ล่ามโซ่กฎหมาย

"วางตราประทับนั่นลงบนโต๊ะเสียที รวินทร์... แล้วก้าวออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ผมจะเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยมาลากคุณออกไป" เสียงของสารวัตรศิลาดังกังวานอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ และความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะคว้าจับได้ด้วยมือ รวินทร์ไม่ได้ขยับตัวตามคำสั่ง เขายังคงยืนจ้องมองเอกสารคำสั่งพักงานที่วางอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังถูกพายุโหมกระหน่ำ "สารวัตรกำลังทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตการรับราชการนะครับ" รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปแตะที่ขอบกระดาษแผ่นนั้น ปลายนิ้วของเขาขยับเพียงเล็กน้อย "การหยุดผมในตอนนี้ ไม่ได้แปลว่าคุณกำลังรักษากฎหมาย... แต่มันคือการปล่อยให้ 'รหัสลับ' ได้รับชัยชนะในเกมจิตวิทยานี้อย่างสมบูรณ์แบบ" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาตบลงบนโต๊ะไม้จนเอกสารกระจุยกระจาย "ผมไม่สนว่าใครจะชนะ! ผมสนแค่ว่าขณะที่คุณกำลังไล่ล่าเงาของฆาตกร คุณลืมไปแล้วหรือยังว่าคุณเป็นนักจิตวิทยา ไม่ใช่เครื่องจักรสังหาร! การที่คุณบุกเข้าไปในบ้านผู้ต้องสงสัยโดยไม่มีหมายค้น และขู่จะเอาชีวิตพวกเขาเพื่อให้ได้มาซึ่งข้อมูล... นั่นไม่ใช่การสืบสวน แต่มันคืออาชญากรรม!" รวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความขบขัน "หากกฎหมายมันตื้นเขินเกินกว่าจะหยั่งถึงก้นบึ้งของจิตใจสัตว์ร้าย เราก็จำเป็นต้องขุดมันลงไปให้ลึกกว่าเดิมครับ" "ออกไป!" ศิลาตวาดลั่น "นับจากวินาทีนี้ คุณถูกพักงานอย่างไม่มีกำหนด จนกว่าคณะกรรมการสอบสวนวินัยจะตัดสิน หวังว่าคุณคงเข้าใจว่า 'ไม่มีกำหนด' หมายความว่าอย่างไร" รวินทร์มองดูใบหน้าของศิลาที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ เขาเห็นความกังวลซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดุดัน สารวัตรไม่ได้เกลียดเขา แต่สารวัตรกำลังหวาดกลัว... หวาดกลัวว่ารวินทร์จะกลายเป็นสิ่งที่เขากำลังตามล่าเสียเอง รวินทร์หมุนตัวกลับหลังหัน เดินออกจากห้องทำงานด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทว่าในใจเขากลับรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรัดแน่นจนหายใจไม่ออก ในขณะที่เขาเดินผ่านโถงทางเดินสถานีตำรวจ สายตาของเหล่านายตำรวจรุ่นน้องต่างจับจ้องมาที่เขาด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งหวาดหวั่น กังขา และทึ่งในความเด็ดเดี่ยวที่เลยเถิด เขาผลักประตูสถานีตำรวจออกสู่โลกภายนอก แสงแดดยามบ่ายที่แผดเผากระทบใบหน้า แต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย เขาล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา หน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรหนึ่งบรรทัดที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อครู่ *‘ความเงียบคืออาภรณ์ของเหยื่อที่กำลังจะถูกเชือด... หวังว่าคุณจะมีความสุขกับวันพักผ่อนที่ยาวนานนะครับ คุณนักจิตวิทยา’* รวินทร์กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้ตอบกลับแต่เลือกที่จะก้าวเดินไปตามทางเท้าอย่างไร้จุดหมาย ในหัวของเขาเริ่มรื้อฟื้นคดีการตายของครอบครัวเมื่อสิบปีก่อนขึ้นมาอีกครั้ง ภาพความผิดพลาดของตำรวจในวันนั้นทับซ้อนกับใบหน้าของศิลาในวันนี้ ความรู้สึกโกรธแค้นที่เคยถูกกักขังไว้เริ่มแตกสลาย เขาเดินลัดเลาะเข้าสู่ตรอกมืดข้างตึกแถวเก่าแก่ หวังจะสงบสติอารมณ์ แต่ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับปรากฏร่างของชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพงรออยู่แล้ว ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้ม หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าเกือบมิด "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ต้องการการปลอบใจ" รวินทร์เอ่ยโดยไม่หยุดเดิน ชายคนนั้นขยับตัวเล็กน้อย น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเย็นเยียบ "ฉันไม่ได้มาเพื่อปลอบใจ แต่ฉันมาเพื่อเตือน... สิ่งที่ศิลาทำกับนายวันนี้ ไม่ใช่เพราะเขาต้องการรักษากฎหมาย แต่นั่นคือคำสั่งที่ส่งตรงมาจากเบื้องบนที่เขาเองก็ไม่อาจขัดขืน" รวินทร์หยุดกึก หันกลับมาจ้องร่างในเงา "นายเป็นใคร? และทำไมถึงรู้เรื่องนี้?" ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่พาดผ่านดวงตาซ้าย แววตาของเขานิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง "ฉันคือคนที่เคยเห็นวิธีที่ 'รหัสลับ' จัดการกับคนอย่างนายมาก่อน... และถ้าไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนครอบครัวนาย จงเลิกตามหาความจริงจากตำรวจ แล้วหันมามองดูคนที่เดินขนาบข้างนายมาตลอดดูสิ" รวินทร์ขมวดคิ้วหัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่ผิดปกติ "หมายความว่ายังไง? ใครที่เดินขนาบข้างฉัน?" ชายคนนั้นไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขากลับโยนแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนพื้นหน้าเท้ารวินทร์ แล้วถอยหลังหายเข้าไปในความมืดของตรอกอย่างไร้ร่องรอย รวินทร์ก้มลงหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดออก เมื่อเขากวาดสายตาอ่านข้อความหน้าแรก ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกทันที มันคือบันทึกส่วนตัวของสารวัตรศิลา... ที่ระบุชื่อบุคคลที่ต้องสงสัยว่าเป็น 'รหัสลับ' ตัวจริง และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่มันคือชื่อของคนที่รวินทร์ไว้ใจที่สุดในการทำงานร่วมกันมาตลอดหลายปี ความจริงที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา... หากศิลาไม่ได้โกรธเพราะพฤติกรรมของเขา แต่เป็นเพราะกลัวว่าเขาจะเข้าใกล้ความลับที่ศิลาพยายามปกปิดเอาไว้ เพื่อคุ้มครองใครบางคนที่เป็นฆาตกรอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ แฟ้มคดีลับ007