ความแค้นที่สุมอก

“วางปืนลงซะ รวินทร์... นายไม่ใช่ฆาตกร และนายก็ไม่มีวันเป็น” เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรศิลาแผดผ่านความเงียบงันในโกดังร้างริมน้ำ กลิ่นสนิมเหล็กและไอเค็มของน้ำในคลองโชยเข้าปะทะจมูก รวินทร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ของตำรวจที่ส่องผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสีเป็นลำยาว ตรงหน้าเขาคือ 'รหัสลับ (X)' ชายในชุดสูทเนี้ยบกริบที่บัดนี้สภาพดูไม่ได้ ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจากคมกระสุนถากเหยเกด้วยรอยยิ้มสมเพช รวินทร์กำด้ามปืนพกในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ปลายนิ้วสัมผัสถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้าที่กำลังสั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร่าอยู่ในขมับ ภาพในอดีต—ภาพวันที่ครอบครัวของเขาถูกสังเวยให้กับความไร้ประสิทธิภาพของกฎหมาย—ผุดขึ้นมาซ้ำซ้อนกับภาพของฆาตกรตรงหน้า ราวกับว่าเส้นแบ่งระหว่าง ‘ผู้ล่า’ และ ‘ผู้ถูกล่า’ กำลังเลือนหายไป “ถ้านายเหนี่ยวไกตอนนี้ นายจะกลายเป็นเพียงสัตว์ร้ายอีกตัวในกรงขังเดียวกับมัน” ศิลาขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างระมัดระวัง แม้แต่ตำรวจผู้ผ่านสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างเขายังรับรู้ได้ถึงรัศมีแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากตัวรวินทร์ “สัตว์ร้ายงั้นหรือครับสารวัตร?” รวินทร์แค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบแห้งแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก “บางที... การเป็นสัตว์ร้ายอาจเป็นวิธีเดียวที่จะหยุดยั้งพวกอสูรกายในคราบมนุษย์ได้” รหัสลับ (X) หัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันถ่มเลือดที่ปนน้ำลายออกมาแล้วแสยะยิ้ม “ดูสายตานั่นสิ รวินทร์... นั่นแหละคือตัวตนที่แท้จริงที่นายพยายามกดทับเอาไว้ นายเกลียดฉันเพราะฉันฆ่าคน? หรือนายเกลียดฉันเพราะฉันกล้าทำในสิ่งที่นายอยากทำแต่ไม่กล้า? นายเป็นนักจิตวิทยาที่วิเคราะห์คนอื่นได้ทะลุปรุโปร่ง แต่ทำไมกลับอ่านใจตัวเองไม่ออกล่ะ?” นิ้วชี้ของรวินทร์เริ่มขยับเข้าหาไกปืน แรงกดดันในอากาศดูเหมือนจะหนาแน่นจนหายใจไม่ออก เขารู้สึกเหมือนมีเสียงกระซิบจากนรกสั่งให้เขาลั่นไกเสีย เพื่อจบเรื่องราวอันเลวร้ายนี้ด้วยมือตัวเอง แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของนักสืบที่ค้นหาความจริงอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของเหยื่อที่กำลังจะกลายเป็นผู้ล่าเสียเอง “รวินทร์ ฟังผมนะ!” ศิลาตะโกน สั่งให้ลูกน้องหยุดล้อม “ชีวิตของครอบครัวนายไม่ได้มีความหมายเพียงแค่การล้างแค้น แต่มันมีความหมายเพราะนายยังมีชีวิตอยู่เพื่อขัดขวางคนแบบนี้ ถ้ามือนายเปื้อนเลือด นายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้ใครได้อีกเลย” รวินทร์นิ่งค้าง ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่วง เขามองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาของ X มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความโกรธแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี หากเขาเหนี่ยวไกตอนนี้... เขาจะต่างอะไรกับคนที่เขาเกลียดชังที่สุด? “นายกำลังตัดสินใจสินะ...” X กระซิบด้วยน้ำเสียงกระหาย “ระหว่างการเป็นฮีโร่ผู้แสนดีที่ต้องมองคนตายไปเรื่อยๆ หรือการเป็นปีศาจที่ตัดสินความถูกต้องด้วยคมกระสุน เลือกสิรวินทร์! โลกไม่ได้ต้องการความยุติธรรม โลกต้องการบทลงโทษ!” ทันใดนั้น รวินทร์หลับตาลงแน่น เสียงเข็มนาฬิกาในหัวของเขาดังระงม เขากำลังเลือกระหว่างการรักษาความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด กับการปลดปล่อยความแค้นที่สุมอกจนแทบจะเผาไหม้ตัวเขาเอง เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัด! ทว่ากระสุนไม่ได้เจาะเข้าที่หน้าผากของ X หากแต่เฉี่ยวใบหูของมันไปฝังลงในผนังไม้เก่าๆ จนเศษไม้กระจาย รวินทร์ลดปืนลงช้าๆ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลัง เขาหอบหายใจแรงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน “พลาดไปนิ้วเดียว น่าเสียดาย...” X สบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายรวินทร์เย็นเยียบ “แต่นายรู้ไหมรวินทร์... ของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้ในตอนจบ มันไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวหรอก” ทันทีที่เสียงของ X จบลง ไฟในโกดังก็ดับวูบลงสนิท ทิ้งให้ทุกคนอยู่ในความมืดมิดชั่วขณะ ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากจะดังมาจากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงกดรีโมทบางอย่างที่ดัง 'ติ๊ด' ต่อเนื่องกัน ศิลาตะโกนลั่น “หมอบลง! ทุกคนหมอบลง!” ท่ามกลางความมืด รวินทร์เห็นจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของศิลา ไม่ใช่แค่จุดเดียว แต่นับสิบจุดที่ล้อมกรอบตัวพวกเขาไว้ จากเงามืดมุมตึก ร่างของใครบางคนก้าวออกมา คนที่รวินทร์ไม่คิดว่าจะได้เห็นในที่แบบนี้... คนที่ถือคำสั่งตายไว้ในมือ “สวัสดีครับคุณรวินทร์... การละเล่นจบลงแล้ว แต่มันเพิ่งจะเริ่มเข้าสู่ช่วงชำระบาปที่แท้จริง” บุคคลนั้นขยับหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รวินทร์ต้องเบิกตากว้างจนแทบหลุดจากเบ้า เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่รวินทร์เคยได้รับแจ้งว่าเสียชีวิตไปแล้วในคดีเมื่อสิบปีก่อน! นี่คือทุกถ้อยคำที่ผมกลั่นกรองมาจากความทุ่มเทเพื่อท่านผู้อ่านทุกท่าน แฟ้มคดีลับ007ครับ