แสงสุดท้ายของฆาตกร

“นายกำลังสั่น รวินทร์... ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะนายกำลังตระหนักว่า ผลงานชิ้นสุดท้ายของฉัน มันสมบูรณ์แบบเกินกว่าที่ระบบยุติธรรมเน่าเฟะของนายจะรับไหว” เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ของ ‘รหัสลับ (X)’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้างริมอ่าวไทย ปลายกระบอกปืนของสารวัตรศิลาเล็งตรงไปที่ศีรษะของชายในชุดสูทสีเทาผู้ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางกองเอกสารหลักฐานที่ถูกเผาทำลายไปเกือบครึ่ง รวินทร์ยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต แววตาของเขาไม่ได้ฉายความโกรธแค้น แต่มันกลับว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ยากจะหยั่งถึง “ศิลปะเหรอ?” รวินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “การพรากชีวิตคนบริสุทธิ์เพื่อตอบสนองอีโก้ที่บิดเบี้ยวของนาย... นายเรียกมันว่าความสมบูรณ์แบบงั้นหรือ นายไม่ได้กำลังสอนสังคมหรอก X นายแค่กำลังพยายามกลบฝังความจริงที่ว่า นายมันก็แค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง และกลัวการถูกลืมจนตัวสั่น” รอยยิ้มที่มุมปากของ X จางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง “นายพยายามจะทำจิตวิทยาใส่ฉันเหรอ? น่าขำ... ในเมื่อนายเองก็เป็นแค่นักจิตวิทยาที่ล้มเหลวในการเยียวยาแม้กระทั่งบาดแผลของตัวเอง” “พอได้แล้วทั้งคู่!” สารวัตรศิลาคำราม นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกสั่นระริกด้วยความโกรธจัด “รวินทร์ ถอยออกมา นี่เป็นคำสั่ง! ไอ้หมอนี่มันฆ่าคนมาไม่รู้กี่ชีวิต ฉันจะจบเรื่องนี้ด้วยมือของฉันเอง” รวินทร์ไม่ได้ขยับ แต่เขากลับก้าวเท้าเข้าไปหา X อีกหนึ่งก้าว สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฆาตกร ราวกับจะอ่านรหัสลับในใจที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแห่งความมั่นใจ “ศิลา... นายเห็นไหม? แสงในตาของเขามันดับลงแล้ว ไม่ใช่เพราะความตายที่กำลังจะมาถึง แต่เพราะเขาเพิ่งรู้ตัวว่า ‘เกม’ ที่เขาเล่นมาตลอดชีวิต มันไม่มีผู้ชมอีกต่อไปแล้ว” X หัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงก้องไปทั่วโกดัง “ไม่มีผู้ชมงั้นหรือ? นายผิดแล้วรวินทร์... พวกเขากำลังดูอยู่ ทุกคนกำลังดูอยู่ และวินาทีที่ฉันล้มลง ความจริงทั้งหมดที่ฉันฝังไว้ในเซิร์ฟเวอร์ลับจะถูกปล่อยออกไปสู่สาธารณะ ตำรวจทุกคนที่นายเคารพ รัฐมนตรีที่นายปกป้อง... นายเตรียมตัวรับมือกับหายนะที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ได้เลย” รวินทร์ไม่ตอบโต้ แต่กลับขยับตัวด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย เขาพุ่งเข้าใส่ X ก่อนจะคว้าข้อมือที่ถือรีโมทคอนโทรลเอาไว้ได้ทันท่วงที ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้น สารวัตรศิลาพยายามจะเข้าไปช่วย แต่เขากลับถูกรวินทร์ห้ามไว้ด้วยสายตาที่เด็ดขาด “ห้ามยิง!” รวินทร์ตะโกน “ถ้ากระสุนนัดนี้พลาดไปโดนตัวถังเซิร์ฟเวอร์ ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบถาวร!” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด X ใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างที่เขามีในการทำร้ายรวินทร์ แต่รวินทร์ในยามนี้ไม่ใช่คนเดิมที่จมอยู่กับอดีตอีกต่อไป เขารู้ดีว่าฆาตกรตรงหน้าไม่ได้สู้อยู่เพื่อชนะ แต่มันกำลังสู้เพื่อ ‘การปิดฉากที่สวยงาม’ ตามที่มันต้องการ รวินทร์เหวี่ยงหมัดเข้าที่ใบหน้าของ X จนเลือดสีสดไหลอาบแก้ม ก่อนจะกดร่างนั้นไว้กับพื้นแน่น “นายอยากเป็นตำนานงั้นเหรอ? นายอยากให้คนทั้งโลกจดจำนายในฐานะฆาตกรอัจฉริยะงั้นหรือ? นายคิดผิดแล้ว... สำหรับฉัน นายก็เป็นแค่เศษเสี้ยวของมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อความอ่อนแอของตัวเอง ไม่มีใครจดจำนาย นายจะเป็นเพียงแค่รอยด่างพร้อยที่ถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์โดยไม่มีใครเสียใจ” ในจังหวะนั้นเอง X หยุดขัดขืน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างประหลาด เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “รวินทร์... นายเข้าใจผิดไปอย่างหนึ่ง” “เรื่องอะไร?” รวินทร์ถาม พลางกดน้ำหนักตัวลงไปมากขึ้น “ฉันไม่ได้กลัวที่จะถูกลืม...” X กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันแค่กลัวว่าถ้าวันหนึ่งนายไม่มีฉันเป็นเป้าหมาย นายจะยังเป็น 'รวินทร์' คนเดิมที่น่าสนใจอยู่อีกไหม?” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากรีโมทในมือรวินทร์ก็ดังขึ้นถี่ๆ หน้าจอเล็กๆ ที่เคยเป็นสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว ข้อมูลมหาศาลถูกโอนถ่ายเข้าสู่ระบบของกองบัญชาการตำรวจทันที ฆาตกรที่เคยมั่นใจในตัวเองบัดนี้กลายเป็นเพียงร่างที่ไร้เรี่ยวแรง รวินทร์ผ่อนแรงกดลง เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แล่นเข้าสู่หัวใจ นี่คือจุดจบที่เขาเฝ้ารอมานาน แต่มันกลับไม่ทำให้เขารู้สึกถึงชัยชนะเลยแม้แต่น้อย ศิลาเดินเข้ามาใกล้ ใช้กุญแจมือพันธนาการร่างของ X ไว้แน่น เขาหันมามองรวินทร์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน “คดีนี้จบแล้วรวินทร์... เราจับมันได้แล้ว” รวินทร์มองดูร่างของฆาตกรที่ถูกลากออกไปสู่แสงสว่างหน้าโกดัง แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของ X จนเขาต้องหลับตาลงนั่นคือภาพสุดท้ายของ ‘แสงสุดท้ายของฆาตกร’ ที่รวินทร์จะได้เห็นก่อนที่ความจริงจะเปิดเผย แต่ในวินาทีที่รถตำรวจเคลื่อนตัวออกไป เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรวินทร์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความนิรนามที่ส่งมาพร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปถ่ายในวัยเด็กของรวินทร์ที่ยืนอยู่ข้างคนคนหนึ่งที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นอีก... ‘ความจริงที่นายคิดว่าจบไปแล้ว มันเป็นเพียงบทนำของนรกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น นายยังจำรอยแผลที่หลังคอของนายได้ไหม รวินทร์... รหัสที่แท้จริงไม่เคยอยู่ที่ฉัน แต่มันฝังอยู่ในตัวนายตั้งแต่ต้น’ รวินทร์ทรุดเข่าลงกับพื้น มือสั่นระริกเมื่อแตะไปที่หลังคอของตนเอง ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนังของเขาอย่างช้าๆ... เกมนี้ไม่ได้จบลงเพียงเพราะฆาตกรถูกจับ แต่มันเพิ่งเปิดฉากขึ้นในร่างของเขาเอง ทุกท่านครับ นี่คือความทุ่มเทที่ผมตั้งใจมอบให้ในบทนี้ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ แฟ้มคดีลับ007