เหยื่อรายถัดไป

“หยุดวิ่งได้แล้วรวินทร์! นายกำลังเดินเข้าทางมัน!” เสียงตะโกนของสารวัตรศิลาก้องสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ของตึกร้างอับชื้น กลิ่นสนิมเหล็กและเชื้อราปะทะเข้ากับจมูกจนรวินทร์แทบสำลัก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจในวินาทีนี้ หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าที่เร่งเร้าอยู่เบื้องหน้า รวินทร์ไม่หยุดฟัง เขาพุ่งตัวผ่านกองขยะและเศษกระจกแตกละเอียด มือหนึ่งกุมปืนพกแน่น อีกมือถือสมาร์ทโฟนที่หน้าจอแสดงพิกัดจีพีเอสสีแดงฉานที่กำลังกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจของเหยื่อเคราะห์ร้าย “มันไม่ได้ให้พิกัดนี้มาเพื่อให้เราช่วยชีวิตศิลา แต่มันให้มาเพื่อดู ‘โชว์’ ของมัน” รวินทร์ตอบกลับโดยไม่หันไปมอง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธที่พยายามกดทับไว้ “และผมจะไม่ยอมให้มันขีดเส้นตายชีวิตใครอีกเป็นครั้งที่สอง!” เขาเตะประตูไม้ผุพังจนหลุดกระเด็นเข้าไปในห้องโถงกว้าง แสงไฟฉายจากเครื่องของเขาตัดผ่านความมืดไปตกกระทบที่ใจกลางห้อง ภาพตรงหน้าหยุดลมหายใจของเขาไปชั่วขณะ เหยื่อคนที่สอง—หญิงสาวที่ถูกลักพาตัวไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน—ถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าแก่ตรงกลางห้อง ร่างกายของเธอไร้ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ แต่ดวงตาของเธอเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกที่แช่แข็งค้างไว้อย่างนั้น บนโต๊ะข้างๆ มีเครื่องจักรกลขนาดเล็กส่งเสียง ‘ติ๊ก... ติ๊ก...’ เป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนนาฬิกาเคานต์ดาวน์ที่สิ้นสุดลงไปแล้ว รวินทร์รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวหญิงสาว แต่เมื่อเขาสัมผัสที่ต้นคอ ร่างกายนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ไม่มีชีพจร...” รวินทร์พึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่าเกินกว่าที่จะควบคุมได้ “ศิลา... มันสายไปแล้ว” สารวัตรศิลาวิ่งตามเข้ามาถึงห้องพอดี เขาส่องไฟไปรอบๆ ก่อนจะสบถออกมาด้วยความหัวเสีย เมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่บนโต๊ะไม่ใช่ระเบิดอย่างที่คาด แต่เป็นเพียงเครื่องบันทึกเสียงแบบอนาล็อกที่ยังหมุนม้วนเทปอยู่อย่างแผ่วเบา รวินทร์ค่อยๆ วางร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้แพ้ให้กับความตายตรงหน้า แต่มันคือความพ่ายแพ้ต่อคำท้าทายที่เขาไม่สามารถทำลายมันได้ “มันอยู่ที่นี่” รวินทร์กัดฟันกรอด สายตาคมกริบกวาดไปรอบห้องราวกับนักล่าที่ถูกล่าเสียเอง “มันอยู่ในตึกนี้ มันกำลังดูเราอยู่... ศิลา! ปิดไฟฉายซะ! อย่าให้มันเห็นตำแหน่งของเรา!” “นายกำลังเสียสติไปแล้วรวินทร์ มันหนีไปก่อนเรามาถึงแล้ว!” ศิลาพยายามจะแตะไหล่เพื่อนร่วมงาน แต่รวินทร์สะบัดตัวออกอย่างแรง “ไม่! คุณไม่เข้าใจจิตวิทยาของ X มันไม่ได้แค่ต้องการฆ่า มันต้องการ ‘เสพ’ ปฏิกิริยาของเรา” รวินทร์ก้มลงมองที่ข้อมือของเหยื่อ ที่นั่นมีรอยสักรูป ‘นาฬิกาทรายที่ทรายกำลังไหลย้อนกลับ’ ถูกกรีดลงบนผิวหนังด้วยมีดผ่าตัด “ดูนี่... มันไม่ได้เพิ่งทำ แต่รอยแผลนี้เริ่มตกสะเก็ดแล้ว แสดงว่ามันลักพาตัวเธอมาตั้งแต่วันก่อนที่เราจะพบเบาะแสแรกเสียอีก” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงนั้นอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงเครื่องบันทึกเสียงที่ยังหมุนวนอยู่อย่างไร้จุดหมาย รวินทร์ค่อยๆ เอื้อมมือไปกดปุ่มหยุดเทป และกดปุ่มเล่นอีกครั้งด้วยมือที่สั่นน้อยลง *“ความล้มเหลวคือรสชาติที่ขมขื่นที่สุดใช่ไหม รวินทร์? คุณพยายามวิ่งแข่งกับเวลา แต่ลืมไปว่าในนาฬิกาของผม... เวลาไม่มีความหมาย”* เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของ X ดังออกมาจากลำโพง มันเป็นเสียงที่ผ่านการสังเคราะห์จนฟังไม่ออกว่าคือใคร แต่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ที่ทำให้ขนลุกซู่ *“มองไปที่ใต้เก้าอี้สิ... ของขวัญชิ้นต่อไปของคุณกำลังรอเวลาที่จะเบ่งบาน”* รวินทร์ก้มลงมองใต้เก้าอี้ไม้ตัวนั้นทันที แสงไฟฉายส่องกระทบวัตถุโลหะสีเงินวาววับ มันไม่ใช่ระเบิด แต่มันคือ ‘ภาพถ่าย’ ใบหนึ่งที่ถูกวางคว่ำไว้ เขาสูดหายใจลึก พลิกภาพนั้นขึ้นมาดู และวินาทีนั้นเองที่โลกทั้งใบของรวินทร์ก็ดับวูบลง ในภาพนั้นไม่ใช่ภาพเหยื่อคนใหม่ แต่เป็นภาพถ่ายของรวินทร์เองในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่ข้างศพพ่อและแม่ของเขาในวันเกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน โดยมีเงาของใครบางคนยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังเขาในภาพนั้น—เงาที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีตัวตนอยู่ในที่เกิดเหตุวันนั้น “ศิลา... รีบออกไปจากที่นี่” รวินทร์เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ดวงตาจ้องมองภาพถ่ายนั้นราวกับถูกสะกด “โทรหาหน่วยเก็บกู้วัตถุระเบิด... ทันที!” “เกิดอะไรขึ้น? นั่นภาพอะไร!” ศิลาคว้าภาพไปดูแล้วเบิกตากว้าง “มันไม่ได้ต้องการฆ่าเราในวันนี้” รวินทร์หันมามองสารวัตรด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและหวาดกลัวอย่างที่ศิลาไม่เคยเห็นมาก่อน “แต่มันกำลังจะบอกผมว่า... คดีที่ทำให้ชีวิตผมพังทลายเมื่อยี่สิบปีก่อน แท้จริงแล้วมันคือ ‘งานชิ้นแรก’ ของมันต่างหาก” ก่อนที่ศิลาจะทันได้ถามอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของรวินทร์ก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันเป็นหมายเลขที่ไม่มีบันทึก และเมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายก็พูดขึ้นเพียงประโยคเดียวที่ทำให้รวินทร์ทรุดเข่าลงกับพื้น “ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นครับ... รวินทร์” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007