เกมไล่ล่า

"อย่าขยับ ถ้าไม่อยากให้สมองของสารวัตรไปเปรอะอยู่บนกำแพงอิฐพวกนั้น" เสียงกระซิบแหบพร่าดุจเสียงกระดาษทรายขัดไม้ดังมาจากเงามืดด้านหลัง รวินทร์หยุดชะงัก ฝีเท้าที่กำลังเร่งรีบในตรอกแคบย่านเยาวราชหยุดกะทันหัน เขาไม่หันไปมองทันที แต่สัมผัสได้ถึงไอเย็นของปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับซ้าย สารวัตรศิลาที่วิ่งตามมาข้างหลังชะงักค้าง มือขวาแตะที่ซองปืนข้างเอวด้วยความระมัดระวังสูงสุด "แกไม่ได้ต้องการฆ่าเราตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเกม ไม่อย่างนั้นศพเราคงเย็นชืดไปตั้งแต่อยู่ในห้องสอบสวนแล้ว" รวินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "เกมที่สนุกที่สุด ไม่ใช่การจบเกมให้เร็วที่สุด แต่มันคือการทำให้หมากแต่ละตัววิ่งพล่านจนหมดแรงต่างหากล่ะ รวินทร์" บุคคลในเงามืดขยับตัวเพียงเสี้ยววินาที แสงไฟจากหลอดนีออนเก่าๆ บนหัวกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงจังหวะที่ชายปริศนาพุ่งตัวออกไปเหมือนเสือร้าย รวินทร์อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีที่แรงอัดอากาศเปลี่ยนทิศทาง พุ่งตัวเข้าชาร์จทันที เขาไม่ได้เล็งไปที่ตัว แต่เล็งไปที่ข้อมือที่ถืออาวุธ *ปัง!* เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวในตรอกแคบ กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นขยะเน่าเสียอบอวลไปทั่ว ศิลาพุ่งตัวเข้ามาสมทบ ความมืดเริ่มกลายเป็นอุปสรรค รวินทร์เห็นเพียงแผ่นหลังของร่างในชุดโค้ทสีเข้มที่ว่องไวราวกับแมว เขาทะยานผ่านกองลังไม้และเศษเหล็กขึ้นไปบนบันไดหนีไฟของตึกแถวเก่า "อย่าให้มันหนีไป! ปิดล้อมทางออกทุกซอย!" ศิลาตะโกนก้องผ่านวิทยุสื่อสาร ก่อนจะคว้าปืนพกคู่ใจวิ่งตามรวินทร์ขึ้นไปบนดาดฟ้า การไล่ล่าในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การวิ่งแข่ง แต่มันคือการไล่ล่าในเขาวงกตที่ฆาตกรจงใจจัดวาง รวินทร์สังเกตเห็นทิศทางที่คนร้ายเลือก มันไม่ใช่การหนีแบบไร้จุดหมาย แต่มันคือการพาพวกเขาเข้าสู่สถานที่แห่งความทรงจำ... ตึกที่เขาเคยเสียครอบครัวไปเมื่อยี่สิบปีก่อน "หยุดนะ! ผมรู้ว่าแกเป็นใคร!" รวินทร์ตะโกนก้องขณะก้าวข้ามขอบกำแพงดาดฟ้า ลมแรงปะทะใบหน้าจนแสบไปหมด ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่ริมขอบตึกห่างออกไปเพียงสิบเมตร มันค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องลงมาทำให้รวินทร์เห็นเพียงเสี้ยวหน้าครึ่งซีกภายใต้ฮู้ดสีดำ แววตานั้นว่างเปล่า เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันที่ฝังรากลึกเหมือนรู้จักเขาดีกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีก ฆาตกรยิ้ม มุมปากขยับขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโยนวัตถุบางอย่างลงพื้น มันคือเข็มกลัดประจำตัวของพ่อรวินทร์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับคดีในอดีต "ถ้าอยากรู้ว่า 'ความจริง' หน้าตาเป็นอย่างไร... ก็ลองกระโดดตามมาดูสิ รวินทร์" ร่างนั้นทิ้งตัวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไร้ความลังเล รวินทร์พุ่งตัวไปที่ขอบตึกทันที สองมือเกาะขอบปูนแน่น เขามองลงไปด้านล่างเห็นเพียงเงามืดที่วูบไหวผ่านตรอกลึก ศิลาวิ่งตามมาสมทบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่ตกอยู่บนพื้น "รวินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมไอ้สัญลักษณ์ของคดีปิดตายเมื่อยี่สิบปีก่อน ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" รวินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบเข็มกลัดนั้นขึ้นมา แสงไฟจากอาคารข้างเคียงทำให้เห็นรอยเลือดสดๆ ที่ยังคงเปื้อนอยู่บนโลหะเย็นเฉียบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่างตึกฝั่งตรงข้าม และที่นั่นเอง... เขาเห็นใบหน้าของฆาตกรชัดเจนผ่านเงาสะท้อนในชั่วพริบตา นั่นไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันคือใบหน้าที่เขามองเห็นในกระจกทุกเช้า... ใบหน้าที่เป็นของคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น "สารวัตร... ผมเกรงว่าเราไม่ได้กำลังไล่ล่าคนร้ายหรอก" รวินทร์เอ่ยเสียงสั่นเครือ "เรากำลังเดินตามรอยเท้าของ 'ผม' อีกคนหนึ่งอยู่" ความเงียบเข้าปกคลุมดาดฟ้าตึกเก่าอย่างสมบูรณ์ เมื่อเสียงไซเรนรถตำรวจจากเบื้องล่างดังใกล้เข้ามา พร้อมกับโทรศัพท์ของศิลาที่สั่นขึ้นด้วยสายจากเบอร์ส่วนตัว... เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่มีจริงในระบบ แต่หน้าจอขึ้นข้อความสั้นๆ ว่า "หันกลับไปดูข้างหลังคุณสิ เพื่อนรัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007