พันธมิตรนอกกฎหมาย

"วางปืนลงเถอะครับสารวัตร... ความตายไม่ใช่ทางออกของการพิสูจน์ความยุติธรรมที่คุณยึดถือมาตลอดชีวิต" รวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับก้อนหินมหึมา เขาไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนของศิลา แต่เลือกที่จะยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างบานเก่าที่มองเห็นแสงไฟจากตึกระฟ้าในย่านธุรกิจของกรุงเทพฯ รวินทร์สัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของอีกฝ่าย มันคือเสียงของชายผู้ซื่อตรงที่กำลังถูกบีบให้กลายเป็นคนนอกกฎหมายด้วยมือของตัวเอง "คุณรู้อะไรไหมรวินทร์?" เสียงศิลาสั่นพร่า "ผมใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อไล่ล่าพวกนอกกฎหมาย แต่สุดท้าย... ผมกลับกลายเป็นคนที่ต้องเล็งปืนใส่คนที่กุมความลับของไอ้ปีศาจนั่นเอาไว้ ผมไม่มีทางเลือก" รวินทร์หลับตาลงชั่วขณะ ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่สูญเสียไปเพราะความผิดพลาดของระบบตำรวจฉายชัดขึ้นมาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอาลัยอาวรณ์อดีต เขาหันกลับมาอย่างช้าๆ เผชิญหน้ากับสารวัตรศิลาที่ดวงตาแดงก่ำด้วยความกดดัน "ถ้าคุณยิงผมตอนนี้ รหัสลับ (X) จะชนะ" รวินทร์กล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง "เกมนี้ไม่ได้ตัดสินด้วยกระสุน แต่มันตัดสินด้วยข้อมูลที่ผมกำลังจะไปเอามา... หากคุณต้องการปิดคดีนี้ให้จบแบบที่ไม่มีใครต้องตายเพิ่ม ปล่อยผมไป แล้วเรามาดูว่าใครกันแน่ที่สมควรได้รับโทษ" ศิลานิ่งงัน นิ้วที่เกี่ยวไกปืนเกร็งค้าง ก่อนจะลดปืนลงอย่างช้าๆ ด้วยความอ่อนล้า "คุณจะไปไหน?" "ไปหาคนที่โลกลืม แต่โลกไซเบอร์จำได้แม่นยำครับ" ... หนึ่งชั่วโมงต่อมา รวินทร์ก้าวเข้าสู่ห้องใต้ดินของตึกแถวเก่าๆ ในย่านเยาวราช กลิ่นอับชื้นของกระดาษและกลิ่นโอโซนจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนักอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนคนจรจัดนั่งอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์หกจอที่เปิดเรียงรายราวกับแท่นบูชาเทคโนโลยี 'อาร์ต' คือฉายาของเขา อดีตแฮกเกอร์ฝีมือระดับพระกาฬที่เคยเจาะระบบธนาคารโลกก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับเพราะความผิดพลาดที่เขาไม่ได้ก่อ "มาถึงที่นี่ได้ แสดงว่าคดีที่คุณถืออยู่มันหนักหนาจนตำรวจปกติเอาไม่อยู่แล้วสินะ" อาร์ตเอ่ยโดยไม่หันมามอง นิ้วของเขารัวบนคีย์บอร์ดจนเกิดเสียงดั่งห่าฝน รวินทร์วางแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลดิบจากการสืบสวนลงบนโต๊ะ "ผมต้องการให้คุณแกะรอยสัญญาณรบกวนที่ X ทิ้งไว้ในไฟล์เสียงเมื่อคืน ผมรู้ว่าคุณทำได้... และผมรู้ว่าคุณรอจังหวะนี้อยู่" อาร์ตหยุดพิมพ์ เขาหันมามองรวินทร์ด้วยสายตาคมกริบ "คุณรู้ไหมว่าการแตะต้องข้อมูลของ X เท่ากับการเซ็นใบสั่งตายให้ตัวเอง? มันไม่ใช่แค่แฮกเกอร์ แต่มันคืออัลกอริทึมที่มีชีวิต มันเฝ้ามองเราอยู่ทุกวินาทีผ่านกล้องทุกตัวในเมืองนี้" "ผมถึงมาหาคุณไงครับ" รวินทร์โน้มตัวลงไปใกล้ "เพราะคุณคือคนเดียวที่คิดต่างจากมัน" อาร์ตแค่นหัวเราะ ก่อนจะเชื่อมต่อแฟลชไดรฟ์เข้ากับระบบ หน้าจอทั้งหกเริ่มแสดงโค้ดสีเขียวที่ไหลผ่านรวดเร็วจนอ่านไม่ทัน รวินทร์เฝ้ามองภาพสะท้อนในกระจกเงาด้านหลัง เขาเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่นอกหน้าต่างห้องใต้ดิน... เงาของคนที่น่าจะอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร "รวินทร์..." อาร์ตเรียกเสียงแผ่ว "ดูนี่สิ" บนหน้าจอหลัก ข้อมูลที่ควรจะเป็นสัญญาณรบกวนกลับกลายเป็นแผนที่ผังเมืองที่ถูกซ้อนทับด้วยตำแหน่ง GPS แบบเรียลไทม์ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ สัญญาณเหล่านั้นกำลังขยับเข้ามาหาพวกเขา... โดยเริ่มจากหน้าประตูห้องนี้ "มันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่" อาร์ตตัวสั่น "เราถูกล็อคเป้าแล้ว" รวินทร์คว้าปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม ทันใดนั้น ไฟทั้งห้องก็ดับลงสนิท ทิ้งให้เหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่เริ่มกะพริบถี่ๆ เป็นรหัสมอร์สที่รวินทร์คุ้นเคยดี มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือข้อความที่ส่งตรงถึงเขาคนเดียว *‘ยินดีต้อนรับสู่กับดักสุดท้าย รวินทร์... หันไปดูข้างหลังสิ’* รวินทร์ค่อยๆ หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจากหน้าจอที่ส่องให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงประตู... ชายคนนั้นสวมเสื้อกันฝนสีดำสนิท พร้อมกับยกมือขึ้นช้าๆ เพื่อถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รวินทร์ถึงกับก้าวถอยหลังไปชนโต๊ะด้วยความสั่นสะท้าน "ไม่... เป็นไปไม่ได้" รวินทร์พึมพำด้วยเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน "คุณ... คุณตายไปแล้วสิ" บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เขาเชื่อว่าตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน คนที่ทำลายชีวิตเขา... และคนที่เป็นจุดเริ่มต้นของรอยร้าวในใจทั้งหมด ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรวินทร์และร่วมไขปริศนาไปพร้อมกันนะครับ หากอ่านแล้วถูกใจโปรดรอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ! แฟ้มคดีลับ007