ความลับในเอกสารเก่า

“ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…” เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนิรภัยใต้ดินดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาในจังหวะที่หัวใจของเอวาเลน่ากำลังกระหน่ำรัวรากลองศึก ดวงตาสีมรกตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ความตื่นตระหนกที่วาบผ่านเข้ามาเมื่อครู่ถูกแช่แข็งและแทนที่ด้วยความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้หันกลับไปมองรหัสผ่านตัวเลขหกหลักที่เพิ่งถูกหมุนปลดล็อกไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน แต่เบนสายตาคมกริบไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่ทอดทาบอยู่หลังประตูบานหนา คาร์ลอส เดอ ลูเซีย… ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้ นอกจากมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมเส้นเลือดใหญ่แห่งตลาดการเงินยุโรป และเป็นชายเพียงคนเดียวที่กุมหัวใจรวมถึงความลับทั้งหมดของเธอไว้ในกำมือ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นและกลิ่นอายของกาลเวลาที่อบอวลอยู่ในห้องเก็บสมบัติเก่าแก่ของตระกูลวอน ไคลน์ “เข้ามาสิคะ คาร์ลอส ประตูก็ไม่ได้ล็อกเสียหน่อย” เอวาเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องในห้องใต้ดินอันมืดมิด สิ้นเสียงอนุญาต บานประตูเหล็กกล้าผสมทองคำขาวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูป เรือนผมสีดำสนิทรับกับดวงตาสคมเข้มลึกล้ำที่ทอดมองมาด้วยประกายความห่วงใยเจือความดุดันตามวิสัยของนักล่าผู้ยิ่งใหญ่ กลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือกของคาร์ลอสช่วยขับให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูทรงอำนาจขึ้นเป็นทวีคูณ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าหญิงสาว ร่างสูงใหญ่บังแสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกจนเกิดเงาทาบทับร่างระหงของเธอ คาร์ลอสไม่ได้เอ่ยคำทักทายใดๆ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ปอยผมสีบลอนด์ทองที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสของเธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจที่เต้นระรัวของเอวาเลน่าค่อยๆ สงบลง “ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าลงมาที่นี่คนเดียว” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นติดจะดุเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนิรภัยที่เต็มไปด้วยหีบสมบัติและชั้นเอกสารโบราณ “สถานที่อับชื้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายแบบนี้ ไม่คู่ควรกับผู้หญิงของผมเลยสักนิด” “ถ้าฉันไม่ลงมาด้วยตัวเอง เราคงพลาดเบาะแสชิ้นสำคัญที่จะใช้บดขยี้พวกสวะตระกูลรองพวกนั้นไปตลอดกาลนะคะ” เอวาเลน่าแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตาสีมรกตทอประกายคมปลาบราวกับใบมีดอาบยาพิษ “อีกอย่าง… รหัสผ่านนี่มีแค่ฉันกับคุณที่รู้ไม่ใช่หรือคะ?” คำพูดนั้นทำให้มุมปากของคาร์ลอสยกย่องขึ้นเล็กน้อย กลายสภาพเป็นรอยยิ้มพึงใจระคนเอ็นดู เขาขยับเข้าไปใกล้จนชิด กลิ่นกายสะอาดและทรงอำนาจของชายหนุ่มโอบล้อมร่างเธอไว้ “ถูกต้องค่ะ… และนั่นหมายความว่า มีหนูสกปรกตัวอื่นพยายามจะเข้ามาเล่นเกมตุกติกโดยการเลียนแบบรหัส หรือไม่ก็…” ชายหนุ่มเว้นวรรคไปนิด สายตาคมกริบหันไปมองยังหีบไม้แกะสลักโบราณที่วางอยู่กลางห้อง ซึ่งถูกเปิดอ้าไว้เพียงครึ่งเดียว “มีใครบางคนในอดีต ตั้งโปรแกรมเวลานี้ไว้ล่วงหน้าผ่านกลไกนาฬิกาไขลานโบราณ” เอวาเลน่าพยักหน้ารับช้าๆ ความตึงเครียดกลับมาเกาะกุมบรรยากาศอีกครั้ง เธอหันกลับไปสนใจหีบไม้ตรงหน้า มือเรียวบางสวมถุงมือหนังสีดำบรรจงหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าที่ทำจากหนังลูกวัวแท้ขึ้นมา กระดาษด้านในเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบตามกาลเวลา ตัวอักษรหมึกซึมภาษาละตินโบราณเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่บ่งบอกถึงความรีบร้อนและหวาดกลัวในขณะบันทึก “นี่คือ… บันทึกของท่านปู่ทวด” เอวาเลน่าพึมพำเบาๆ กวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก หัวใจของเธอกระตุกวูบ *‘วันที่ 14 เดือนพฤศจิกายน… หากข้อความนี้ถูกเปิดออก นั่นแปลว่าคำสาปแห่งความโลภได้ทำลายล้างสายเลือดของเราแล้ว แต่อย่าได้หลงเชื่อคำสรรเสริญเยินยอของตระกูลดยุกมอนเทอร์เรย์เป็นอันขาด… การตายของผู้นำรุ่นบุกเบิกไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุทางรถม้าตามที่พวกมันกุเรื่องขึ้นมา แต่มันคือ… การฆาตกรรมอำพรางเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการถือครองเหมืองแร่ทองคำใต้ภูเขาไฟ’* ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ ลมหายใจของเอวาเลน่าสะดุดกึก ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะรู้ดีว่าสังคมชนชั้นสูงเต็มไปด้วยการหักหลังและคราบน้ำจอมปลอม แต่หลักฐานชิ้นนี้กลับระบุชื่อ “ผู้ร่วมสมรู้ร่วมคิด” ที่เธอนึกไม่ถึงมากที่สุด—บรรพบุรุษของตระกูลคู่หมั้นของเธอเอง! คาร์ลอสโน้มตัวลงมาอ่านข้อความในเอกสารผ่านไหล่บาง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดต้นคอระหง แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “ตระกูลมอนเทอร์เรย์… สุนัขรับใช้ที่พยายามไต่เต้าขึ้นมาเทียบชั้นกับเราในปัจจุบันเนี่ยนะ?” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ช่างบังเอิญเสียจริง หรือคุณว่าอย่างไรคะ เอวาเลน่า? คู่หมั้นหน้าเนื้อใจเสือของคุณในตอนนี้ ก็คือทายาทสายตรงของคนที่ลงมือสังหารบรรพบุรุษของคุณเมื่อร้อยปีก่อน” เอวาเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ความโกรธเกรี้ยวในอดีตถูกหลอมรวมเข้ากับความเยือกเย็นของนักบริหารเงินตรา เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ “พวกมันคิดว่าผ่านไปร้อยปีแล้ว เรื่องเลวทรามต่ำช้าพวกนี้จะกลายเป็นแค่ฝุ่นผงใต้พรมอย่างนั้นสินะคะ?” เอวาเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับคาร์ลอส แววตาของเธอลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้น “ในเมื่อหลักฐานชิ้นนี้อยู่ในมือฉันแล้ว… ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนกระชากหน้ากากคนพวกนั้นกลางงานเลี้ยงฉลองครบรอบตระกูลในสัปดาห์หน้า ให้พวกมันได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่างจนหมดตัวแบบเดียวกับที่ตระกูลวอน ไคลน์ เคยได้รับ!” คาร์ลอสแย้มยิ้มกว้าง แววตาพึงพอใจฉายชัดในความมืด เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นของเธอไว้แน่น บีบกระชับเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและอำนาจอันไร้ขีดจำกัดให้แก่หญิงสาว “ทำตามที่คุณต้องการได้เลยค่ะที่รัก… อยากได้หุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ของบริษัทมอนเทอร์เรย์? อยากให้พวกมันล้มละลายภายในกี่วินาที? สั่งผมมาได้เลย บัตรเครดิตดำไร้วงเงินของผม และกองทุนเฮดจ์ฟันด์ทั่วโลก พร้อมที่จะถล่มพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลองตามบัญชาของคุณอยู่แล้ว” ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับแผนการอันหอมหวานของการแก้แค้น ทันใดนั้น… เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันจากบันไดวนเบื้องบน ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันและเสียงกระซิบกระซาบที่พยายามกดให้เบาที่สุด แต่กลับสะท้อนก้องเข้ามาในอุโมงค์ลับอย่างชัดเจน เอวาเลน่าชะงักค้าง ดวงตาสีมรกตหันขวับไปมองทางเข้าห้องนิรภัยทันที “มีคนมา…” หญิงสาวกระซิบเสียงแผ่ว คาร์ลอสไม่รอช้า มือแกร่งคว้าปืนพกเคลือบทองคำขาวออกจากแจ็คเก็ตสูทอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของเอวาเลน่ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างปกป้อง สายตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์จดจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดของบันไดเบื้องบน เงาดำสามร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู พร้อมกับแสงไฟฉายที่กวาดส่องเข้ามาในห้องนิรภัย และเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกที่เอ่ยทักทายราวกับเจ้าของบ้านตัวจริง “ช่างเป็นคู่รักที่สวีทกันในหลุมศพได้น่าประทับใจเสียจริง… แต่ Unfortunately นะครับคุณไคลน์ เอกสารฉบับนั้น คุณไม่มีทางได้นำมันออกไปจากที่นี่หรอก” ร่างของชายสวมหน้ากากอนามัยสีดำก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนติดเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังพวกเขาอย่างแม่นยำ! ติดตามตอนต่อไป... - เอวาลินน์ปลายพู่กัน -