หนีการไล่ล่า

“เสียใจด้วยนะรวินทร์... แต่หลักฐานชิ้นนี้มันมัดตัวคุณแน่นหนาเกินกว่าที่ผมจะมองข้ามไปได้” เสียงของสารวัตรศิลาดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม มันไม่ใช่เสียงแห่งความสะใจ แต่เป็นเสียงแห่งความผิดหวังที่เจือด้วยความเย็นชา บนโต๊ะทำงานของผมในห้องสืบสวนที่ควรจะเป็นที่มั่นสุดท้าย กลับมีแฟ้มคดีที่ปลอมแปลงขึ้นมาวางอยู่ ภาพถ่ายของผมขณะยืนอยู่เคียงข้างฆาตกรในเงามืดเมื่อหลายปีก่อนถูกฉายขึ้นบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง เพื่อนร่วมงานที่เคยแลกเปลี่ยนทัศนะคดีกันมานับปี บัดนี้ต่างถอยห่างออกไปราวกับผมเป็นเชื้อโรคที่น่ารังเกียจ “ผมไม่ได้ทำ” ผมตอบสั้นๆ น้ำเสียงเรียบสนิทแม้หัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติ “ความจริงเป็นสิ่งที่ต้องการข้อพิสูจน์ ไม่ใช่คำแก้ตัว” ศิลาขยับปืนที่เอวเบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ใช่คู่หูที่ผมเคยร่วมงาน แต่มันคือเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำตามหน้าที่อย่างไร้หัวใจ “ทิ้งปืนลง แล้วยอมให้จับแต่โดยดีเถอะ ผมไม่อยากให้มันจบลงด้วยการนองเลือด” ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของความเข้าใจผิด แต่เป็น 'เกม' ที่ถูกวางแผนมาอย่างประณีตโดยชายที่เรียกตัวเองว่า 'X' เขาต้องการผลักให้ผมออกจากพื้นที่ปลอดภัย สู่โลกที่ผมเป็นเพียงแค่เหยื่อที่ถูกล่า ผมไม่ได้รอให้คำตอบสิ้นสุด จังหวะที่ศิลาเผลอกะพริบตา ผมคว้าแก้วกาแฟบนโต๊ะสาดเข้าใส่หน้าจอโปรเจกเตอร์จนเกิดกระแสไฟฟ้าลัดวงจร ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดเพียงเสี้ยววินาที ผมอาศัยความชำนาญในสถานที่นี้พุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างข้างห้องทำงาน ร่างของผมร่วงลงสู่หลังคาตู้คอนเทนเนอร์ด้านล่าง เสียงปืนลั่นตามหลังมาติดๆ กระสุนเฉียดหัวไหล่ผมไปเพียงไม่กี่นิ้ว ผมลงสู่พื้นถนนด้วยความเจ็บปวดที่ข้อเท้า แต่ไม่มีเวลาให้หยุดพัก แสงไฟจากรถสายตรวจเริ่มสาดส่องเข้ามา ผมวิ่งเข้าสู่ตรอกมืดที่เต็มไปด้วยขยะและกลิ่นอับชื้น หัวใจของผมเต้นแรงอยู่ในอกเปรียบเสมือนกลองรบที่กำลังเร่งจังหวะ *นี่คือสิ่งที่มันต้องการสินะ* ผมคิดในใจพลางหยิบโทรศัพท์มือถือที่แอบถอดซิมออกแล้วทิ้งลงในถังขยะ ผมถูกบีบให้กลายเป็นอาชญากรในสายตาคนทั้งเมือง และศัตรูที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นชายที่กำลังเฝ้ามองผมผ่านกล้องวงจรปิดทุกตัวในเมืองนี้ ผมวิ่งลัดเลาะไปตามทางระบายน้ำเก่า กลิ่นโคลนและซากสิ่งปฏิกูลเตะเข้าจมูกจนแทบอาเจียน แต่ผมหยุดไม่ได้ ผมต้องหาที่กบดานที่ไม่มีใครคาดถึง ผมนึกถึงห้องพักเก่าๆ ของพ่อที่ยังคงถูกปิดตายมานานกว่าสิบปี ที่นั่นอาจจะมีอะไรที่ผมมองข้ามไปเกี่ยวกับคดีในอดีต ขณะที่ผมกำลังจะข้ามถนนสายหลัก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหมุนตัวกลับไป พบร่างสูงในชุดสูทสีเทายืนพิงกำแพงอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เขาไม่ได้หยิบปืน แต่กลับหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดบุหรี่ “เหนื่อยไหม น้องชาย?” เสียงที่แหบพร่านั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงาอีกต่อไป “X...” ผมเค้นชื่อนั้นออกมาจากลำคอ “ทำไมต้องเป็นตอนนี้ ทำไมต้องเป็นฉัน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบาๆ ควันบุหรี่สีเทาจางหายไปกับสายฝน “เพราะในโลกที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะ การทำลายตัวเอกที่ยึดมั่นในความยุติธรรมคือความบันเทิงสูงสุดไงล่ะ... และที่สำคัญที่สุด นายคือคนเดียวที่มองเห็น 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ในคดีของครอบครัวนาย” เขาโยนแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนพื้นถนนท่ามกลางน้ำขัง มันคือบันทึกการชันสูตรศพพ่อและแม่ของผมที่ผมตามหามาตลอดชีวิต “ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าพวกท่านจริงๆ ก็ตามมา” เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหมุนตัวเดินหายไปในความมืดที่ไร้รอยต่อของตรอกลึก ผมมองเอกสารนั้นสลับกับร่างของเขา ผมรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ความกระหายที่จะได้รับคำตอบนั้นรุนแรงกว่าความกลัวตาย ผมก้มลงเก็บแฟ้มนั้นขึ้นมา กระดาษที่เปียกชื้นแต่ตัวอักษรยังคงอ่านได้ชัดเจน ทันทีที่ผมเปิดหน้าแรก ลมหายใจของผมก็แทบหยุดชะงัก บนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย มีลายเซ็นที่คุ้นตาอย่างประหลาดประทับอยู่... มันไม่ใช่ลายเซ็นของฆาตกรที่ไหน แต่เป็นลายเซ็นของคนในกรมตำรวจที่ผมไว้ใจที่สุด และเขากำลังยืนอยู่ข้างหลังผมในขณะนี้ พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยของผมอย่างเงียบเชียบ “รวินทร์... ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่อยากให้มันจบแบบนี้” สารวัตรศิลากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่นิ้วของเขากลับแตะอยู่บนไกปืนอย่างมั่นคง “อย่าหันกลับมา... เพราะถ้าคุณหันมา ผมต้องทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุด” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรวินทร์มาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ แฟ้มคดีลับ007 จะพาคุณไปพบกับความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ