หลักฐานชิ้นใหม่

“วางมีดผ่าตัดของคุณลงซะสารวัตร ก่อนที่กลิ่นคาวเลือดจะทำลายสมาธิผมไปมากกว่านี้” เสียงของรวินทร์ราบเรียบ หากทว่าเยือกเย็นราวกับคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ ศิลาชะงักมือที่กำลังใช้ปากคีบเขี่ยเศษซากเถ้าถ่านบนพื้นห้องใต้ดินที่ถูกเผาทำลาย สารวัตรหนุ่มรุ่นใหญ่พ่นลมหายใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะวางอุปกรณ์ลงบนถาดสแตนเลสด้วยความระมัดระวัง “ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า รวินทร์ ผมว่าเราเสียเวลาเปล่าตั้งแต่ก้าวเข้ามาแล้ว” ศิลาทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆ ดวงตาที่ผ่านประสบการณ์การไล่ล่ามานับไม่ถ้วนฉายแววอ่อนล้า “ฆาตกรแบบ 'รหัสลับ' ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ให้คนอย่างเราตามเจอหรอก มันฉลาดเกินไปที่จะทำพลาดในที่แบบนี้” รวินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบไฟฉายกระบอกเล็กขึ้นมาส่องไปตามรอยแตกร้าวของผนังคอนกรีต แววตาของเขามุ่งมั่นและแหลมคมราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องจับเหยื่อ ปมในอดีตที่ฝังรากลึกในใจมักย้ำเตือนเขาเสมอว่า 'ความผิดพลาดของตำรวจคือความตายของเหยื่อ' และวันนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม “คนเราทุกคนมีอีโก้ สารวัตร” รวินทร์เอ่ยเบาๆ ขณะขยับตัวเข้าใกล้รอยแตกใกล้ฐานเครื่องปั่นไฟที่ถูกทุบทำลาย “ยิ่งเป็นคนที่คิดว่าตัวเองเป็นศิลปิน มันย่อมต้องมีช่วงเวลาที่อยากโชว์ผลงาน หรือไม่ก็... อยากเก็บของรักไว้ใกล้ตัว” เขาก้มตัวลงต่ำ สายตาจับจ้องไปที่ช่องว่างเล็กๆ ระหว่างพื้นซีเมนต์กับแท่นวางเครื่องยนต์ ที่นั่นมีเศษพลาสติกสีดำขุ่นชิ้นหนึ่งติดอยู่ มันดูธรรมดาสำหรับสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับนักจิตวิทยาที่ถูกฝึกมาเพื่ออ่านร่องรอยของคนผิด มันคือสัญญาณชีพที่สั่นไหวอยู่ในที่มืดมิด รวินทร์ใช้ปลายมีดพับเขี่ยมันออกมาอย่างแผ่วเบา ศิลาขยับเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจของทั้งคู่ดูจะติดขัดไปชั่วขณะเมื่อเห็นวัตถุนั้นชัดๆ มันคือ 'ชิปเก็บข้อมูล' ขนาดจิ๋วที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยจากความร้อน แต่มันยังคงสภาพเดิมได้อย่างน่าประหลาด “ชิป...” ศิลาอุทาน “ไอ้หมอนั่นทำหล่นไว้หรือมันจงใจวางไว้ให้เราเจอกันแน่?” “นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ” รวินทร์รับชิปนั้นมาวางบนฝ่ามือ สัมผัสถึงความหนักแน่นของความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน “แต่ที่แน่ๆ... ถ้ามันคือแผนล่อลวง มันก็เป็นแผนที่เปิดเผยสันดานของคนในเครื่องแบบบางคนออกมาได้ดีทีเดียว” ทั้งสองรีบนำชิปกลับไปยังรถหน่วยเคลื่อนที่เร็ว รวินทร์เชื่อมต่ออุปกรณ์เข้ากับโน้ตบุ๊กส่วนตัว นิ้วเรียวยาวพรมไปบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว กราฟิกสีเขียวบนหน้าจอดำมืดเริ่มวิ่งพล่านราวกับกระแสไฟฟ้า ศิลาเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ จนกระทั่งหน้าจอหยุดนิ่งสนิท รายชื่อ... รายชื่อนับร้อยปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับรหัสการโอนเงินและพิกัดสถานที่ในหน่วยงานรัฐที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด “ดูนี่สิสารวัตร” รวินทร์ชี้นิ้วไปยังชื่อหนึ่งในรายการ “พลตำรวจเอกวิชัย... รองผู้บัญชาการที่คุณเคารพนับถือมากที่สุด” ใบหน้าของศิลาซีดเผือดลงทันที มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาเล็กน้อย “เป็นไปไม่ได้... เขาเป็นคนปั้นผมมากับมือ” “ความเชื่อใจคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดครับ” รวินทร์แค่นยิ้มขมขื่น “รหัสลับไม่ได้แค่ฆ่าเพื่อความสนุก แต่มันกำลังเขย่ารากฐานของความยุติธรรมที่เรายืนอยู่... ดูที่บรรทัดสุดท้ายนั่น” สายตาของศิลาเลื่อนไปยังบรรทัดสุดท้ายของไฟล์ข้อมูล มันไม่ใช่ชื่อบุคคล แต่มันคือลิงก์วิดีโอสดที่กำลังเล่นอยู่ตอนนี้ ภาพบนหน้าจอคือห้องสี่เหลี่ยมที่คุ้นตา มันคือห้องเก็บหลักฐานของสถานีตำรวจที่พวกเขาเพิ่งจากมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ในภาพนั้น... มีร่างของใครคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้กล้องวงจรปิด เขากำลังราดน้ำมันเบนซินไปทั่วห้องเก็บแฟ้มคดีสำคัญ และในมือของเขามีไฟแช็กที่กำลังจะจุดประกายแห่งหายนะ “นั่นมันผู้กองธนิน!” ศิลาตะโกนลั่น “มันกำลังจะทำลายหลักฐานทั้งหมด!” “ไม่... นั่นไม่ใช่การทำลายหลักฐาน แต่มันคือกองไฟที่ใช้ต้อนพวกเราให้จนมุม” รวินทร์คว้าแจ็กเก็ตขึ้นมาสวม “รีบไปเดี๋ยวนี้ ถ้าเราไปไม่ทัน คดีทั้งหมดที่รวบรวมมาจะมอดไหม้ไปพร้อมกับความจริง!” ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเท้าออกจากรถ เสียงแจ้งเตือนจากโน้ตบุ๊กก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแทนที่วิดีโอ... ‘เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้นในที่ที่พวกคุณคาดไม่ถึง... เงยหน้ามองกระจกหลังเสียสิ ผู้ชมคนสำคัญมาถึงแล้ว’ ศิลาชะงักกึก มือที่กำลังเปิดประตูรถค้างอยู่กับที่ รวินทร์ค่อยๆ หันไปมองกระจกมองหลังอย่างช้าๆ ภายใต้ความมืดมิดของลานจอดรถที่ร้างผู้คน มีเงามืดของชายคนหนึ่งยืนพิงอยู่ท้ายรถของพวกเขา ในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังต่อสายถึงใครบางคน และในวินาทีที่กระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้น รวินทร์ก็แทบหยุดหายใจ... เพราะชายคนนั้น... คือรวินทร์อีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกกระเบียดนิ้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้นะครับ... แฟ้มคดีลับ007