กับดักลวงล่อ

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้หัวกระสุนนัดนี้ฝังเข้าไปในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสของคุณ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดเบื้องหลัง รวินทร์หยุดชะงักทันที เขาไม่ได้กลัวตาย แต่ความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้ากับท้ายทอยบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่การหยอกล้อเหมือนในบทสนทนาทางโทรศัพท์ที่ผ่านมา กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นอับชื้นของตึกร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปีโชยเข้าจมูก รวินทร์ค่อยๆ วางสมาร์ทโฟนในมือลงบนพื้นปูนที่แตกร้าว เขาสูดลมหายใจลึก พยายามคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังเร่งเร้าให้เป็นปกติที่สุด "คุณไม่ได้ต้องการให้ผมตายตอนนี้หรอกนะ 'รหัสลับ' เพราะถ้าคุณอยากจบชีวิตผมจริงๆ ปืนกระบอกนี้คงลั่นไกไปตั้งแต่จังหวะที่ผมก้าวเข้าประตูมาแล้ว" รวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้ในใจจะคำนวณระยะห่างระหว่างเขากับเสาปูนต้นที่ใกล้ที่สุดไว้แล้ว "ฉลาดสมคำร่ำลือ" เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังออกมาจากมุมมืด "แต่ความฉลาดก็เหมือนดาบสองคม รวินทร์... มันมักจะพาเจ้าของไปสู่จุดที่แม้แต่เทพเจ้ายังไม่กล้าก้าวผ่าน" ทันใดนั้น รวินทร์ตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นพร้อมกวาดขาเตะข้อเท้าของเงามืดที่อยู่ด้านหลัง เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วตึกร้าง กระสุนเฉี่ยวไหล่เขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงของมัน รวินทร์ไม่รอช้า เขาหมุนตัวกลับพร้อมคว้าเศษเหล็กเส้นที่วางอยู่บนพื้นเหวี่ยงเข้าใส่จุดที่เขาคาดว่าศัตรูอยู่ ความมืดมิดในตึกไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับรวินทร์มากนัก เพราะเขาใช้เวลาอ่านโครงสร้างตึกจากแปลนก่อนเข้ามาที่นี่ เขาจดจำจุดตายของพื้นไม้ที่ผุพังได้แม่นยำ "คุณรู้ไหม ศิลาเตือนผมแล้วว่าตึกนี้คือกับดัก" รวินทร์ตะโกนกลับขณะที่เขาพุ่งตัวหลบหลังเสาต้นใหญ่ "แต่คุณคงลืมไปว่า นักจิตวิทยาอย่างผม ไม่ได้สนแค่พฤติกรรมคน แต่ผมสน 'สภาพแวดล้อม' ที่คุณเลือกใช้เพื่อเล่นเกม" "ฮ่าๆๆ! งั้นลองดูสิว่าคุณจะผ่านเกมนี้ไปได้ยังไง" เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้นทันที แรงสั่นสะเทือนจากชั้นบนส่งผลให้แผ่นปูนเหนือศีรษะของรวินทร์เริ่มร่วงหล่นลงมา พื้นที่เขายืนอยู่เริ่มทรุดตัวลงตามกลไกที่ถูกติดตั้งไว้เป็นระบบ นี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่นี่คือการไล่ล่าในเขาวงกตที่ถูกออกแบบมาเพื่อบีบให้เขาจนมุม รวินทร์พุ่งตัวผ่านกองขยะและเศษอิฐ เขาเห็นแสงไฟจากด้านนอกลอดผ่านช่องว่างของกำแพง แต่ทางออกถูกปิดตายด้วยโซ่ตรึงแน่น เขาหยิบอุปกรณ์ขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ มันคือเครื่องส่งสัญญาณคลื่นความถี่ต่ำที่เขาแอบติดตั้งไว้ที่รถของศิลาเมื่อเช้า 'ถ้าศิลาตามรอยมาจริงๆ อีกห้านาทีเขาต้องถึงจุดนี้' รวินทร์คิดในใจขณะที่เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม เขาต้องล่อศัตรูให้ออกมาอยู่ในที่โล่ง รวินทร์กระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกแล้วพันเข้ากับท่อนไม้ที่หักอยู่ เขายื่นมันออกไปนอกเสาเพื่อล่อเป้า *ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนสองนัดพุ่งเจาะทะลุไม้ รวินทร์ใช้จังหวะนั้นพุ่งตัวออกไปพร้อมกับคว้าท่อนเหล็กยาวฟาดเข้าที่ข้อมือของร่างที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ปืนกระเด็นหลุดมือไปตกอยู่ในช่องว่างระหว่างพื้น รวินทร์อาศัยจังหวะชุลมุนประชิดตัว หวังจะเห็นใบหน้าที่แท้จริงของฆาตกรเงาคนนี้ แต่ทว่า... เมื่อเขากระชากคอเสื้อคนร้าย แรงปะทะกลับทำให้เขาต้องผงะ ไม่ใช่ชายคนนั้นที่เขาคาดหวัง... แววตาที่จ้องมองกลับมาไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด "หยุดนะรวินทร์!" เสียงตะโกนของสารวัตรศิลาดังขึ้นจากทางเข้าตึก พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดเข้ามาจนสว่างจ้า รวินทร์ปล่อยมือจากคอเสื้อคนร้ายที่เขารวบตัวไว้ได้ ทันทีที่แสงไฟกระทบใบหน้า เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้นไม่ใช่ 'รหัสลับ' แต่คือ 'นรินทร์' เด็กหนุ่มที่เป็นพยานปากเอกในคดีแรกที่รวินทร์เคยทำพลาดไปเมื่อหลายปีก่อน นรินทร์สั่นเทาไปทั้งตัว "เขาบอก... เขาบอกว่าถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เขาจะฆ่าน้องสาวผม..." ในวินาทีนั้น เสียงหัวเราะที่เย็นเยือกและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ทั่วตึกร้าง เป็นเสียงของฆาตกรตัวจริงที่กำลังเฝ้าดูความพินาศของรวินทร์ผ่านกล้องวงจรปิด "ยินดีด้วยรวินทร์... คุณเพิ่งจะทำร้ายพยานคนสำคัญที่สุดไปต่อหน้าสารวัตรศิลา... คุณคิดว่าตำรวจจะไว้ใจนักจิตวิทยาที่ใช้ความรุนแรงกับเด็กที่น่าสงสารคนนี้ไหม?" รวินทร์หันไปมองศิลาที่กำลังชักปืนออกมาเล็งมาทางเขา สีหน้าของศิลาเต็มไปด้วยความสับสนและผิดหวัง ในขณะที่ทางออกของตึกร้างเริ่มถูกปิดตายด้วยระบบไฟฟ้าที่ถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสมบูรณ์ นี่ไม่ใช่กับดักเพื่อฆ่าเขา แต่นี่คือกับดักเพื่อทำลายชีวิตและเกียรติยศของเขาให้แหลกคาก่อนที่ความตายจะมาเยือน หวังว่าทุกท่านจะสัมผัสได้ถึงความกดดันที่ผมตั้งใจบรรจงเขียนขึ้นนะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - แฟ้มคดีลับ007