หมากตัวแรกที่ต้องกำจัด

“เจ้ากล้าดียังไงถึงเอาของชิ้นนี้มาวางบนโต๊ะทรงงานของท่านแม่ทัพ!” เสียงตวาดกร้าวของ ‘หลินเหอ’ พ่อบ้านคนสนิทที่อคินไว้ใจที่สุดดังก้องไปทั่วห้องโถง ศิลาไม่ได้ตอบโต้ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบคู่เดิมจ้องมองแผ่นกระดาษที่เขาจงใจวางทิ้งไว้บนกองเอกสารลับของแม่ทัพอคินด้วยท่าทีเรียบเฉย ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะกลั้นหายใจ “ข้าเพียงแค่ทำตามหน้าที่ พ่อบ้านหลิน” ศิลาตอบเสียงเรียบ พลางขยับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก “หรือว่าท่านมีอะไรที่ไม่อยากให้ท่านแม่ทัพได้เห็นในเอกสารแผ่นนั้นกันแน่?” หลินเหอชะงัก สีหน้าของชายวัยกลางคนที่เคยสุขุมกลับซีดเผือดลงชั่วขณะ มือที่ถือถาดน้ำชาสั่นระริกโดยที่เขาไม่รู้ตัว ศิลาอ่านความหวาดกลัวนั้นออกแจ่มแจ้ง... หมากตัวแรกที่เขาเลือกเดิน ไม่ใช่การลอบสังหารอคิน แต่คือการเด็ดหัวใจที่คอยควบคุมอำนาจมืดเบื้องหลังให้ขาดสะบั้นต่างหาก “อย่ามาทำเป็นพูดจาตลบตะแลง!” หลินเหอขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำ “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใครและคิดจะทำอะไร ศิลา... ครั้งก่อนเจ้าอาจจะรอดไปได้ แต่วันนี้ที่นี่คือถิ่นของท่านอคิน เจ้าไม่มีวันออกไปจากจวนนี้ด้วยสภาพที่มีลมหายใจหรอก” “งั้นรึ?” ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนพิงผนังอยู่ในมุมมืดหลังม่านตลก “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ท่านแม่ทัพอคินจะพูดกับข้าเลยนะ” ท่าทีของหลินเหอเปลี่ยนไปทันที เขารีบหันกลับไปมองเบื้องหลังด้วยความลนลาน แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า ทว่าในจังหวะนั้นเอง ศิลาได้ทำสิ่งที่เหนือความคาดหมาย เขารวดเร็วราวกับเงาพุ่งเข้าไปคว้าถาดน้ำชาจากมืออีกฝ่าย แล้วทุ่มลงกับพื้นจนเศษกระเบื้องกระจายเกลื่อน เอกสารที่ถูกซ่อนไว้ใต้ถาด—จดหมายลับที่หลินเหอแอบติดต่อกับสายลับฝ่ายศัตรู—กระเด็นออกมาต่อหน้าต่อตาผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ในจังหวะพอดี “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้น แม่ทัพอคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองเศษซากที่พื้นก่อนจะหยุดลงที่จดหมายลับฉบับนั้น หลินเหอหน้าถอดสี รีบก้มลงไปคว้าจดหมาย “ท่านแม่ทัพ! อย่าหลงเชื่อมัน มันใส่ร้ายข้า! จดหมายนี่... มันเป็นแผนของศิลา!” ศิลาไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่ประสานมือโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างเกินจริง “ข้าเพียงแค่จะนำน้ำชามาเปลี่ยนให้ท่านแม่ทัพ แต่กลับเห็นพ่อบ้านหลินพยายามจะซ่อนเอกสารฉบับนี้เข้าไว้ในแขนเสื้อพอดี ท่านแม่ทัพ... ในฐานะคนสนิท ข้าคิดว่าท่านควรตรวจดูให้แน่ใจว่า ใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ที่ท่านทุ่มเทความไว้ใจให้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง อคินเดินเข้ามาใกล้ หยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่าน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเกรี้ยวกราดที่ถูกกักขังไว้ จดหมายฉบับนั้นถูกเขียนด้วยลายมือของหลินเหอจริงๆ ทว่าเนื้อความข้างในกลับถูกบิดเบือนด้วยกลอุบายของศิลาที่ปลอมแปลงตราประทับและสำนวนได้อย่างแนบเนียนจนแม้แต่เจ้าตัวยังจำไม่ได้ “เจ้า... เจ้ากล้าทรยศข้าหรือ หลินเหอ?” อคินกดเสียงต่ำ “ไม่! ท่านแม่ทัพ โปรดฟังข้าก่อน มันเป็นแผนของศิลา มันเป็นคนวางยาข้า!” หลินเหอพยายามอธิบาย แต่ความกลัวทำให้คำพูดของเขาดูสับสนและไร้ความน่าเชื่อถือ อคินหันมามองศิลาชั่วครู่ แววตาของศิลาไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความว่างเปล่าที่ทำให้อคินรู้สึกหนาวสันหลังวาบ นี่หรือคือเด็กหนุ่มที่เขาเคยเหยียบย่ำในชาติก่อน? ทำไมถึงได้ดูน่าเกรงขามและเฉียบขาดถึงเพียงนี้? “ลากตัวมันไปกักขังไว้ในคุกใต้ดิน” อคินสั่งเสียงเด็ดขาด “ถ้าตรวจสอบแล้วว่าเป็นความจริง... ตัดลิ้นมันเสีย” “ท่านแม่ทัพ! ท่านต้องเชื่อข้า!” เสียงร้องโวยวายของหลินเหอค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมกับการลากตัวขององครักษ์ ศิลายืนนิ่งอยู่ในความเงียบ เขารู้ดีว่าอคินไม่ได้เชื่อเขาทั้งหมด แต่มันไม่สำคัญหรอก เพราะตอนนี้ ‘โล่กำบัง’ ที่แข็งแกร่งที่สุดของแม่ทัพได้พังทลายลงด้วยมือของเขาเอง เมื่อเหลือเพียงคนสองคน อคินขยับเข้ามาใกล้จนศิลาได้กลิ่นเลือดจางๆ จากตัวชายผู้นี้ “เจ้าเล่นเกมได้สนุกดีนี่ ศิลา... แต่นี่เป็นเพียงแค่เริ่มต้น ถ้าเจ้าคิดว่าการกำจัดคนสนิทของข้าจะทำให้เจ้าชนะได้ เจ้าคงประเมินข้าต่ำเกินไป” ศิลายิ้มตอบ รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ข้าไม่เคยประเมินท่านต่ำไปเลยท่านแม่ทัพ... เพราะสิ่งที่ข้ากำลังทำ ไม่ใช่การกำจัดคนสนิท แต่มันคือการทำให้ท่านเหลือตัวคนเดียว เพื่อที่จะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยคนที่ท่านรักมากที่สุดในวาระสุดท้ายของชีวิต” อคินชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคนั้น ราวกับความทรงจำจากอดีตชาติที่เขาพยายามลบเลือนกำลังหวนกลับมาทิ่มแทงใจ ในจังหวะที่ศิลาหันหลังเตรียมจะเดินออกไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าห้องโถง สตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของศิลาต้องหยุดเต้นชั่วขณะ องค์หญิงรินลดา... นางมาที่นี่ทำไมในเวลานี้? และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือในมือของนางไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นจดหมายฉบับหนึ่งที่ประทับตราหลวงด้วยชื่อของเขาทั้งที่เขาไม่เคยเขียนมันขึ้นมาเลย! “ท่านแม่ทัพอคิน...” องค์หญิงรินลดาเอ่ยเสียงใสราวกับกระดิ่งเงิน “ข้ามาที่นี่เพื่อนำข่าวร้ายมาแจ้ง... ดูเหมือนว่า ‘หมาก’ ที่ท่านศิลาวางไว้ จะไม่ใช่แค่พ่อบ้านคนนี้เพียงคนเดียว แต่รวมถึงตัวท่านที่กำลังจะถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งในรุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ด้วยหลักฐานชิ้นนี้ค่ะ” ศิลามองไปยังจดหมายในมือองค์หญิง แล้วเขาก็เข้าใจทันที... นี่ไม่ใช่แผนที่เขาคนเดียวเป็นคนวาง แต่มันคือแผนซ้อนแผนที่สตรีตรงหน้าได้ร่วมมือกับเขาโดยที่เขาแทบไม่ต้องออกแรงกระซิบ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการสุดเข้มข้นในตอนนี้นะคะ