นาทีเฉียดตาย

"หมอบลง! รวินทร์!" เสียงตะโกนของสารวัตรศิลาแผดก้องเหนือเสียงกระสุนที่เจาะทะลุผนังปูน รวินทร์ทิ้งตัวลงกับพื้นเย็นเยียบของโกดังร้าง กลิ่นสนิมและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ เขาไม่สนใจเศษกระเบื้องที่บาดเข้าที่ข้างแก้ม สิ่งที่อยู่ในมือ—แฟลชไดรฟ์บรรจุข้อมูลรหัสลับที่เขาเพิ่งงัดออกมาได้จากกล่องเหล็กนิรภัย—คือสิ่งเดียวที่สำคัญในวินาทีนี้ "คุณเห็นมันไหม?" รวินทร์ถาม ลมหายใจของเขาหอบถี่ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปในความมืดที่ไร้แสงสว่าง "เห็นอะไร? ไอ้คนกระซิบข้างหูนั่นน่ะเหรอ? ผมเห็นแค่รอยกระสุนที่เกือบเป่าสมองคุณกระจุย!" ศิลาโต้กลับ มือขวาของเขากระชับปืนพกแน่น อีกมือพยายามคลำหาทางออกจากกับดักมรณะนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินอย่างใจเย็นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนที่กำลังหนี แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังเดินชมงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... พี่ชาย" คำพูดนั้นไม่ได้มาจากความมืดเบื้องหน้า แต่มันดังสะท้อนก้องมาจากลำโพงติดผนังที่ซ่อนอยู่ทุกมุมของโกดัง รวินทร์กัดฟันแน่น เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ดี มันคือเสียงที่เคยทำลายชีวิตเขาเมื่อสิบห้าปีก่อน เสียงของความสูญเสียที่เขาสาบานว่าจะตามล่าให้ถึงที่สุด "อย่าไปฟังมัน! มันกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับนาย!" ศิลาเตือน แต่รวินทร์ไม่สน เขาดีดตัวขึ้นวิ่งไปที่เสาต้นกลางซึ่งเป็นจุดที่เครื่องส่งสัญญาณทำงาน "นั่นไม่ใช่เกม แต่มันคือการประกาศสงคราม" รวินทร์พึมพำ เขาคว้าสายไฟที่พาดผ่านผนัง กระชากมันออกอย่างแรงจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบ แต่ทว่า... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณความถี่สูงเริ่มดังขึ้นถี่ๆ จากใต้ฝ่าเท้าของรวินทร์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นแถบสีแดงกระพริบใต้แผ่นไม้ผุๆ "สารวัตร! ออกไป! ออกจากโกดังเดี๋ยวนี้!" รวินทร์ตะโกนสุดเสียงพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่ศิลา ผลักร่างหนาของตำรวจรุ่นใหญ่ให้กระเด็นออกไปทางประตูที่ยังพอมีช่องว่างพอจะหนีได้ ทันทีที่ศิลาพ้นเขตประตู รวินทร์ก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายทิ้งตัวกระโดดออกจากหน้าต่างบานแคบที่อยู่สูงขึ้นไป บึ้ม! แรงระเบิดมหาศาลผลักร่างของรวินทร์ให้ลอยเคว้งกลางอากาศ ความร้อนแผ่ซ่านเผาไหม้เสื้อคลุมจนเป็นรู ร่างของเขากระแทกเข้ากับกองขยะด้านนอกอย่างจัง ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่สติของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปในกองเพลิงที่โหมกระหน่ำกลืนกินทุกอย่างภายในโกดัง *** "รวินทร์... รวินทร์! ตื่นสิโว้ย!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยปลุกให้รวินทร์ลืมตาขึ้น ลมหายใจที่สูดเข้าเต็มปอดเต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟและดินปืน เขาไอออกมาจนตัวโยน ก่อนจะพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางกุมขมับที่เปื้อนเลือด "หลักฐาน..." รวินทร์พึมพำ มือที่สั่นเทาควานหาในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่ฉีกขาด เขาพบเพียงความว่างเปล่า ศิลาที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดฟันกรอด สายตาจ้องมองซากโกดังที่กำลังถูกรถดับเพลิงฉีดน้ำเข้าสกัด "ช่างหัวมันเถอะน่า นายรอดมาได้ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว รู้ไหมว่าเกือบไปแล้ว... เกือบไปหมดแล้วจริงๆ" "ไม่... มันไม่ได้จบแค่นั้น" รวินทร์ส่ายหน้าช้าๆ พยายามระงับอาการมือสั่น "เขาวางแผนไว้หมดแล้ว เขาไม่ได้ต้องการทำลายหลักฐาน แต่เขาต้องการทำลายความมั่นใจของฉัน เขาต้องการให้ฉันเห็นว่าข้อมูลนั่นหายไป เพื่อให้ฉันรู้ว่าเขายังคงอยู่เหนือทุกก้าวย่างของผม" รวินทร์มองไปที่เศษเหล็กที่กระจัดกระจาย ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น เขาสังเกตเห็นบางอย่าง... ชิ้นส่วนเล็กๆ ของนาฬิกาข้อมือไขลานสีเงินวางอยู่บนพื้น มันเป็นนาฬิกาที่มีสัญลักษณ์รูป 'พยัคฆ์' สลักไว้อย่างประณีต เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อพลิกไปดูด้านหลังของเรือนนาฬิกา มีข้อความสลักด้วยลายมือที่เขาจำได้แม่นยำที่สุดในชีวิต *‘พี่ชาย... ของขวัญชิ้นต่อไป รออยู่ที่เดิม... ที่ที่ครอบครัวของเราต้องจบสิ้น’* รวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ศิลาขมวดคิ้วมองสิ่งที่อยู่ในมือรวินทร์ "นั่นอะไร? ของที่ระเบิดหลุดออกมาเหรอ?" รวินทร์ไม่ตอบ เขาค่อยๆ เปิดฝาหลังนาฬิกาออก ภาพที่ปรากฏอยู่ภายในไม่ใช่กลไกเฟืองทั่วไป แต่มันคือรูปถ่ายใบจิ๋วที่ดูเก่าและซีดจาง—ภาพของเขากับเด็กชายอีกคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับกระจกเงา ในวัยเด็กที่เขาลืมเลือนไปนานแล้ว ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของศิลาดังขึ้นสั่นสะเทือนทำลายความเงียบ สารวัตรหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธจัดเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด "รวินทร์... มีสายจากกองบัญชาการบอกว่า..." ศิลาเงยหน้ามองรวินทร์ด้วยสายตาสั่นไหว "มีคนแจ้งเบาะแสคดีฆาตกรรมต่อเนื่องชุดใหม่... ศพถูกพบที่บ้านพักเก่าของคุณในคืนนี้... และบนศพมีการ์ดเชิญที่มีชื่อของคุณสลักไว้ด้วยเลือด" รวินทร์กำนาฬิกาเรือนนั้นแน่นจนกระดูกนิ้วเป็นสีขาว เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ฆาตกรไม่ได้แค่ท้าทายเขา แต่เขากำลังดึงอดีตที่ฝังกลบไว้ขึ้นมาเชือดเฉือนต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง รวินทร์ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าสู่ความมืดโดยไม่หันกลับไปมองศิลาที่ยืนอึ้งอยู่เบื้องหลัง เพราะเขารู้ดีว่า... คืนนี้เกมการล่าได้มาถึงจุดเริ่มต้นของฉากจบแล้วจริงๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีเฉียดตายไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - แฟ้มคดีลับ007