รอยนิ้วมือที่ไม่มีอยู่จริง

"ถอยออกไปให้ห่างจากศพเดี๋ยวนี้ รวินทร์!" เสียงคำรามต่ำของสารวัตรศิลาดังสะท้อนไปตามผนังห้องคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงอบอวลจนน่าคลื่นไส้ ศิลาขมวดคิ้วแน่น มือหนากุมด้ามปืนที่เอวไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะลั่นออกมาเสียเอง เขาไม่ชอบวิธีที่รวินทร์เดินวนเวียนรอบร่างไร้วิญญาณเหมือนกำลังชื่นชมงานศิลปะมากกว่าการตรวจสถานที่เกิดเหตุ รวินทร์ไม่ได้หันกลับมามอง เขายังคงคุกเข่าลงข้างร่างของเหยื่อ นิ้วเรียวยาวสวมถุงมือยางแตะลงบนรอยแผลที่ลำคออย่างแผ่วเบา ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องมองผ่านเลนส์ขยายไปยังหยดเลือดที่กระเด็นผิดทิศทาง "สารวัตรครับ..." รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนผิวน้ำในคืนที่ไร้ลม "คุณเห็นไหมว่าทำไมเลือดกองนี้ถึงไม่ได้อยู่ที่พื้น แต่กลับกระจายตัวเป็นวงกลมบนผนังฝั่งตรงข้ามแทนที่จะเป็นทางยาวตามแรงเหวี่ยงของมีด?" ศิลาเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าหนักแน่น "ก็คนร้ายมันเหวี่ยงมีดจนเลือดกระเด็นไปโดน มันจะไปยากอะไร" "ถ้ามันเป็นการฆาตกรรมธรรมดาอย่างที่คุณว่า... แรงเหวี่ยงควรจะทำให้เกิดรัศมีรูปพัด ไม่ใช่รูปวงกลมที่สมมาตรจนน่าขนลุกเช่นนี้" รวินทร์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เข่าออกอย่างใจเย็น "มันไม่ใช่ร่องรอยการต่อสู้ แต่มันคือสัญลักษณ์" รวินทร์หยิบไฟฉายยูวีขึ้นมาส่องไปรอบๆ ผนังห้อง ในความมืดสลัวที่แสงสีม่วงอาบไล้ไปทั่ว รอยนิ้วมือจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้น แต่มันไม่ได้เปื้อนเลือด มันไม่ได้เปื้อนฝุ่น... มันเป็นรอยนิ้วมือที่สะอาดสะอ้าน ราวกับใครบางคนจงใจใช้ถุงมือที่ชุบสารเคมีพิเศษประทับลงไปเพื่อลบเลือนร่องรอยจริงๆ ให้หายไปทั้งหมด "รอยนิ้วมือที่ไม่มีอยู่จริง..." รวินทร์พึมพำ สายตาฉายแวววูบไหว "คนร้ายไม่ได้ต้องการปกปิดลายนิ้วมือของตัวเอง แต่มันกำลังบอกเราว่า ในห้องนี้ไม่มีอะไรที่เป็นของจริงเลยแม้แต่สิ่งเดียว" ศิลาชะงักไป เขากวาดสายตามองรอยประทับที่ดูคล้ายงานศิลปะแนวแอบสแตรกต์บนกำแพง "แกกำลังจะบอกว่าการฆ่าครั้งนี้คือการแสดง? สารวัตรตำรวจอย่างผมไม่สนใจเรื่องปรัชญาหรอกนะ ผมสนใจแค่ว่าจะจับตัวคนร้ายได้เมื่อไหร่" "สารวัตรศิลาครับ ความจริงมันซ่อนอยู่ในความผิดปกติ" รวินทร์หันกลับมาสบตาอีกฝ่าย "ดูรูปถ่ายบนโต๊ะทำงานของเหยื่อสิ ทุกรูปถูกวางในองศาเดียวกันเป๊ะ และที่สำคัญ... เหยื่อเป็นคนถนัดซ้าย แต่มีดกลับถูกปักอยู่ฝั่งขวาของหน้าอกในมุมที่คนถนัดขวาเท่านั้นที่จะแทงได้ถนัดมือ" บรรยากาศในห้องเงียบลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ศิลาค่อยๆ เดินไปที่โต๊ะทำงาน เขาหยิบกรอบรูปขึ้นมาดูแล้วก็ต้องยอมรับว่าความผิดปกติที่รวินทร์ว่ามันมีอยู่จริง มือของสารวัตรสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าเขาเพิ่งพลาดเบาะแสสำคัญไปเพียงเพราะรีบด่วนสรุปตามสัญชาตญาณเก่าๆ "มันจัดฉาก" รวินทร์พูดต่อ พลางเดินไปที่ระเบียงห้องที่เปิดทิ้งไว้ "มันไม่ได้ฆ่าเพื่อแก้แค้น มันฆ่าเพื่อสื่อสารกับผม... มันต้องการให้ผมรู้ว่า กฎหมายที่คุณศิลาศรัทธามันไร้ความหมายต่อหน้าคนอย่างมัน" รวินทร์เอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานโคมไฟ มันถูกพับไว้อย่างประณีต เมื่อเขากางมันออก ข้อความที่เขียนด้วยลายมือบรรจงงดงามทว่าแฝงด้วยความอำมหิตก็ปรากฏขึ้น: *'หมากตัวแรกเสียไปโดยไม่มีเสียงกรีดร้อง... รวินทร์ ความจริงไม่ได้อยู่ที่ปลายมีด แต่อยู่ที่จังหวะที่หัวใจหยุดเต้น จงตามหาความเงียบให้พบก่อนที่เสียงถัดไปจะดังขึ้น'* "สารวัตรครับ" รวินทร์หันกลับมา สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนก แต่มีความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่า "เราไม่ได้กำลังไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่อง แต่มันกำลังลากเราเข้าสู่เกมที่ออกแบบไว้แล้วโดยมีชีวิตของเหยื่อเป็นตัวประกัน" ศิลาขยับปืนในซองอย่างอึดอัด "แกจะทำยังไงต่อไป? จะให้ฉันรายงานผู้การว่าคดีนี้ซับซ้อนเกินกว่าจะเชื่อสายตาตัวเองอย่างนั้นเหรอ?" "ไม่ต้องรายงานครับ แต่ให้คุณสั่งปิดตึกนี้ทันที ใครก็ตามที่เดินออกจากตึกนี้ในระยะเวลาสิบนาทีที่ผ่านมา... คือคนที่เราต้องคุยด้วย" ทว่าในวินาทีที่รวินทร์กำลังจะเดินออกจากห้อง ประตูหน้าห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกช้าๆ อย่างไร้เสียง ชายชุดดำในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาข้างในโดยไม่ได้รับเชิญ ในมือของเขาถือกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทเอาไว้ "รวินทร์... ดูเหมือนว่าการสืบสวนของคุณจะเริ่มช้าไปหนึ่งก้าวแล้วนะ" ชายแปลกหน้ายิ้มให้ ก่อนจะวางกล่องลงบนโต๊ะกลางห้อง "เจ้าของห้องไม่ได้ตายเพียงลำพัง แต่นี่คือของขวัญที่เขาฝากไว้ให้คุณก่อนลมหายใจสุดท้าย" รวินทร์จ้องมองกล่องใบนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะข้างในนั้น... เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของอดีตที่เขาพยายามฝังลบมาตลอดสิบปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการไขปมปริศนาในแฟ้มคดีนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ