ความตายที่ถูกเขียนไว้

“หมอบลง! ศิลา!” รวินทร์ตวาดก้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระแทกสารวัตรศิลาจนกระเด็นหลุดจากรัศมีการระเบิด เสียงของเขาแหบพร่าแต่เฉียบขาดดุจคมมีด สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีสั่งให้เขากดร่างของสารวัตรลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบในเสี้ยววินาทีที่เลข 00:01 บนหน้าจอสีแดงฉานนั้นดับวูบลง *ตึ้ง!* แรงอัดมหาศาลจากการระเบิดแบบจำกัดวง (Directional Blast) ไม่ได้ทำลายห้องสอบสวนจนพินาศ แต่มันฉีกกระชากแผ่นโลหะใต้โต๊ะจนกลายเป็นเศษเหล็กคมกริบที่พุ่งแหวกอากาศราวกับห่าฝน สะเก็ดระเบิดถากผ่านไหล่ของรวินทร์จนเสื้อสูทราคาแพงขาดวิ่น เลือดสีสดซึมออกมาแต้มรอยร้าวบนผนังห้องสอบสวนที่เคยเงียบสงัด กลิ่นดินปืนอบอวลปนกับกลิ่นไหม้ของพลาสติก สารวัตรศิลาหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่เคยดุดันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขายันกายขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะมองไปยังเศษซากโต๊ะที่บัดนี้เหลือเพียงกองขี้เถ้า “ไอ้ฆาตกรนั่น... มันไม่ได้ต้องการแค่ฆ่าเรา” ศิลาแค่นเสียงผ่านไรฟัน มือหนาสั่นเทาขณะคว้าซองปืนข้างเอวขึ้นมา “มันต้องการเล่นตลกกับอดีตของนาย รวินทร์” รวินทร์ไม่ตอบ เขาพยุงตัวขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปยังกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวตกลงมาท่ามกลางเศษซากระเบิด มันเป็นกระดาษสีขาวสะอาดตา ตัดกับความโกลาหลเบื้องหน้าอย่างน่าประหลาด เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่ยังคงมีรอยเลือด ลายมือตัวบรรจงสวยงามทว่าเย็นยะเยือกปรากฏอยู่บนนั้น *‘ความผิดพลาดของตำรวจไม่ได้พรากแค่ชีวิตคนในอดีต แต่มันกำลังจะพรากสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวของแกไปในวันนี้’* “ศิลา... ‘แพรวา’ อยู่ไหน” รวินทร์ถามขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว แต่มันคือระดับความเย็นที่จุดเยือกแข็งที่บ่งบอกว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัว “หลานสาวนาย? ฉันให้คนดูแลเธอไว้ที่เซฟเฮาส์ตามแผนเดิมแล้วนี่!” ศิลาหน้าซีดเผือด เขารีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมากดเรียกหน่วยอารักขา “ศูนย์ควบคุม รายงานสถานะเป้าหมายที่ 02! ตอบด้วย!” ความเงียบคือคำตอบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด มีเพียงเสียงซ่าของสัญญาณรบกวนที่ดังตอบกลับมา รวินทร์ไม่รอช้า เขาคว้ากุญแจรถจากโต๊ะข้างประตู ความอดทนเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานับสิบปีพังทลายลงในพริบตา ในหัวของเขามีเพียงภาพของหลานสาวตัวน้อยที่เขาพยายามปกป้องสุดชีวิต “อย่าตามมาศิลา ถ้าขวางผม ผมจะถือว่าคุณเป็นพวกเดียวกับมัน” รวินทร์ประกาศกร้าวขณะก้าวออกไปที่ประตู “นายกำลังจะทำพลาด! รวินทร์! ถ้าออกไปตอนนี้แกติดกับมันแน่ๆ!” ศิลาพยายามจะรั้งไว้ แต่รวินทร์สะบัดมือออกอย่างรุนแรง สายตาที่มองกลับมานั้นไม่ใช่รวินทร์คนเดิมที่สุขุมรอบคอบ แต่มันคือดวงตาของคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป รวินทร์ขับรถฝ่ากระแสการจราจรในยามค่ำคืนด้วยความเร็วที่เกินขีดจำกัดของกฎหมาย ในหัวเขาทบทวนรหัสลับที่เขาเคยแกะจากคดีก่อนหน้า ‘รหัสลับฆาตกรเงา’ ไม่เคยทิ้งคำขู่ที่ไร้ความหมาย ทุกตัวอักษรคือแผนที่ และทุกแผนที่คือหลุมศพ เขาวนรถมาถึงเขตพื้นที่อุตสาหกรรมเก่าซึ่งเป็นที่ตั้งของเซฟเฮาส์ ความเงียบงันที่ผิดปกติปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไฟหน้าของรถสปอร์ตคันหรูสาดส่องไปบนกำแพงตึกร้าง เห็นร่างของชายในชุดดำยืนนิ่งอยู่ที่ชั้นสองของอาคาร ในมือของเขากำลังถือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็ก “X...” รวินทร์กระซิบชื่อนั้นออกมา แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต เขาลงจากรถอย่างระมัดระวัง แม้ใจจะร้อนรนดั่งไฟเผา แต่สัญชาตญาณนักจิตวิทยายังคงทำงาน เขาเงี่ยหูฟัง เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาผิดปกติจากด้านหลังทำให้เขารู้ตัวว่าไม่ได้มาคนเดียว ชายชุดดำสองคนโผล่ออกมาจากเงามืดพร้อมอาวุธครบมือ รวินทร์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับพุ่งเข้าหาศัตรูคนแรกด้วยความเร็วที่เหนือคาด เขากระแทกสันมือเข้าที่ลำคอของมันจนล้มลง ก่อนจะฉกปืนพกมาไว้ในมือ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเปียโนบรรเลงเพลงคลาสสิกโศกเศร้าก็ดังขึ้นจากลำโพงที่ซ่อนอยู่รอบอาคาร เสียงที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงเพลงที่แม่ของเขาชอบเปิดก่อนจะจากไปตลอดกาล มันคือเพลง ‘Requiem’ ของโมซาร์ท “ชอบไหมรวินทร์? เพลงนี้เข้ากับบรรยากาศการสูญเสียในรอบที่สองของแกได้ดีทีเดียวนะ” เสียงทุ้มต่ำดังก้องผ่านเครื่องขยายเสียงมาจากทิศทางที่มองไม่เห็น รวินทร์ก้าวเท้าเข้าไปในตัวอาคาร กลิ่นน้ำมันเบนซินแตะจมูกอย่างรุนแรง เขาพบหลานสาวของเขานั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง ถูกพันธนาการด้วยเชือกไนลอนแน่นหนา รวินทร์รีบพุ่งเข้าไปหา แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก ฝีเท้าของเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดที่พื้น... กับดักเซนเซอร์น้ำหนัก “ถ้านายขยับแม้แต่นิดเดียว... เด็กคนนี้จะได้ไปพบพ่อแม่ของเธอตามคำสัญญาที่ฉันเขียนไว้” เสียงของ X ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าเดิม รวินทร์หยั่งรากอยู่กับที่ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านขมับ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบระเบิด แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่มุมมืดด้านหลังของหลานสาว เงาที่รูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่ X แต่มันมี 'ใครอีกคน' ที่ยืนถือปืนจ่อไปที่ขมับของหลานสาวเขา และเมื่อเงาคนนั้นก้าวออกมาใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านรอยร้าวของเพดาน รวินทร์ถึงกับหัวใจหยุดเต้น ไม่ใช่เพราะความโหดเหี้ยมของใบหน้า แต่เป็นเพราะใบหน้าที่เขารู้จักดีที่สุด... ใบหน้าที่ควรจะตายไปนานแล้วตั้งแต่คดีครั้งก่อน “พ่อ...?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรวินทร์มาจนถึงจุดวิกฤตินี้นะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ แฟ้มคดีลับ007