กระสุนนัดเดียว

“อย่าขยับสารวัตร ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังลงไปในกระดูกสันหลังแทนที่จะเป็นไหล่” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากเงามืดหลังกองลังไม้ผุพัง รวินทร์หยุดชะงัก ร่างกายของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของอากาศ สารวัตรศิลาที่กำลังจะชักปืนออกมากัดฟันแน่น เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามไรผมของนายตำรวจผู้ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เขาทำได้เพียงยกมือขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้าๆ ตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและสนิมเหล็กในโกดังริมน้ำแห่งนี้คละคลุ้งไปทั่ว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นอายของ ‘ความตาย’ ที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ รวินทร์กวาดสายตาผ่านแว่นสายตาที่พร่ามัวเล็กน้อยจากความร้อนภายในโกดัง เขาพยายามประมวลผลตำแหน่งของคู่สนทนาจากเสียงสะท้อนที่สั้นเกินไป “X... เกมจิตวิทยาของแกมันจบลงที่นี่แล้ว” รวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท มือของเขาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมีดพกขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกง “จบงั้นหรือ? รวินทร์ นายประเมินค่าความบันเทิงของฉันต่ำเกินไป” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากมุมมืดทางทิศตะวันออก “สำหรับฉัน... การฆ่าไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่มันคือการเปิดม่านการแสดงที่ดีที่สุดต่างหาก และตอนนี้... ตัวละครหลักของฉันกำลังจะเสียเลือดจนหมดแรง” *ปัง!* เสียงปืนลั่นสนั่นก้องโกดัง สารวัตรศิลาพุ่งตัวออกไปตามสัญชาตญาณเพื่อบังวิถีกระสุนให้รวินทร์ ทว่าเขากลับช้าไปเพียงเสี้ยววินาที กระสุนนัดนั้นไม่ได้มุ่งหมายเอาชีวิต แต่มันฝังเข้าที่ต้นแขนของสารวัตรศิลาอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดทะลักออกมาเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีซีดทันทีที่เขาร่วงลงกระแทกพื้น “ศิลา!” รวินทร์คำราม ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกทำลายลงในพริบตา เขาสไลด์ตัวไปหลบหลังถังน้ำมันขนาดใหญ่ พลางควักปืนพกคู่ใจออกมาเตรียมพร้อม “นั่นไง... ความผิดพลาดที่เหมือนในอดีตเป๊ะเลยนะ รวินทร์” เสียงของฆาตกรยังคงนิ่งเฉย “นายพยายามปกป้องคนที่นายรัก แต่สุดท้ายเขาก็ต้องมาเจ็บปวดเพราะความดื้อรั้นของนายเอง นายยังจำวันที่ครอบครัวนายถูกสังเวยได้ไหม? นายไม่ได้ปกป้องใครได้เลย... ไม่แม้แต่วันนี้” รวินทร์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน ปมในอดีตที่เขาพยายามกดทับไว้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมราวกับใบมีด สารวัตรศิลาที่นอนกุมแผลอยู่ไม่ห่างพยายามคว้าปืนขึ้นมา แต่รวินทร์กดไหล่เขาไว้ “อย่าขยับ สารวัตร... นั่นคือกับดัก” รวินทร์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “มันต้องการให้เราเผยตำแหน่ง” “ปล่อยผม... รวินทร์... แกต้องจับมัน...” ศิลาหอบหายใจรุนแรง ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดจากการเสียเลือดมาก รวินทร์มองเห็นแสงไฟจากเรือขนสินค้าที่ส่องผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามาในโกดัง แสงนั้นตัดผ่านฝุ่นละอองในอากาศ เผยให้เห็นเงาร่างของชายในชุดดำที่กำลังขยับตัวอย่างเชื่องช้าบนคานเหล็กด้านบน รวินทร์ไม่ได้ตั้งใจจะยิง แต่เขาตั้งใจจะ ‘ทำลาย’ จังหวะของเกมนี้ เขากระชากปืนขึ้นเหนือบ่าแล้วลั่นไกไปที่ถังแก๊สที่อยู่ใกล้กับเงาร่างนั้นที่สุด *เปรี้ยง!* ประกายไฟจากการปะทะกับถังโลหะทำให้เกิดเปลวไฟวาบขึ้นชั่วขณะ แสงสว่างนั้นเปิดโปงใบหน้าของชายภายใต้หน้ากากสีเงินที่บิดเบี้ยว รวินทร์เห็นแววตาคู่นั้น... แววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง มันไม่ใช่แววตาของฆาตกรที่โกรธแค้น แต่มันคือแววตาของศิลปินที่กำลังชื่นชมผลงานที่ตนสร้างขึ้น “ถึงเวลาปิดฉากเกมนี้แล้ว... ก่อนที่ตำรวจทั้งกองร้อยจะแห่กันมาจนเสียบรรยากาศ” X พึมพำก่อนจะกระโดดลงจากคานเหล็กหายเข้าไปในความมืดมิดของมุมโกดังอีกด้าน รวินทร์รีบพุ่งตัวเข้าไปประคองสารวัตรศิลาที่สติเริ่มเลือนลาง เลือดของศิลาเปรอะเปื้อนมือของเขา ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังไว้ใต้เถ้าถ่านเมื่อนานมาแล้วเริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้งราวกับถูกไฟเผาไหม้ ความเป็นเหตุเป็นผลทางจิตวิทยาที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ต้องการจะล่าและชำระแค้น ทว่า ในขณะที่เขากำลังกดแผลให้สารวัตรศิลา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าโกดัง ไม่ใช่เสียงของรถตำรวจ... แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทหนังราคาแพงที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงและเชื่องช้า รวินทร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวดระวัง ท่ามกลางหมอกควันและแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เขามองเห็นเงาร่างของบุคคลที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน... คนที่ถือแฟ้มคดีลับชิ้นสุดท้ายที่หายไปในวันนั้น บุรุษในชุดสูทสีเข้มคนนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดวางสาย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้รวินทร์ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น “เล่นกันพอหรือยังครับ รวินทร์?” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร “คดีนี้มันไม่ได้จบแค่การจับตัวฆาตกรหรอกนะครับ แต่มันจบลงที่การยอมรับว่า... คนที่แกตามล่าอยู่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วก็คือเงาของตัวแกเองในอดีต” รวินทร์ชะงักค้าง แววตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ชายคนนั้นยื่นให้... เป็นรูปถ่ายใบเก่าที่เปื้อนเลือดของครอบครัวเขา พร้อมกับรอยนิ้วมือของรวินทร์เองที่ประทับอยู่บนปืนสังหารในคดีนั้น! ความจริงที่ถูกฝังไว้กำลังจะกลายเป็นบ่วงที่รัดคอเขาให้สิ้นใจตายในคดีนี้... แล้วรวินทร์จะเอาตัวรอดจากกับดักที่เขาสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัวได้อย่างไร? ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ ผมหวังว่าหัวใจของทุกท่านยังเต้นจังหวะเดียวกับผมนะครับ เพราะหลังจากนี้... ความเป็นธรรมจะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป แฟ้มคดีลับ007ครับ