ความโกรธแค้นของนักจิตวิทยา

เสียงโลหะกระทบพื้นปูนดัง ‘เคร้ง’ กังวานไปทั่วห้องสอบสวนที่เย็นเยียบดุจห้องดับจิต รวินทร์ไม่ได้ก้มลงมองกุญแจมือที่หลุดออกจากข้อมือของผู้ต้องสงสัย แต่นัยน์ตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขากำลังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของชายตรงหน้า "นายคงคิดว่าความเงียบคืออาวุธที่ดีที่สุดสินะครับ" รวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับมีน้ำหนักดุจค้อนเหล็กที่ตอกลงบนลิ่มหัวใจของผู้ถูกสอบสวน "แต่ในโลกของผม... ความเงียบคือเสียงตะโกนที่ดังที่สุดว่านายกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่" สารวัตรศิลาที่ยืนพิงกำแพงอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เขาเห็นรวินทร์วาง 'ล็อกเก็ตสีเงิน' ลงบนโต๊ะเหล็ก วัตถุชิ้นนั้นสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ จนเกิดเป็นประกายที่บาดตา มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายของรวินทร์ที่ถูก 'X' นำมาเย้ยหยัน "นั่น... คุณเอามาจากไหน" เสียงของผู้ต้องหาแหบพร่า รวินทร์โน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากอีกฝ่ายเพียงคืบ กลิ่นกายของนักจิตวิทยาหนุ่มไม่ได้มีกลิ่นน้ำหอม หากแต่เป็นกลิ่นของความเย็นชาและไร้ความปราณี "คำถามนี้ควรเป็นของผมมากกว่านะ แล้วถ้านายยังไม่เริ่มคายความจริงออกมา... ผมเกรงว่าอดีตที่ผมพยายามฝังกลบมานาน จะกลายเป็น 'อนาคต' ที่นายจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต" รวินทร์คว้าคอเสื้อของชายผู้นั้นขึ้นมา กระชากแรงจนเก้าอี้โลหะครูดกับพื้นเสียงดังแสบแก้วหู สารวัตรศิลาถลาเข้ามาหวังจะห้าม แต่กลับถูกรวินทร์ตวาดกลับด้วยสายตาที่อำมหิตเกินกว่าจะจินตนาการ "ถอยไปครับสารวัตร! ถ้าคุณยังอยากเห็นหน้าไอ้คนบงการอยู่ อย่าขวางทางของผม!" รวินทร์คำราม ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับสิบปีปะทุขึ้นจนกลายเป็นความโหดเหี้ยมที่ศิลาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน "แก... แกมันปีศาจ" ชายผู้ถูกสอบสวนเค้นเสียงหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดกบปาก "ใช่ครับ ผมเป็นปีศาจที่สร้างขึ้นโดยฝีมือพวกคุณ" รวินทร์กระซิบที่ข้างหูอีกฝ่าย มือของเขากดลงไปที่บาดแผลเดิมของชายผู้นั้นอย่างแม่นยำและรุนแรง "และปีศาจตัวนี้ไม่ได้ต้องการกฎหมาย มันต้องการเพียงแค่คำตอบ... ว่า 'X' อยู่ที่ไหน!" ห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด สารวัตรศิลาหันหลังเดินออกจากห้องไปพิงกำแพงด้านนอก เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบด้วยมือที่สั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อผู้ต้องหา แต่เพราะเขารู้ดีว่ารวินทร์ได้ก้าวข้ามเส้นบางๆ ของความเป็นมนุษย์ไปแล้ว เพื่อแลกกับความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่อาจพังทลายชีวิตของเขาเอง ภายในห้อง เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกับเสียงกดดันทางจิตวิทยาที่ดุเดือด รวินทร์ใช้วิธีการที่บีบคั้นจนแทบจะกลายเป็นการทรมาน เขาไม่ใช่แค่ถาม แต่เขาคือนักล่าที่กำลังฉีกกระชากข้อมูลออกมาจากปากของเหยื่อทีละชิ้น "ถ้าบอกว่ามันคือศิลปะ..." รวินทร์พึมพำขณะมองดูรอยเลือดที่เปื้อนบนโต๊ะ "งั้นผมจะแสดงให้ดูว่า 'ความพินาศ' ในงานศิลปะของผม มันจะสวยงามขนาดไหน" เขากำลังจะกระชากความลับสุดท้ายออกมา แต่แล้วโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อเขาก็สั่นรัว มันไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่มันคือข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีตัวตน รวินทร์กดเปิดอ่าน... ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดกลับซีดเผือดลงในทันที 'ตรวจสอบใต้โต๊ะของคุณดูสิครับรวินทร์... ดูว่าเงาที่ติดตามคุณมาตลอดทาง กำลังฝากอะไรไว้ให้เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนที่เกมนี้จะจบลง' รวินทร์รีบก้มลงมองใต้โต๊ะโลหะอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชายผู้ต้องหาเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สารวัตรศิลาที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้องถึงกับผงะเมื่อเห็นสิ่งที่ติดอยู่ใต้โต๊ะนั้น มันคืออุปกรณ์จุดระเบิดที่กำลังนับถอยหลังในเสี้ยววินาทีสุดท้าย และตัวเลขบนหน้าจอสีแดงฉานนั้น... คือเลขวันที่ที่ครอบครัวของรวินทร์เสียชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมไขปมปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 นะครับ