ใต้ดินของเมืองหลวง

“ถ้าก้าวขาออกไปจากจุดนี้โดยไม่มีข้อมูลที่คุ้มค่ากับชีวิต... ผมจะถือว่าคุณเป็นคนโง่ที่น่าเสียดายที่สุดเท่าที่ผมเคยร่วมงานด้วยครับ สารวัตร” รวินทร์กระซิบเบาๆ เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม แต่ในความราบเรียบนั้นกลับแฝงด้วยความกดดันที่ทำให้สารวัตรศิลาต้องหยุดชะงักฝีเท้า ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าช่องระบายอากาศที่ผุพังของระบบท่อระบายน้ำใต้ดิน กลิ่นเหม็นอับของโคลนตมและซากเน่าเปื่อยโชยเข้าปะทะจมูกจนอยากจะอาเจียน แต่สำหรับรวินทร์ สถานที่แห่งนี้คือ ‘ห้องสมุด’ ของความลับที่เน่าเฟะที่สุดของกรุงเทพฯ ศิลาหันมามองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรำคาญ แสงจากไฟฉายคาดหัวสะท้อนให้เห็นรอยยับย่นบนหน้าผากของชายวัยกลางคนที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน “นี่ไม่ใช่การสืบสวนตามตำรานะรวินทร์ เรากำลังเดินเข้าปากเสือโดยไม่มีกำลังเสริม ถ้าไอ้คนส่งข้อความนั่นมันล่อเรามาฆ่าปิดปาก นายคิดว่าศพเราจะถูกพบเมื่อไหร่?” รวินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบอุปกรณ์ถอดรหัสขนาดจิ๋วขึ้นมาเสียบเข้ากับตู้ควบคุมไฟฟ้าเก่าคร่ำคร่า นิ้วเรียวยาวขยับด้วยจังหวะที่แม่นยำ “ความกลัวคือเครื่องมือวัดระยะห่างระหว่างความจริงกับความตายครับสารวัตร ถ้าเราไม่ยอมลงไปดู เราก็ไม่มีทางรู้เลยว่า ‘X’ ทิ้งภาพวาดอะไรไว้บนผนังแห่งความวิปลาสของมัน” จังหวะที่ประตูกลเหล็กส่งเสียงครืดคราดเปิดออก กลิ่นอายของความเย็นยะเยือกพุ่งสวนออกมาทันที ทั้งสองก้าวเข้าสู่ความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมต่อกับโครงสร้างตึกร้างในย่านการค้าใจกลางเมือง ที่นี่ไม่ใช่แค่ท่อระบายน้ำ แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ของอาชญากรรมที่ทางการไม่เคยแตะต้อง พวกเขาย่องผ่านซอกหลืบที่มีเสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังก้องเป็นระยะ รวินทร์สังเกตเห็นรอยขูดขีดบนผนังปูน มันไม่ใช่รอยสุ่มสี่สุ่มห้า แต่มันคือสัญลักษณ์ ‘พยัคฆ์ไร้เขี้ยว’ ที่ปรากฏในแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง 3 คดีล่าสุด เขาหยุดชะงักก่อนจะก้มลงเก็บเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้ซอกกำแพง “เห็นนี่ไหมครับ” รวินทร์เอ่ยเบาๆ พร้อมยื่นให้ศิลาดู มันเป็นตราประทับของหน่วยงานรัฐระดับสูงที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว ศิลาเบิกตากว้าง “เป็นไปไม่ได้... คนระดับนั้นจะมาพัวพันกับพวกฆาตกรโรคจิตได้ยังไง?” “นั่นคือคำถามที่นายควรจะถามตัวเองตั้งแต่วันที่คดีแรกถูกปัดตกไปครับ” รวินทร์ยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับไร้ความรู้สึก “ที่นี่ไม่ใช่ที่กบดานของอาชญากรธรรมดา แต่มันคือ ‘ห้องทดลองทางสังคม’ ที่มีคนคอยป้อนข้อมูลเหยื่อให้กับฆาตกร” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงรองเท้าคอมแบทจะกระทบพื้นปูนดังจากทางด้านหลัง ทั้งสองรีบหลบเข้าหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ รวินทร์กลั้นหายใจ สายตาของเขาจดจ้องไปที่เงาร่างของชายคนหนึ่งที่เดินถือไฟล์เอกสารตรงเข้ามายังห้องโถงกว้างกลางอุโมงค์ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นตาจนน่าขนลุก “ผู้กำกับวิชัย?” ศิลาพึมพำออกมาด้วยความตกใจจนแทบจะควบคุมเสียงไม่ได้ “เบาๆ ครับ” รวินทร์กดไหล่ของศิลาไว้แน่น สายตาของเขามองเห็นชายในชุดสูทสีดำอีกคนก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับวางอุปกรณ์บันทึกภาพลงบนโต๊ะ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรวินทร์เต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความอันตราย แต่มันคือ ‘สมุดโน้ตปกหนัง’ ที่วางอยู่ข้างๆ อุปกรณ์เหล่านั้น มันเป็นสมุดเล่มเดียวกับที่เขาเคยทำหายในคืนที่ครอบครัวของเขาถูกฆาตกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน ทันใดนั้น เสียงเตือนจากนาฬิกาข้อมือของรวินทร์ก็ดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีใครบางคนกำลังแฮ็กระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวที่เขาติดตั้งไว้รอบนอก “มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่แล้วครับสารวัตร” รวินทร์กระซิบ เสียงของเขาเครียดเขม็งกว่าครั้งไหนๆ “และดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่การฆ่าเรา... แต่เป็นการต้อนให้เราเห็นสิ่งที่ ‘พวกเขากำลังสร้าง’ ขึ้นมา” ชายในชุดสูทคนนั้นหยุดกะทันหัน เขาหันมาทางเสาที่ทั้งสองคนหลบอยู่ราวกับรู้ตำแหน่งชัดเจน ก่อนจะยกปืนเก็บเสียงขึ้นเล็งตรงมาที่ความมืด พร้อมกับกดสวิตช์ไฟสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่ให้สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถง ศิลาชักปืนออกมาเตรียมพร้อม แต่รวินทร์กลับคว้าข้อมือเขาไว้พร้อมกับส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “อย่าเพิ่งครับ... ดูที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเขาสิ” บนหน้าจอนั้นไม่ได้มีแค่แผนผังเมือง แต่เป็นรายชื่อของเหยื่อรายต่อไป... และชื่อแรกที่ปรากฏอยู่ด้านบนสุด คือชื่อของ ‘รวินทร์’ เอง ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งแหวกอากาศเข้ามา เสียงหัวเราะแผ่วเบาของชายที่ยืนอยู่กลางโถงก็ดังสะท้อนก้องอุโมงค์ “ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของบทเรียนที่นายยังเรียนไม่จบนะ รวินทร์... พ่อของนายไม่ได้ตายเพราะความผิดพลาด แต่มันคือการคัดเลือก” รวินทร์ตัวชาวาบในอกเมื่อเห็นชายคนนั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงามืดนั้น มันไม่ใช่ใครอื่นเลย นอกจาก... ตัวเขาเองในวัยเด็กที่ถูกตัดต่อภาพด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงจนดูราวกับมีชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมนะครับ... แฟ้มคดีลับ007