ผู้ต้องสงสัยในเงามืด

"ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดขยับปืนในมือ ผมจะถือว่านั่นคือความพยายามขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่... ศิลา" รวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มของเขาจับจ้องไปยังปากกระบอกปืนของสารวัตรศิลาที่สั่นเทาอยู่เพียงเสี้ยวองศา ในห้องเก็บเอกสารเก่าของสถานีตำรวจที่ฝุ่นเกาะหนาจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นกระดาษเปื่อยยุ่ยผสมกับความชื้นของฝนด้านนอกสร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ สารวัตรศิลาขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นชัด "นายกำลังจะบอกว่า 'เขา' คือคนที่อยู่ในแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสิบปีก่อนงั้นหรือ? รวินทร์... นี่มันเรื่องเพ้อเจ้อ นายก็รู้ว่าสารวัตรพิชิตคือวีรบุรุษ เขาลาออกไปเพราะความล้มเหลวในการช่วยตัวประกัน ไม่ใช่เพราะเขากลายเป็นฆาตกร" "วีรบุรุษมักมีเงาที่มืดมิดที่สุดเสมอ สารวัตร" รวินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสังเกตเห็นเหงื่อซึมที่ขมับของชายวัยกลางคนตรงหน้า "คนประเภทพิชิต ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ต่อความล้มเหลวแล้วหายหน้าไปจากโลกนี้เฉยๆ เขาแค่เปลี่ยนที่ยืน จากคนที่ถือปืนไล่ล่าโจร มาเป็นคนที่จัดวางหมากให้โจรเดินตามเกม... เหมือนที่ X กำลังทำอยู่ตอนนี้" ศิลาลดปืนลงช้าๆ แต่แววตาที่มองรวินทร์ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "ทำไมต้องเป็นเขา? หลักฐานในแฟ้มนี้ไม่มีอะไรเชื่อมโยงไปถึงเขาเลย นอกจากรอยนิ้วมือที่เลือนลางบนหน้ากระดาษที่นายแอบรื้อออกมา" "หลักฐานไม่ได้มีไว้ให้คนตาบอดเห็น แต่มีไว้ให้คนที่มีจินตนาการพอจะมองเห็นภาพรวม" รวินทร์หยิบแฟ้มสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าขึ้นมา เปิดไปยังหน้าที่มีรายชื่อตำรวจที่ลาออกกะทันหันในช่วงห้าปีที่ผ่านมา "ลองดูที่นี่สิ ศิลา... ลายเซ็นต์ของพิชิตในใบลาออก กับตัวอักษรที่สลักไว้บนศพเหยื่อรายล่าสุด... น้ำหนักมือ จังหวะการตวัดหัวตัวอักษร การเว้นวรรคแบบ 'ผู้ที่หลงใหลในความสมบูรณ์แบบ' มันคือลายเซ็นต์ของคนคนเดียวกัน" สารวัตรศิลาโน้มตัวลงมอง กระดาษในมือสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเขาเปรียบเทียบข้อความในบันทึกที่เขาเคยเห็นผ่านตา กับหลักฐานที่รวินทร์นำเสนอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่รั่วซึมจากเพดานกระทบพื้นกระเบื้อง เสียงนั้นดังเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ "เป็นไปไม่ได้..." ศิลาพึมพำ "พิชิตคือคนที่ฝึกฉันมา เขาไม่มีทางทำแบบนี้" "คนที่เรารู้จักดีที่สุด มักจะเป็นคนที่หักหลังเราได้เจ็บแสบที่สุดนะครับ" รวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณกำลังยึดติดกับภาพจำของอดีต แต่ผมกำลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน X ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับสำนักงานตำรวจแห่งชาติ แต่เขาคือ 'คนใน' ที่รู้จักทุกซอกทุกมุมของระบบกฎหมาย และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงลบล้างร่องรอยได้หมดจด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก สารวัตรศิลาชะงัก รวินทร์เองก็ขยับตัวเข้าที่กำบังตามสัญชาตญาณ ทั้งคู่มองหน้ากันโดยไม่ต้องสื่อสารด้วยคำพูด ใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่ห้องเก็บเอกสารนี้ ในเวลาที่ไม่มีใครควรจะอยู่ที่นี่ เงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งทาบทับลงบนบานกระจกฝ้าที่ประตู เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูพอดี รวินทร์ขยับมือไปที่ข้างเอวเพื่อเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ฉุกเฉิน ศิลาสูดลมหายใจลึก พยักหน้าเป็นเชิงว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้า ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม "สารวัตรศิลาครับ ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน" เสียงทุ้มต่ำที่ดูคุ้นหูดังลอดผ่านประตูเข้ามา "ผมมีบางอย่างที่น่าสนใจกว่าแฟ้มขยะพวกนั้นมานำเสนอ... และคุณจะเสียใจแน่ถ้าไม่เปิดประตูให้ผมตอนนี้" รวินทร์ขมวดคิ้วแน่น สารวัตรศิลาหน้าซีดเผือดจนเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น เสียงที่เขาจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปหลายปี... เสียงของชายที่ควรจะหายสาบสูญไปในเงามืด ก่อนที่ศิลาจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู รวินทร์คว้าข้อมือเขาไว้แน่น พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงดุดัน "อย่าเปิดเด็ดขาด... นั่นไม่ใช่การมาทักทาย แต่นั่นคือการเชิญเข้าสู่หลุมพราง" แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ลูกบิดประตูหมุนช้าๆ จากฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่เพราะมีใครไข แต่เพราะกลอนประตูถูกปลดล็อคจากข้างนอกด้วยอุปกรณ์บางอย่างที่มืออาชีพเท่านั้นจะใช้! บานประตูเปิดออกกว้างเผยให้เห็นร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้ม ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน ในมือของเขาถือกล่องดนตรีไม้แกะสลักที่คุ้นตา... มันคือกล่องดนตรีชิ้นเดียวกับที่รวินทร์เคยเห็นในภาพถ่ายเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวของเขาเอง "คุณรวินทร์..." ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น "ดูเหมือนว่าเราจะมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวนะครับ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า... ใครกันแน่ที่เป็นเงาพยัคฆ์ตัวจริง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีเฉียดตายไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - แฟ้มคดีลับ007