ศิลาในชุดเกราะ

"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเลือดที่เปื้อนบนเกราะของข้า... จะล้างมลทินให้เจ้าได้ในชาติภพนี้?" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังลอดผ่านช่องมองของหมวกเกราะเหล็กกล้า ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของแม่ทัพอคินที่ยืนตระหง่านอยู่บนเนินเขาเบื้องหน้า กลิ่นคาวเลือดจากทุ่งสังหารโชยปะทะจมูก แต่สำหรับศิลา มันกลับเป็นกลิ่นหอมหวานของเกมกระดานที่เขาเป็นคนเลือกหมากเองกับมือ มือที่เคยสั่นเทาจากความไม่คาดคิดในบทก่อนหน้า บัดนี้กลับกระชับด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่สั่นเพราะความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังซ้ำซากจาก 'เงามืด' ที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า มันไม่ได้อยู่ไกลที่ไหน แต่มันซ่อนอยู่ในจดหมายตราประทับสีชาดที่เขารับมาเมื่อคืนนี้ "ท่านแม่ทัพศิลา" อคินเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบไว้อย่างมั่นคง "ข้าไม่เคยคิดล้างมลทิน เพราะในโลกนี้... มีเพียงผู้ชนะเท่านั้นที่เขียนประวัติศาสตร์ และข้าจะไม่ปล่อยให้คนตายอย่างเจ้าได้ลุกขึ้นมาถือพู่กันเขียนมันอีกเป็นครั้งที่สอง" ศิลาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ขยับนิ้วเป็นจังหวะ—สัญญาณที่คนของเขาเข้าใจดีที่สุด—กองทหารม้าเหล็กที่ซุ่มอยู่ในป่าทึบเบื้องหลังพลันพุ่งทะยานออกมาราวกับพายุทอร์นาโด เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังกึกก้องประดุจเสียงฟ้าคำราม กลยุทธ์ 'กรงเล็บพยัคฆ์ขย้ำเหยื่อ' ที่เขาแอบฝึกฝนทหารชุดนี้ขึ้นมาอย่างลับๆ กำลังจะถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรก "รินลดา... เจ้าเห็นสิ่งที่ข้าเห็นไหม?" ศิลาพึมพำกับตัวเองขณะที่ม้าศึกควบทะยานผ่านกองศพ ในเต็นท์บัญชาการส่วนหลัง องค์หญิงรินลดาจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง นางไม่ได้มองดูการปะทะเบื้องหน้า แต่กำลังจับตาดู 'กระแส' ของกำลังเสริมจากฝั่งตะวันออกที่ควรจะมาถึงนานแล้ว แต่กลับไร้เงา "มันไม่ใช่แค่กบฏอคินหรอกศิลา..." รินลดาพึมพังพึมพำขณะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมาอ่านซ้ำ จดหมายที่ส่งมาในนามของบิดาตนเอง—กษัตริย์ผู้ที่ควรจะหนุนหลังศิลา แต่นางกลับพบว่ารอยตราประทับนั้นมี 'ความผิดปกติ' เล็กน้อยที่เกิดจากการคัดลอกด้วยมือ "พระองค์ทรงเล่นเกมที่ลึกกว่านั้น... หรืออาจจะมีใครบางคนแอบอ้างสิทธิ์ของราชบัลลังก์เพื่อบีบให้เจ้าต้องตายในสนามรบนี้" ศิลาควบม้าฝ่าเข้ากลางวงล้อมของกบฏ ดาบในมือร่ายรำเป็นวงกลมสีเงิน ทุกครั้งที่เขาตวัดกระบี่ เลือดจะสาดกระเซ็นราวกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น เขาไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะของแผ่นดินอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้เข้าใกล้ตัวการที่แท้จริง เขาผลักร่างทหารกบฏนายหนึ่งออกไป ก่อนจะหยุดฝีม้าลงตรงหน้าอคินที่ยืนรออยู่โดยไม่สะทกสะท้าน "คนที่สั่งให้เจ้าสังหารข้าในคืนนี้ ไม่ใช่คนของราชสำนักหรอกใช่ไหม?" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขานิ่งเรียบแต่น่าสะพรึงกลัว "จดหมายตราประทับนกยูงทองนั่น... เป็นของ 'มัน' คนที่เฝ้ามองพวกเราจากเงามืดตั้งแต่ก้าวแรกที่ข้ากลับมาเกิดใหม่" อคินหัวเราะร่วน ดาบในมือชี้หน้าศิลา "เจ้าฉลาดเกินไปศิลา นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องตาย! ไม่ว่าจะในชาตินี้หรือชาติก่อน เจ้าก็ยังเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่แม้จะพยายามดิ้นรนแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของคนเบื้องหลัง!" ทันใดนั้นเอง ศิลาไม่ได้พุ่งเข้าโจมตี แต่เขากลับทิ้งกระบี่ลงพื้น ดาบเหล็กกล้าปักลงบนดินส่งเสียงดังกังวาน เขาถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเลือดและแววตาที่ส่องประกายอำมหิตจนอคินต้องชะงัก "ถ้าข้าเป็นหมาก... ข้าก็จะเป็นหมากที่ทำลายกระดานทิ้งทั้งหมด!" ศิลาหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกจากอกเสื้อแล้วโยนไปข้างหน้า กลิ่นกำมะถันโชยคลุ้งทันทีที่กล่องแตกร้าว อคินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ถอยหนี ร่างของชายลึกลับในชุดผ้าคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหลังของอคิน พร้อมกับปลายมีดสั้นที่จ่อเข้าที่ลำคอของแม่ทัพผู้ทะเยอทะยานคนนี้ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ศิลาถึงกับหน้าถอดสี ไม่ใช่การปรากฏตัวของมือสังหารคนนั้น แต่เป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจากชายในเงามืด ที่ทำให้ศิลารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ "ศิลา... ขอบคุณที่ช่วยถอนรากถอนโคนอคินให้ข้า แทนที่จะต้องลงมือเอง" ชายในชุดคลุมเผยใบหน้าออกมา—ใบหน้าที่ศิลาจำได้แม่นยิ่งกว่าใคร เพราะมันคือใบหน้าของเขาเอง... ใบหน้าของศิลาในเวอร์ชันที่ดูแก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีตชาติที่เขาคิดว่าตายไปแล้ว! "เจ้าไม่ได้ย้อนเวลามาคนเดียว... ศิลา" ร่างจำลองนั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "และคนที่เจ้าควรจะระวัง ไม่ใช่คนที่สั่งให้ฆ่าเจ้า แต่มันคือตัวเจ้าเองในเส้นเวลาที่ล้มเหลว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันโหดร้ายนี้ไปกับเงียบแต่ฟาดเรียบนะคะ