียงคนเดียวงั้นรึ... สหายเก่า?” เสียงนั้นเยือกเย็นและคุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว “แต่การที่เจ้าทำลายมือซ้ายของข้าทิ้งแบบนี้... ข้าคงต้องขอ 'ของขวัญ' คืนจากเจ้าบ้างแล้วล่ะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าศิลาจะแก้เกมนี้อย่างไรนะคะ!