การตัดสินใจครั้งใหญ่

"ถ้าท่านคิดว่าหน้ากากนั่นจะซ่อนความเน่าเฟะของจิตวิญญาณได้ตลอดไป ท่านก็ดูถูกศิลาคนเดิมที่ท่านเคยเหยียบย่ำมากเกินไปแล้ว" เสียงของศิลาก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในท้องพระโรง ร่างสูงโปร่งก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกจังหวะฝีเท้าหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนตะปู ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเหล่าขุนนางที่ยืนอยู่รอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดหวั่น รินลดากำชายกระโปรงแน่น แววตาของเธอสั่นระริกแต่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขา เธอรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก... เดิมพันด้วยชีวิตของคนทั้งตระกูลที่ดับสูญไป แม่ทัพอคินที่ยืนอยู่บนแท่นสูงชันกระตุกยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือเหล็กบีบด้ามดาบจนเกิดเสียงลั่น เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของเด็กหนุ่มที่เขาเคยเห็นเป็นเพียงเบี้ยในกระดาน "ศิลา เจ้ามันก็แค่หมาจนตรอกที่เห่าหอนไปวันๆ" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ความเพ้อฝันของเจ้า? หรือจะใช้แค่คำพูดลอยๆ ของคนไร้หัวนอนปลายเท้ามากล่าวหาผู้บัญชาการทหารแห่งอาณาจักร?" ศิลาหยุดฝีเท้าลง ห่างจากอคินเพียงไม่กี่ก้าว เขายกมือขึ้นช้าๆ ก่อนจะปลดผ้าคลุมไหล่ออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนหัวไหล่ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าเขาคือ 'ผู้รอดชีวิต' จากเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่ตระกูลของเขาถูกหักหลังในชาติก่อน "ข้าไม่จำเป็นต้องมีหลักฐานหรอกท่านแม่ทัพ เพราะหลักฐานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... อยู่ภายใต้หน้ากากใบนั้นต่างหาก" ศิลาแค่นยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็ง "ท่านจำคืนนั้นได้ไหม? คืนที่ท่านสั่งให้คนของท่านสังหารข้าอย่างไร้ความปราณี ท่านจ้องมองตาข้า... แววตาที่เต็มไปด้วยความโลภและความโฉดเขลา ท่านจำรอยแผลเป็นที่ข้าฝากไว้บนคอของท่านได้หรือไม่?" บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในทันที เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น เหล่าขุนนางต่างหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก อคินชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาดุดันขึ้นผิดปกติ แต่มันกลับเปิดช่องโหว่ให้ศิลาเห็นความรวนเรเพียงเสี้ยววินาที "เจ้าบ้าไปแล้ว!" อคินตวาดลั่น พุ่งตัวลงมาจากแท่นหมายจะปลิดชีพศิลาในดาบเดียว แต่ศิลาไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณเงียบๆ ให้กับรินลดา ในจังหวะนั้นเอง รินลดาสะบัดมือขว้างม้วนคัมภีร์ลับออกไปกลางอากาศ มันกางออกเผยให้เห็นลายเซ็นและตราประทับเลือดของเหล่าขุนนางที่เป็นพันธมิตรกับอคิน รวมถึงแผนผังการยักยอกคลังหลวงเพื่อสนับสนุนกองทัพกบฏที่อคินซุ่มเลี้ยงไว้ "ท่านแม่ทัพ ท่านยังจะกล้าปฏิเสธอีกไหม?" ศิลาตะโกนก้อง เสียงของเขาดังพอที่จะให้คนทั้งห้องโถงได้ยิน "ตราประทับนี้ไม่ได้โกหก และความตายของคนในตระกูลข้าก็เช่นกัน ทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้วภายใต้แสงเทียนนี้ ท่านไม่ใช่ผู้พิทักษ์ ท่านคือผู้ทำลาย!" อคินหยุดดาบไว้ห่างจากคอศิลาเพียงเส้นผมเดียว เขามองไปรอบๆ เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเหล่าขุนนางที่เคยจงรักภักดีต่อเขา ความกลัวเริ่มเกาะกินใจของเหล่านักรบที่ยืนอยู่ข้างกายเขา เมื่อความจริงถูกแฉต่อหน้าธารกำนัล อำนาจที่สร้างด้วยเลือดก็เริ่มสั่นคลอน "ศิลา... เจ้าคิดว่าการแฉความจริงจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้งั้นรึ?" อคินขู่ลอดไรฟัน "ข้าไม่ได้หวังให้ตัวเองรอด แต่ข้าหวังให้ท่านได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้แบบเดียวกับที่ข้าเคยได้รับ... ไม่สิ ท่านจะได้รับมันมากกว่านั้นเป็นร้อยเท่า" ศิลาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของแม่ทัพด้วยความสมเพช "เพราะคนที่ท่านเชื่อใจที่สุด เพิ่งจะทรยศท่านไปเมื่อครู่นี้เอง" อคินขมวดคิ้วด้วยความฉงน ก่อนที่เสียงของแม่ทัพรองคนสนิทจะดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายดาบที่จ่อเข้าที่แผ่นหลังของอคิน "ขออภัยท่านแม่ทัพ แต่ข้าไม่สามารถรับใช้คนทรยศต่อแผ่นดินได้อีกต่อไป" แม่ทัพรองกล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย ในวินาทีที่อคินกำลังจะหันไปเผชิญหน้ากับคนทรยศ เสียงปรบมือที่นุ่มนวลแต่ชวนขนลุกก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดของท้องพระโรง ร่างของหญิงสาวผู้สวมชุดดำสนิทก้าวออกมา เธอไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ศิลาคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน... สตรีที่อยู่เบื้องหลังการบงการอคินตัวจริง "เล่นละครได้ดีมากศิลา แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าคนอย่างข้าไม่เคยทิ้งหมากที่ยังใช้งานได้... หรือหมากที่หมดประโยชน์" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ศิลาถึงกับหน้าถอดสี ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของนาง... มันคือสร้อยคอที่ทำจากหยกประจำตระกูลของเขา ที่เขาเคยให้คำมั่นว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แต่มันกลับมาอยู่ในมือของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตของเขาได้อย่างไร? ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ศิลาตระหนักได้ทันทีว่าทุกอย่างที่เขาวางแผนมา... มันคือกับดักที่ถูกวางซ้อนไว้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ของความแค้นแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับศิลาในบทที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ