ความไว้วางใจที่สั่นคลอน

“รอยนิ้วมือบนแก้วกาแฟเมื่อครู่... คุณสารวัตรสังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติไหมครับ” น้ำเสียงของรวินทร์ราบเรียบ เย็นเยียบ และทิ้งน้ำหนักลงในทุกพยางค์ ราวกับกำลังวางหมากตدراกสุดท้ายบนกระดานที่ไม่มีวันแพ้ ในห้องประชุมลับของกองปราบปราม กลิ่นอับชื้นของแฟ้มคดีเก่าและควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ แสงไฟนีออนกะพริบเบาๆ คล้ายจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังตื่นตระหนก สารวัตรศิลาชะงักมือที่กำลังหยิบเอกสารชันสูตรพลิกศพ ดวงตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นตากวาดมองรวินทร์ด้วยความไม่พอใจระคนสงสัย ศิลาเป็นตำรวจหัวโบราณที่เชื่อมั่นในกฎหมายและระบบราชการ แต่ช่วงหลังมานี้ วิธีการคาดเดาจิตใจคนร้ายของนักจิตวิทยาหนุ่มคนนี้กลับแม่นยำจนน่าขนลุก ทว่าในขณะเดียวกัน มันก็เริ่มสร้างรอยร้าวในความเชื่อใจที่พวกเขามีต่อกัน “คุณหมายความว่ายังไง รวินทร์” ศิลาวางกระดาษลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังทึบ “ในกองนี้มีแต่ตำรวจมือสะอาดที่เราคัดมากับมือ ไม่มีใครแตะต้องหลักฐานในที่เกิดเหตุ นอกจากทีมเก็บกู้และกองพิสูจน์หลักฐาน คุณกำลังระแวงใครอีก” “ผมไม่ได้ระแวง... ผมแค่กำลังใช้ตรรกะ” รวินทร์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นซ่อนความเจ็บปวดจากอดีตที่เคยสูญเสียครอบครัวเพราะความเน่าเฟะในระบบตำรวจไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุม “ฆาตกรอัจฉริยะอย่าง ‘รหัสลับ X’ ไม่เคยทิ้งเบาะแสโดยบังเอิญ ทุกอย่างที่มันทำคือการคำนวณ แต่ข้อมูลการเคลื่อนกำลังพลของเราเมื่อคืนก่อน... กลับรั่วไหลไปถึงมือก่อนที่เราจะบุกโกดังร้างเสียอีก” ศิลานิ่งเงียบ ขากรรไกรของนายตำรวจใหญ่ขบเข้าหากันแน่น ความจริงข้อนั้นคือหนามยอกอกที่เขายังหาคำตอบไม่ได้ แผนการจับกุมถูกพับฐานและเปลี่ยนเป็นกับดักที่เกือบครรชิตชีวิตของเจ้าหน้าที่ไปหลายนาย หากไม่มีความช่วยเหลือจากสัญชาตญาณของรวินทร์ ป่านนี้พวกเขากลคงกลายเป็นเหยื่อในเกมของ X ไปแล้ว “คุณกำลังบอกว่า... มีหนอนบ่อนไส้ในทีมของผมอย่างนั้นเหรอ” ศิลาถามเสียงต่ำ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัวที่สุด “ไม่ใช่แค่มีครับ... แต่อยู่ใกล้ตัวกว่าที่คุณคิด” รวินทร์ลุกขึ้นยืน ช้าๆ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้กระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุ โยงเส้นด้ายสีแดงโยงใยซับซ้อนราวกับใยแมงมุม เขานึกถึงคำพูดเย้ยหยันของ X ในจดหมายฉบับล่าสุด— *‘แกตามหาเงาในความมืด แต่ลืมไปว่าแสงสว่างที่แกเชื่อมั่น... ก็มีเงาพาดผ่านเช่นกัน’* ในขณะที่รวินทร์กำลังจะอธิบายข้อสันนิษฐานเรื่องรอยต่อของเวลาในการเข้าถึงฐานข้อมูล เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม ประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกโดยหมวดวิชิต นายตำรวจหนุ่มไฟแรงผู้รับผิดชอบงานด้านเทคโนโลยีและฐานข้อมูลของทีม “สารวัตรครับ! ผมเจออะไรบางอย่างเกี่ยวกับ IP Address ที่ส่งสัญญาณลึกลับไปยังเซิร์ฟเวอร์ของฆาตกรแล้วครับ” วิชิตพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย สีหน้าตื่นตระหนกจนเกินเหตุ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม รวินทร์หันขวับไปมองหมวดวิชิตทันที สายตาคมกราบกรานวิเคราะห์ทุกอณูการเคลื่อนไหว— ปลายเล็บที่จิกเข้าหากันแน่น, จังหวะการกะพริบตาที่ถี่เกินไป, และที่สำคัญที่สุด... ซองเอกสารในมือของวิชิตที่ยับยู่ยี่ราวกับถูกกำด้วยความเครียด “คุณเจออะไรเหรอ หมวดวิชิต” รวินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดันจนอีกฝ่ายสะดุ้ง “เอ่อ... มันเป็นร่องรอยการเข้ารหัสครับ เหมือนกับว่า... มีคนในกำลังพยายามลบไฟล์บันทึกการเข้าออกห้องคลังหลักฐาน” วิชิตหลบสายตา เลี่ยงที่จะมองหน้ารวินทร์โดยตรง ศิลาขมวดคิ้ว “แล้วมันคือใคร รายงานชื่อมาสิวิชิต” วิชิตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่สั่นระริกราวกับคนจนมุม “คือ... คือว่า... ผมตรวจสอบหมายเลขเครื่องแล้วพบว่า... เครื่องที่ใช้เข้าถึงไฟล์นั้น... ถูกลงทะเบียนไว้ด้วยรหัสผ่านของ... ของรวินทร์ครับ!” สิ้นคำพูดของวิชิต บรรยากาศภายในห้องก็ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที ศิลาหันขวับมามองรวินทร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความไว้วางใจที่เคยสั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา มือของสารวัตรใหญ่ขยับเข้าใกล้ซองปืนพกที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่รวินทร์ยังคงยืนนิ่งสงบ ทว่าสมองกลับทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อคำนวณเกมที่กำลังพลิกตลบนี้ “รวินทร์...” ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความผิดหวัง “อธิบายมาสิว่าทำไมนักจิตวิทยาผู้บริสุทธิ์ ถึงมีชื่ออยู่ในระบบฐานข้อมูลของหนอนบ่อนไส้ที่ผมกำลังตามหา” รวินทร์ไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของหมวดวิชิต— รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่หลังท่าทีตื่นตระหนกปลอมๆ นั้น... รอยยิ้มเดียวกับที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีอาชญากรจิตวิปริต ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดไปกับผมในตอนนี้นะครับ... แฟ้มคดีลับ007