รหัสเลขคณิตอาชญากรรม

"ถ้าคุณก้าวเท้าไปทางซ้ายอีกเพียงนิ้วเดียว สารวัตร... เราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงเศษเนื้อที่รอให้เจ้าหน้าที่นิติเวชมาเก็บกวาด" เสียงของรวินทร์ราบเรียบ หากแต่มันสั่นประสาทสารวัตรศิลาได้ดีกว่าเสียงตะโกนใดๆ สารวัตรหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ รองเท้าหนังขัดมันห่างจากแผ่นกระเบื้องที่ดูผิดปกติเพียงเสี้ยววินาที ท่ามกลางห้องเก็บเอกสารเก่าเก็บใต้ดินของหอสมุดกลางที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของทั้งคู่ที่สาดส่องตัดผ่านฝุ่นละอองในอากาศ ศิลาสูดลมหายใจลึก เขาไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่กลิ่นอายของ 'ความตาย' ที่อบอวลอยู่ในห้องนี้มันชัดเจนจนสัมผัสได้ทางผิวหนัง "นายแน่ใจนะรวินทร์? ไอ้รหัสบ้าๆ ที่นายถอดออกมาจากบัตรเชิญนั่นน่ะ มันไม่ได้หมายถึงที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?" รวินทร์ไม่ตอบ เขาค่อยๆ ย่อตัวลง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับเครื่องสแกนเนอร์ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไปตามรอยแยกของพื้นไม้และตำแหน่งการวางตู้เอกสาร "มันไม่ใช่แค่เลขคณิตครับสารวัตร แต่มันคือ 'ลำดับฟีโบนัชชี' ที่ถูกนำมาประยุกต์เข้ากับโครงสร้างเชิงสถาปัตยกรรม ฆาตกรคนนี้ไม่ได้มองห้องนี้เป็นที่เก็บหนังสือ เขามองมันเป็นสมการ" รวินทร์หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา ปากกาลูกลื่นขีดเขียนตัวเลขที่ซับซ้อนทับซ้อนกับแผนผังของห้อง "ตำแหน่งของเหยื่อรายต่อไป... ตามการคำนวณของมัน คือจุดศูนย์กลางของก้นหอยนี้" "แล้วจุดศูนย์กลางที่ว่านั่นอยู่ที่ไหน?" ศิลาถามพลางกระชับปืนในมือแน่น "อยู่ใต้เท้าคุณนั่นแหละครับ" รวินทร์ลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่กำแพงฝั่งตรงข้ามซึ่งมีภาพวาดเก่าแก่แขวนอยู่ "มันวางกับดักไว้ในระดับที่ก้าวพลาดเพียงจุดเดียว กลไกสปริงที่ซ่อนอยู่ใต้กระเบื้องพวกนี้จะดีดตัวล็อคประตูเหล็กให้ปิดตาย และระบบระบายอากาศจะถูกตัดขาด... เราจะตายในห้องนี้โดยที่ไม่มีใครรู้เห็น" ศิลากัดกรามแน่น "ไอ้โรคจิตนั่น... มันต้องการให้เราตายในนี้พร้อมกับหลักฐานงั้นเรอะ?" "ไม่ครับ มันต้องการพิสูจน์ว่า 'อัจฉริยะ' อย่างมันเหนือกว่ากระบวนการยุติธรรมแค่ไหน" รวินทร์ก้าวเท้าอย่างระมัดระวังไปตามเส้นทางที่เขาวิเคราะห์ไว้ เขาเอื้อมมือไปคว้าจี้ห้อยคอที่เป็นสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์จากมุมมืดของตู้ไม้ "ดูนี่สิครับสารวัตร... ของขวัญต้อนรับ" ทันใดนั้น เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้น 'คลิก' เสียงที่ดูแผ่วเบาแต่กึกก้องในโสตประสาทของทั้งคู่ แสงไฟฉายสั่นไหววูบวาบ พื้นห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ฝุ่นตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง "รวินทร์! มันเริ่มแล้ว!" ศิลาตะโกน "ถอยไปที่ประตูด้านหลังครับ!" รวินทร์ตะโกนกลับ เขากระโจนเข้าหาตู้เก็บของเพื่อใช้แรงเหวี่ยงผลักร่างของศิลาให้พ้นจากรัศมีของกับดักที่กำลังจะทำงานในวินาทีถัดมา ทว่าเมื่อทั้งคู่ไปถึงประตูเหล็กบานหนา รวินทร์กลับพบว่ากลอนประตูด้านนอกถูกล็อคตายสนิทด้วยแม่กุญแจเหล็กกล้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาทุบประตูอย่างแรง ความเยือกเย็นที่เคยมีเริ่มร้าวฉาน "มันไม่ได้จะฆ่าเราด้วยกับดักที่พื้น... แต่มันจะเผาเราทิ้งในห้องปิดตายนี้" กลิ่นน้ำมันเบนซินเริ่มโชยมาตามช่องระบายอากาศที่ถูกเปิดออก รวินทร์มองดูนาฬิกาข้อมือ ตัวเลขดิจิทัลกระพริบถี่ๆ ราวกับจะเยาะเย้ยความพยายามของเขา มันคือรหัสสุดท้ายที่เขาต้องถอดให้ได้ก่อนที่ประกายไฟจะถูกจุดขึ้น "สารวัตร... ถ้าผมแก้รหัสชุดนี้ไม่ได้ ภายในสามนาทีเราจะเป็นเพียงเถ้าถ่าน" รวินทร์หลับตาลง พยายามเรียกสมาธิท่ามกลางความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านในอก ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยสูญเสียครอบครัวไปในกองเพลิงหวนกลับมาทับซ้อนกับปัจจุบัน 'อย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย' เขาบอกตัวเอง เขารีบถอดรหัสตัวอักษรบนบานประตูที่แกะสลักเป็นคำว่า 'VANITAS' มันคือรหัสเลขคณิตที่ต้องแปลงจากค่าพิกัดทางภูมิศาสตร์ 1... 2... 3... 4... มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์รหัสลงบนแผงควบคุมที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาด "รวินทร์! เร็วเข้า!" ศิลาตะโกนขณะใช้ปืนยิงไปที่กุญแจเหล็กจนเกิดประกายไฟ แต่ไม่เป็นผล "ได้แล้ว!" รวินทร์ตะโกนสุดเสียงเมื่อตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียว ประตูเหล็กเลื่อนเปิดออกช้าๆ ทั้งสองกระโจนออกมาสู่ทางเดินด้านนอกได้สำเร็จก่อนที่เปลวเพลิงจะปะทุขึ้นภายในห้องจนกลายเป็นทะเลเพลิง ทั้งคู่หอบหายใจอย่างหนักบนพื้นทางเดินที่เต็มไปด้วยควัน สารวัตรศิลามองดูห้องที่กลายเป็นนรกบนดิน ก่อนจะหันมามองหน้าคู่หูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดระแวง "ทำไมรหัสถึงลงท้ายด้วยเลข 007 ล่ะ?" ศิลาถามพลางหรี่ตาลง "นายบอกฉันสิรวินทร์... ฆาตกรมันรู้รหัสประจำตัวสมัยที่นายยังเป็นสายลับภาคสนามก่อนจะมาเป็นนักจิตวิทยาได้อย่างไร?" รวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหันไปพบกับเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่สุดทางเดินในความมืดมิดของหอสมุด ชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้มีรอยยิ้มที่เหมือนกับรวินทร์ราวกับแกะสลักออกมาจากพิมพ์เดียวกัน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... พี่ชาย" เสียงนั้นกระซิบผ่านความมืด ก่อนที่กระสุนปริศนาจะพุ่งผ่านความมืดเฉี่ยวหูของรวินทร์ไปเพียงนิ้วเดียว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับคดีนี้ครับ หากชื่นชอบผลงานชิ้นนี้ อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะครับครับ