ทางเลือกสุดท้าย

เสียงปิดประตูห้องทำงานของกองปราบปรามดังขึ้นเบาๆ แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของผม รวินทร์... "คุณกำลังก้าวข้ามเส้นนะ, รวินทร์" คำพูดของสารวัตรศิลาดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่ประโยคคำสั่งห้ามปรามแบบที่ตำรวจรุ่นพี่มักใช้กับที่ปรึกษา แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่กำลังพยายามดึงผมออกจากปากเหว... ปากเหวที่ผมเองเป็นคนก้าวเข้าไปยืนชิดขอบมันมากที่สุดตั้งแต่วันแรกที่รับทำคดีนี้ ความจริงที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของผมตั้งแต่วินาทีนั้น... หากศิลาไม่ได้โกรธเพราะพฤติกรรมนอกกรอบของผม แต่เป็นเพราะกลัวว่าผมจะเข้าใกล้ความลับที่ศิลาพยายามปกปิดเอาไว้ เพื่อคุ้มครองใครบางคนที่เป็นฆาตกรอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ผมถอดบัตรประจำตัวที่ปรึกษาพิเศษของกรมตำรวจ วางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงโลหะกระทบกับผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบงัน ยามนี้กฎหมายและระเบียบราชการกลายเป็นเพียงกรอบไม้ผุๆ ที่ไม่อาจกักขังความจริงที่กำลังเน่าเฟะอยู่เบื้องล่างได้อีกต่อไป ในฐานะนักจิตวิทยาอาชญากร ผมถูกสอนให้มองทะลุผ่านหน้ากากของมนุษย์ มองหาแรงจูงใจที่ซ่อนอยู่ใต้พฤติกรรมอันแยบยล แต่สิ่งที่ผมมองไม่เห็นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาคือ "ความโลภ" และ "ความกลัว" ของคนที่ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับผม อาคารสำนักงานยามวิกาลเงียบสงัด แสงไฟนีออนสีนวลส่องกระทบกับแฟ้มคดีลับบนโต๊ะทำงานของผม มันคือเอกสารชุดสุดท้ายที่ศิลาพยายามซ่อนไว้ไม่ให้ผมแตะต้อง—รายงานการชันสูตรพลิกศพของเหยื่อรายแรก ซึ่งถูกปกปิดสาเหตุการตายที่แท้จริงด้วยอำนาจมืด นัยน์ตาของผมกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลเชื่อมโยงรอยแผล รอยช้ำ และมุมองุ่นของเลือดเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ นี่ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องไร้ตัวตนอย่างที่สาธารณชนเข้าใจ รหัสลับ (X) กำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่านั้นมาก มันคือการช,งไหวชิงพริบระหว่างความยุติธรรมที่บิดเบี้ยวกับความจริงที่ถูกฝังกลบ และผู้ที่กุมกุญแจดอกสำคัญที่สุด... อาจเป็นคนใกล้ตัวที่สุด ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดลบเบอร์โทรติดต่อของสารวัตรศิลาออกจากรายชื่ออย่างเด็ดขาด จากนี้ไปไม่มีอีกแล้วการประสานงานอย่างเป็นทางการ ไม่มีแผนปฏิบัติการร่วม และไม่มีการขออนุมัติหมายค้นจากศาล ผมกำลังจะกลายเป็นผู้ละเมิดกฎหมายเสียเอง เพื่อแลกกับการกระชากหน้ากากของปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ รถยนต์ซีดานสีดำคันเก่าแล่นฝ่าสายฝนโปรยปรายยามดึก มุ่งหน้าสู่ย่านชานเมืองอันรกร้าง พิกัดที่รหัสลับ (X) ทิ้งเบาะแสสุดท้ายไว้ให้ผมผ่านรหัสลับในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับเช้า อากาศภายในรถเย็นเยียบ แต่มันเทียบไม่ได้กับความเย็นชาที่กัดกินหัวใจของผมเมื่อผมนึกถึงภาพของศิลา—เพื่อนร่วมงานที่ไว้ใจที่สุด—ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด เป้าหมายของผมในคืนนี้ไม่ใช่การจับกุม แต่เป็นการเผชิญหน้า เมื่อจอดรถหลบในมุมมืดของโกดังสินค้าเก่า ผมก้าวลงสู่พื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของสนิมและฝุ่นละอองผสมผสานกับกลิ่นฝน ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด มันคือกลิ่นอายของสถานที่เกิดเหตุ... สถานที่ที่ผมเคยสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในอดีต ผมเดินลึกเข้าไปในความมืดโดยมีเพียงไฟฉายขนาดเล็กในมือ แสงไฟสาดส่องไปตามซอกมุมของลังไม้เก่า ทันใดนั้น สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับบางสิ่งบนพื้น ผิวคอนกรีตมีคราบเลือดแห้งกรังเป็นทางยาว ลากยาวไปสู่ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ปิดสนิท หัวใจของผมเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ว่า ผมมาถูกทางแล้ว และเวลากำลังจะหมดลง ผมเอื้อมมือไปผลักประตูเหล็กบานนั้นอย่างช้าๆ เสียงสนิมเสียดสีกันดังเอี๊ยดอาร์ดบาดหู ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นคาวเลือดที่สดใหม่ก็พุ่งเข้าปะทะจมูกอย่างรุนแรง พร้อมกับภาพตรงหน้าที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ร่างของชายคนหนึ่งถูกมึงตรึงไว้กับเก้าอี้กลางห้อง ใบหน้าบวมเป่งเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำทารุณกรรมอย่างโหดเหี้ยม และที่ลำคอมีรอยกรีดลึกเป็นสัญลักษณ์อันเป็นเอกลักษณ์ของฆาตกรเงา แต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบสิ้นสติไม่ใช่สภาพของศพ... เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่แนบเข้ากับท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอמהกระซิบกระซาบข้างใบหูด้วยรอยยิ้ม "นายล้ำเส้นเกินไปแล้วจริงๆ นะครับ, รวินทร์... และความรู้นี้ มันอันตรายเกินกว่าจะเก็บไว้หายใจต่อ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไขปมปริศนากลุ่มนี้ไปด้วยกันเสมอนะครับ