การสะสางบัญชี

“ถอดปืนวางบนโต๊ะ แล้วหันหลังกลับไปซะ สารวัตร... อย่าให้ผมต้องเสียเวลาทำความสะอาดคราบเลือดบนพรมผืนนี้เลย” รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของ ‘ท่านผู้การวิชัย’ หนักอึ้งดั่งตะกั่ว รวินทร์ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานหรูหรา ดวงตาคมปลาบจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนที่กำลังสั่นเทาอยู่หน้าตู้เซฟที่เปิดอ้าอยู่ สารวัตรศิลาชะงักฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้อง เสียงหอบหายใจของเขาดังชัดเจนในความเงียบงัน มือขวาของเขายังคงกุมด้ามปืนพกแน่น สายตาเหลือบมองรวินทร์สลับกับผู้บังคับบัญชาที่เขานับถือดั่งพ่อมาตลอดสิบปี “ท่านครับ... ทำไม?” เสียงของศิลาแหบพร่า สั่นเครือด้วยความผิดหวัง “รายชื่อในแฟ้มนั้น... มันคือรายชื่อเจ้าหน้าที่ที่ตายไปทั้งหมด ท่านส่งพวกเขากับมือไปที่แดนประหารไม่ใช่หรือ?” ท่านผู้การวิชัยหันกลับมา ใบหน้าที่เคยดูใจดีและเป็นมิตรกลับบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาไม่ได้ดูหวาดกลัว กลับกัน เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบเอกสารชุดสุดท้ายออกมาจากเซฟ “สารวัตร... โลกนี้ไม่มีขาวหรือดำหรอก มีแต่คนที่มีอำนาจจะขีดเขียนประวัติศาสตร์ กับคนที่ต้องยอมก้มหัวรับใช้” ผู้การกล่าวพลางปรายตามองรวินทร์ “และคุณ... รวินทร์ คุณมันก็แค่เหยื่อที่รอดชีวิตจากกองเพลิงในอดีต อย่ามาทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมในที่ที่ความยุติธรรมมันตายไปนานแล้วเลย” รวินทร์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ไปถึงดวงตา “ผู้การครับ ความผิดพลาดของท่านไม่ใช่การฆ่าคน... แต่เป็นการประเมินค่าจิตใจมนุษย์ต่ำเกินไป ท่านคิดว่ารหัสลับ (X) ทำงานคนเดียวมาตลอดงั้นหรือ? ไม่เลย... เขาแค่มี 'สปอนเซอร์' ที่คอยเปิดทาง และในที่นี้คือท่าน” “หุบปาก!” ผู้การตวาดลั่น มือสั่นเทาเอื้อมไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่นิ้วของเขาจะแตะปืน เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร๊กก้องไปทั่วห้อง รวินทร์ดีดกระสุนปืนจากในมือของเขาลงบนพื้น—มันเป็นกระสุนที่ถูกถอดหัวออกเรียบร้อยแล้ว เขายิงสกัดตัวล็อคลิ้นชักไปก่อนที่สารวัตรศิลาจะก้าวเข้ามาเสียอีก “ผมรู้นิสัยท่านดี ผู้การ” รวินทร์ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จังหวะการเดินของเขามั่นคงดุจนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม “ท่านจะเลือกสู้เมื่อไม่มีทางออก และท่านจะพยายามทำลายหลักฐานก่อนถูกจับกุมเสมอ” สารวัตรศิลาที่ตั้งสติได้ก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวผู้การ ก่อนจะจับล็อกแขนทั้งสองข้างของชายผู้เป็นนายกดลงกับโต๊ะ แรงกดนั้นไม่ใช่แค่การจับกุม แต่มันคือการหักหลังความเชื่อใจที่พังทลายลงในพริบตา “ผมขอโทษนะสารวัตร” ศิลาพูดเสียงแข็ง “แต่กฎหมายที่ท่านเคยสอนผมมา... วันนี้มันจะทำหน้าที่ของมันเอง” ในขณะที่สารวัตรศิลาใส่กุญแจมือ รวินทร์เดินไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำที่ตกลงบนพื้น เขาเปิดอ่านเพียงคร่าวๆ ดวงตาของเขาฉายแวววูบหนึ่ง—ไม่ใช่ความสะใจ แต่เป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ในนั้นไม่มีเพียงรายชื่อคนตาย แต่มันมี 'แผนผัง' ขององค์กรที่เชื่อมโยงไปถึงระดับสูงกว่าผู้การวิชัยอีกหลายชั้น “จบแล้วใช่ไหม?” ศิลาหันมาถามพลางหอบหายใจ เขาดูแก่ลงไปหลายปีในชั่วข้ามคืน รวินทร์หันไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของพวกเขาในความมืด “ยังหรอกครับศิลา... การสะสางบัญชีแค่นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของจุดจบ เราแค่ปิดฉากตัวหมากตัวหนึ่ง แต่เกมกระดานนี้... คนคุมเกมตัวจริงยังไม่แม้แต่จะปรากฏตัว” จังหวะนั้นเอง เสียงปรบมือแผ่วเบาดังมาจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือ ศิลาชักปืนขึ้นเล็งไปที่ทิศทางของเสียงทันที แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเยียบ ร่างของใครบางคนในชุดสูทสีเทาเรียบกริบเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากครึ่งซีกที่เป็นเอกลักษณ์... รหัสลับ (X) ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างใจเย็น มือถือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กไว้ในมือ “คุณทำงานได้ดีมาก รวินทร์” เสียงทุ้มต่ำของ (X) กังวานขึ้น “ผู้การวิชัยกลายเป็นหมากที่ไร้ค่าไปแล้ว ขอบใจนะที่ช่วยกำจัดขยะให้ผม... ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะสะสางบัญชีกับคุณบ้างแล้ว... ว่าแต่... คุณอยากรู้ไหมว่าใครคือคนสุดท้ายในรายชื่อที่ยังไม่ได้ถูกกำจัด?” รวินทร์นิ่งอึ้ง มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นน้อยๆ เมื่อ (X) ค่อยๆ เลื่อนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายออกมา... ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษนั้น ทำให้รวินทร์ถึงกับก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง ชื่อนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือชื่อของ 'น้องสาว' ที่เขานึกว่าตายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาถูกสังหารเมื่อสิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะครับ แฟ้มคดีลับ007