หนีตายหวุดหวิด

"หมอบลงครับ!" เสียงคำรามของสารวัตรปกรณ์ดังแข่งกับเสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอาดราวกับกระดูกมนุษย์กำลังถูกหักคามือ แรงดันอากาศมหาศาลจากการจุดชนวนระเบิดเวลาบนชั้นห้าสิบของตึกร้างแห่งนี้พุ่งทะยานเข้าปะทะแผ่นหลังของพวกเขาอย่างรุนแรง ราวกับฝ่ามือยักษ์ของมัจจุราชที่ต้องการกวาดล้างทุกชีวิตให้ดิ่งลงสู่นรก ปกรณ์ใช้ร่างกายของตนเองโอบกอดตัวประกัน—เด็กสาวผู้ตกเป็นเหยื่อในเกมทายาทมรณะ—ไว้แน่นแนบอก พร้อมกับกระโจนหลบหลังเสาคานคอนกรีตเสริมเหล็กที่หนาที่สุดเท่าที่จะหาได้ในเสี้ยววินาทีนั้น เศษปูนและกระจกนับล้านชิ้นแตกละเอียดปลิวว่อนดั่งพายุหิมะสีเทา แรงระเบิดระลอกแรกสั่นสะเทือนไปถึงแก่นโลก หูของปกรณ์อื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวเอง รัศมีเปลวเพลิงสีส้มแดงพวยพุ่งทะลักผ่านช่องลิฟต์ กวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง กลิ่นดินปืนและกำมะถันคละคลุ้งแสบจมูก "สารวัตร! ทางนี้ค่ะ... เอ๊ย ทางนี้ครับ!" ร.ต.อ.หญิง มินตรา ตะโกนสุดเสียง ใบหน้าเรียวสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันและหยาดเหงื่อ มือเรียวบางกำลังประคองร่างอันสั่นเทาของตัวประกันอีกคนลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยวท่ามกลางวิกฤต มินตราคว้าแขนปกรณ์ที่กำลังพยุงตัวลุกขึ้นจากกองซากปรักหักพัง "ถ้าเราช้ากว่านี้อีกสามวินาที เราคงกลายเป็นคติตัวอย่างในห้องดับจิตไปแล้วครับ... วิ่ง!" ทั้งสี่ชีวิต—สารวัตรหนุ่มผู้แบกรับบาดแผลในอดีต, ตำรวจสาวมือขวาผู้ปราดเปรื่อง, และตัวประกันสองคนที่ขวัญหนีดีฝ่อ—พากันวิ่งฝ่ากลุ่มควันทึบหนาลงมาตามบันไดหนีไฟเหล็กที่สั่นคลอน ทุกก้าวที่เหยียบลงไปเต็มไปด้วยความเสี่ยง เนื่องจากโครงสร้างตึกกำลังทรุดตัว เสียงเหล็กบิดตัวดังเอี๊ยดอาดและเสียงปูนร่วงหล่นกราวรูดดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่รอขย้ำเหยื่อ ปกรณ์เหลียวหลังกลับไปมองชั้นบนสุดที่พึ่งจากมา เปลวไฟสีแดงฉานกำลังกลืนกินทุกสิ่งอย่างบ้าคลั่ง ภาพนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของเขา มันชวนให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน—ภาพไฟบรรลัยกัลป์ที่คร่าชีวิตน้องสาวอันเป็นที่รักไปต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกไร้พลังและเสียงกรีดร้องในอดีตแวบเข้ามาในหัว สมองของเขาประมวลผลด้วยกลไกทางจิตวิทยาอาชญากร *โรมไม่ได้ต้องการแค่ระเบิดตึกนี้เพื่อทำลายหลักฐาน... แต่มันต้องการทำลายสภาพจิตใจของฉัน ให้ฉันจมอยู่กับความรู้สึกสูญเสียเดิมซ้ำๆ* "อย่าปล่อยให้ความทรงจำพวกนั้นดึงคุณไว้ครับ สารวัตร!" เสียงของมินตราดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เหมือนดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความมืดมิด เธอคว้าข้อมือเขาแน่นขณะที่ทั้งคู่ช่วยกันพังประตูหนีไฟชั้นล่างสุดออกมาสู่ลานจอดรถด้านนอกได้ทันท่วงที *ตูมมมม!* แรงระเบิดระลอกใหญ่ครั้งสุดท้ายทำเอาพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน ชิ้นส่วนของชั้นบนสุดพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ฝุ่นควันตลบอบอวลบังทัศนียภาพจนมืดมิดไปหมด เสียงไซเรนรถตำรวจและรถพยาบาลดังระรัวก้องกังวานมาจากปากซอย เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเขารอดตายจากปากเหรียญมรณะมาได้หวุดหวิดจริงๆ ปกรณ์หอบหายใจโยนตัวพิงฝากั้นรถยนต์ปาเจโร่สีดำ มือหนายกขึ้นปาดหยาดเหงื่อปนเขม่าควันบนใบหน้า สายตาสอดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อประเมินความปลอดภัย สถานการณ์รอบตัวชุลมุนวุ่นวาย ทีมแพทย์สนามรีบวิ่งเข้ามารับตัวประกันทั้งสองคนไปปฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วน มินตราทรุดตัวลงนั่งพักพิงกับล้อยางรถด้วยความเหนื่อยอ่อน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่กระชั้น เธอยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มเหงื่อ "เรา... รอดมาได้แล้วจริงๆ ด้วยค่ะ... ครับ เกือบไปแล้วแท้ๆ" เธอยิ้มแห้งๆ ให้ตัวเองที่เผลอหลุดคำพูดติดปากสมัยฝึกภาคสนามออกมา แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่สารวัตรหนุ่มซึ่งยืนนิ่งเงียบราวกับรูปปั้น "ยังไม่จบหรอกครับ มินตรา" ปกรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคมจนอีกฝ่ายต้องขนลุก มินตราขมวดคิ้วมุ่น ปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังทันที "คุณหมายความว่ายังไงครับ? ในเมื่อระเบิดทำลายชั้นบนราบคาบ โรมก็น่าจะ..." "ฆาตกรอย่างโรม ไม่มีทางเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในที่ที่ตัวเองเป็นคนวางแผนหรอกครับ" ปกรณ์หันขวับมามองคู่หูสาว แววตาเต็มไปด้วยประกายความคิดวิเคราะห์ที่เฉียบคมราวกับใบมีด "จำจดหมายฉบับสุดท้ายที่มันทิ้งไว้ในห้องควบคุมได้ไหม? มันบอกว่า *'เกมการไล่ล่าที่แท้จริง จะเริ่มต้นขึ้นเมื่อแกก้าวเท้าออกจากตึกนี้'* ต่างหาก..." พูดไม่ทันขาดคำ วิทยุสื่อสารฉุกเฉินในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของปกรณ์ก็ส่งเสียงซ่าประหลาดดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ เยียบเย็น และคุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวดังลอดคลื่นความถี่เข้ามา *(“ยินดีด้วยนะครับ สารวัตรปกรณ์ ที่สุนัขตำรวจอย่างคุณพาเหยื่อหนีออกจากกรงได้ทันเวลา... แต่ทว่า น่าเสียดายจริงๆ ที่ของขวัญชิ้นโบว์แดงที่ผมฝากไว้ให้คุณในรถพยาบาลคันที่สาม... มันไม่ได้มีไว้รักษาคนเจ็บหรอกนะครับ”)* ปกรณ์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เขารีบหันขวับไปมองกลุ่มรถพยาบาลฉุกเฉินที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไปจากจุดเกิดเหตุไม่ถึงร้อยเมตรด้วยความเร็วสูง และก่อนที่เขาจะได้ตะโกนสั่งการอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวในกระเป๋าก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ แสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปริศนา—และเมื่อเขากดรับ สายตาก็ต้องปะทะกับภาพวิดีโอคอลล์แบบเรียลไทม์ที่แสดงภาพกระจกหน้ารถพยาบาลคันนั้น... ที่มีนาฬิกาจับเวลาถอยหลังสีแดงฉานกำลังกะพริบถี่ๆ เหลือเวลาอีกเพียง "สิบวินาทีสุดท้าย" ก่อนที่ระเบิดลูกใหม่จะทำงานกลางถนนหลวง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสืบสวนและเผชิญหน้ากับความมืดมิดไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ แฟ้มคดีลับ007