สนามรบสุดท้าย

"วางปืนลงซะ รวินทร์... หรือนายอยากจะให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนคดีเมื่อสิบปีก่อน ที่นายยืนมองครอบครัวตัวเองสิ้นใจโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลย" เสียงแหบพร่าของชายสวมหน้ากากครึ่งซีกดังก้องผ่านลมกระโชกแรงบนดาดฟ้าตึกสูงระฟ้า เขายืนอยู่ตรงขอบปูนที่ห่างจากเหวว่างเปล่าเพียงก้าวเดียว ในมือถือรีโมทคอนโทรลตัวเล็กที่มีไฟสีแดงกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นระทึก รวินทร์ยืนนิ่ง มือของเขากำปืนแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว สารวัตรศิลาที่หลบอยู่หลังแท็งก์น้ำเหล็กกล้าส่งสัญญาณมือบอกให้เขารอจังหวะ แต่รวินทร์รู้ดีว่า 'รหัสลับ (X)' ไม่ใช่คนที่จะเปิดช่องว่างให้ใครได้ง่ายๆ "นายเรียกมันว่าศิลปะงั้นหรือ?" รวินทร์ถามกลับ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในยามสงบ แต่ภายในหัวใจเขากำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยทาง "การพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อสนองความว่างเปล่าในใจนาย... นั่นไม่ใช่ศิลปะ มันแค่ความขี้ขลาดที่ห่มคลุมด้วยปรัชญาบิดเบี้ยว" ฆาตกรเงาหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียดแทงประสาทสัมผัส "ความขี้ขลาด? รวินทร์ นายต่างหากที่ขี้ขลาด นายกลัวที่จะยอมรับว่าลึกๆ แล้วนายก็สนุกกับเกมนี้... นายชอบที่ได้ไล่ล่าฉัน นายชอบที่ได้รู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดในเส้นเลือดตอนที่นายสืบหาความจริง" "ผมแค่ต้องการให้คุณชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป" รวินทร์ขยับเท้าขวาไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า "ศิลา... อย่าเพิ่งยิง มันมีตัวจุดระเบิดสำรองที่ข้อมือซ้าย" คำสั่งกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อทำให้สารวัตรศิลาที่กำลังเล็งปืนไรเฟิลซุ่มยิงต้องชะงัก สายตาของศิลาเบิกกว้างเมื่อเห็นรายละเอียดที่รวินทร์สังเกตเห็นผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกล รวินทร์อ่านคนได้ขาดเสมอ แต่ครั้งนี้เดิมพันนั้นใหญ่หลวงนัก "เรามาถึงจุดสิ้นสุดกันแล้ว รวินทร์" ฆาตกรเงาหันกลับมามองเขาเต็มตา แววตาใต้หน้ากากนั้นว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "ถ้านายอยากช่วยคนบนตึกนี้ นายต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายต่างจากตำรวจกระจอกๆ พวกนั้น... นายกล้าแลกไหม? ปืนในมือนาย กับสวิตช์ในมือฉัน" "คุณต้องการอะไร?" "วางปืน แล้วเดินเข้ามาหาฉัน... ถ้าใจนายกล้าพอ เราจะจบเกมนี้แบบตัวต่อตัว โดยไม่มีกฎหมายหรือเครื่องแบบมาเกี่ยวข้อง" รวินทร์ไม่ได้ลังเล เขาค่อยๆ วางปืนลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ท่ามกลางเสียงลมพัดวูบวาบจนชุดสูทของเขาสะบัดแรง สารวัตรศิลาหน้าถอดสี "รวินทร์! อย่าทำแบบนั้น! นั่นมันกับดัก!" "ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราทุกคนก็ตาย" รวินทร์ตอบกลับโดยไม่หันไปมอง เขาเดินตรงไปหาฆาตกรเงาที่ยืนรอรับเขาด้วยท่าทีผู้ชนะ รวินทร์วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระยะห่างสิบก้าว พลังกายของอีกฝ่ายดูเหมือนจะเหนือกว่า แต่รวินทร์มีสิ่งที่ฆาตกรเงาไม่มี นั่นคือความมุ่งมั่นที่จะไม่ให้ใครต้องตายอีก เมื่อรวินทร์ก้าวถึงระยะประชิด ฆาตกรเงาปรี่เข้ามาคว้าคอเสื้อเขาแล้วผลักร่างไปกระแทกกับรั้วกั้นดาดฟ้า ร่างกายของทั้งคู่หมิ่นเหม่จะตกลงสู่เบื้องล่างที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร "นายมันก็แค่คนอ่อนแอที่พยายามจะทำตัวเป็นวีรบุรุษ!" ฆาตกรเงาคำรามพลางกดหน้ากากลงมาใกล้ "นึกถึงตอนที่นายเสียพวกเขาไปสิ! ความรู้สึกนั้น... ความรู้สึกสิ้นหวังตอนที่เห็นเลือดไหลนองพื้นน่ะ!" รวินทร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แผ่นหลังจากการกระแทก "ผมจำได้ดี... และนั่นคือเหตุผลที่ผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง" ในจังหวะที่ฆาตกรเงาเผลอ รวินทร์คว้าข้อมือซ้ายของอีกฝ่ายไว้แน่น พลังงานทั้งหมดที่มีถูกทุ่มไปที่แขนข้างนั้นเพื่อกดรีโมทให้หลุดจากมือ แต่มันกลับไม่ยอมร่วงหล่น ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากรีโมทก็ดังขึ้น... *ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด...* "นั่นไม่ใช่ตัวจุดระเบิดตึกรวินทร์..." ฆาตกรเงากระซิบด้วยน้ำเสียงพึงพอใจอย่างประหลาด "นั่นคือตัวจุดระเบิดหัวใจของฉันเอง... และตอนนี้ ฉันกำลังจะดึงนายลงไปเป็นเพื่อนร่วมทางในนรก" ฆาตกรเงาทิ้งตัวลงจากดาดฟ้าทันทีโดยกระชากร่างของรวินทร์ติดมือไปด้วย ทั้งสองร่างดิ่งพสุธาลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ท่ามกลางเสียงตะโกนอย่างเสียขวัญของสารวัตรศิลาที่วิ่งมาถึงขอบตึก วินาทีที่ลมปะทะใบหน้าจนหายใจไม่ออก รวินทร์เหลือบเห็นมือของฆาตกรเงาที่ยังกำรีโมทไว้แน่น แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมา คือการที่ฆาตกรเงาค่อยๆ ถอดหน้ากากออกกลางอากาศ เผยให้เห็นใบหน้าที่รวินทร์จำได้แม่นยำยิ่งกว่ากระจกเงา ใบหน้าที่เป็นของเขาเอง... แต่เป็นคนละคนกันอย่างสิ้นเชิง นี่คือทุกถ้อยคำที่ผมกลั่นกรองมาจากความทุ่มเทเพื่อท่านผู้อ่านทุกท่าน แฟ้มคดีลับ007ครับ