การพบกันที่เหนือคาด

"จดหมายฉบับนี้... ท่านแม่ทัพอคินได้มันมาได้อย่างไรกันคะ?" น้ำเสียงขององค์หญิงรินลดาเรียบสนิท ทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูกสันหลัง นางไม่ได้ลุกหนีแม้ปลายคมดาบจากทหารองครักษ์จะจ่ออยู่ที่ลำคอระหง ดวงตาคู่สวยดุจกวางป่าจ้องมองแผ่นกระดาษในมือชายผู้เป็นศัตรูด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ แม่ทัพอคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายอำนาจ "ของที่ร่วงหล่นอยู่ในเรือนพักของกบฏอย่างเจ้า... ข้าจะเก็บได้ที่ไหนก็ไม่สำคัญหรอกองค์หญิง สิ่งที่สำคัญกว่าคือเนื้อความข้างในนี้ต่างหาก" เขาสะบัดกระดาษในมือเบาๆ ก่อนจะขยำมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี "ข้อความที่วางแผนจะปลิดชีพข้าในคืนพระจันทร์เต็มดวง... ช่างเป็นความพยายามที่น่าสมเพชจริงๆ" ศิลาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังรินลดาขยับกายเพียงเล็กน้อย มือของเขาสอดเข้าไปในแขนเสื้อ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของศิลาไม่ได้มองไปที่คมดาบของทหารเหล่านั้น แต่จับจ้องไปที่ปลายนิ้วของอคินที่สั่นไหวน้อยๆ ยามเมื่อชายหนุ่มก้าวเดิน — มันคืออาการของคนตื่นกลัวที่พยายามฝืนแสดงอำนาจ 'เดินหมากพลาดตั้งแต่ต้นแล้วนะ อคิน' ศิลาคิดในใจพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ถอยไป" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทหารองครักษ์รอบข้างชะงักงันไปครู่หนึ่ง อคินหรี่ตาลง "เจ้าเป็นใคร? ไพร่ชั้นต่ำอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งคนของข้า" "ข้าคือคนที่รู้ว่า... จดหมายฉบับนั้นที่ท่านถืออยู่ เป็นแค่กระดาษเปล่าที่ข้าเขียนทิ้งไว้เพื่อล่อแมลงเม่าให้บินเข้ากองไฟต่างหากล่ะค่ะ" ศิลาตอบกลับด้วยสรรพนามและน้ำเสียงที่ดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของอคินเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความโกรธจัด เขาตวาดก้อง "ฆ่ามัน! แล้วจับองค์หญิงไปขังคุกหลวงโทษฐานคิดคดทรยศ!" ทันใดนั้น คมดาบนับสิบเล่มพุ่งเข้าหาศิลาและรินลดาพร้อมกัน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ศิลาไม่ได้ขยับตัวเพื่อหนี แต่เขากลับคว้าข้อมือรินลดาแล้วเหวี่ยงร่างบางไปด้านหลัง ตู้ไม้แกะสลักหลังห้องถูกเขาผลักล้มลงเพื่อเป็นกำบัง ในจังหวะเดียวกันนั้น มือของศิลาก็ดีดเหรียญทองเหลืองออกจากปลายนิ้วด้วยแรงดีดมหาศาล *ปัง!* เหรียญทองเหลืองพุ่งเจาะทะลุโคมไฟน้ำมันบนผนัง น้ำมันร้อนๆ ราดรดลงบนร่างขององครักษ์ที่กำลังบุกเข้ามา เกิดเปลวเพลิงลุกพรึบขึ้นเป็นม่านกั้นกลางระหว่างพวกเขากับกองทหาร "องค์หญิง ไปทางหน้าต่างทิศตะวันตกค่ะ!" ศิลาตะโกนบอกพลางคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าบูทออกมากระชับไว้ในมือ "ศิลา! แล้วเจ้าล่ะ!" รินลดาหันมาถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ข้ามีแผนสำรองเสมอ อย่าให้ความเมตตาในใจท่านมาทำลายแผนการของเรานะคะ ไป!" ศิลาพุ่งตัวเข้าใส่ทหารองครักษ์ราวกับเงาพยศ เขาไม่ได้ใช้ดาบฟันเฉือนให้ถึงตาย แต่เขากลับใช้สันมีดและจังหวะก้าวเท้าที่แยบยลกดจุดประสาทของศัตรูจนล้มลงไปกองกับพื้นทีละคน อคินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านหลังเริ่มหน้าถอดสี เขาไม่เคยเห็นใครที่มีวิชาตัวเบาและเพลงดาบที่พิสดารเช่นนี้มาก่อน "แกมันเป็นใครกันแน่!" อคินคำรามพลางชักกระบี่ประจำตัวออกมาหมายจะปลิดชีพศิลาด้วยตนเอง ศิลาเบี่ยงตัวหลบคมกระบี่ของอคินได้อย่างหวุดหวิด ปลายดาบเฉี่ยวผ่านใบหน้าไปเพียงไม่กี่นิ้ว ศิลาอาศัยจังหวะที่อคินเสียหลักจากการฟันที่รุนแรงเกินไป ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่อกของแม่ทัพหนุ่มจนร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปกระแทกผนัง ท่ามกลางความโกลาหล องค์หญิงรินลดาที่ควรจะหนีออกไปทางหน้าต่างแล้ว กลับหยุดชะงักอยู่ที่ขอบประตู ร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาดำร่างหนึ่งก้าวเข้ามาจากเงามืดของระเบียงด้านนอก ชายคนนั้นสวมหน้ากากเหล็กสีเงินและถือตราประทับประจำตัวของ 'กษัตริย์องค์ก่อน' ที่ควรจะสวรรคตไปแล้ว ศิลาชะงักมือจากคอของอคิน ทันทีที่เห็นคนผู้นั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตระหนก นี่ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในแผนการของเขา ไม่ใช่สิ่งที่เขาจำได้จากอดีตชาติ! ชายสวมหน้ากากก้าวข้ามกองศพและเปลวเพลิงเข้ามาหาสองคนอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าองค์หญิงรินลดา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว "รินลดา... เจ้าไม่ได้เห็นจดหมายฉบับที่สามใช่ไหม?" ศิลาหน้าซีดเผือดลงทันที เมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่มันคือการขุดหลุมฝังศพของเขาทั้งเป็นด้วยแผนการที่เหนือกว่า ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นของศิลาและองค์หญิงรินลดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ