เสียงกระซิบแห่งอำนาจ

"เอกสารสิทธิ์การถือครองเหมืองแร่เหล็กแห่งลุ่มแม่น้ำไบรท์ตันเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์... แลกกับเศษซากตระกูลดิ่งเหวที่กำลังจะล้มละลายอย่างนั้นหรือคะ ท่านเคานต์มอร์แกน" น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์อิมπεรียล แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนลงบนเรือนผมสีบลอนด์เงินของเอวาเลน่า วอน ไคลน์ หญิงสาวในชุดราตรีเข้ารูปสีนิลกาฬนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม นิ้วเรียวเรียวกรีดกรายลงบนแฟ้มเอกสารหนังแท้ด้วยท่าทางราดรื่นราวกับกำลังพิจารณาตำหนิของเล่นราคาถูก เคานต์มอร์แกน ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าบวมฉุจากฤทธิ์สุราและอำนาจที่สั่งสมมานานถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำเมื่อหลายเดือนก่อน ในวันที่ตระกูลไคลน์ประกาศล้มละลาย จะมายืนอยู่เบื้องหน้าในฐานะ 'เจ้าหนี้รายใหญ่' ที่กุมชะตากรรมทั้งหมดของเขาไว้ในกำมือ "เอวาเลน่า... เธออย่าได้ใจให้มันมากนักนะ!" เคานต์มอร์แกนทุบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวระคนกัน "ถึงอย่างไรตระกูลไคลน์ของเธอก็เคยเป็นแค่เศษสวะที่ฉันเคยช่วยชีวิตไว้..." "ช่วยชีวิต?" เอวาเลน่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "ท่านเคานต์คะ ความทรงจำของท่านช่างสั้นเสียจริง หรือต้องให้ฉันนำบัญชีลับที่ท่านยักยอกเงินภาษีของเขตเหนือเมื่อสามปีก่อน ออกมาประกาศให้สภาสูงฟังดีล่ะคะ ถึงตอนนั้น... ตำแหน่งเคานต์ผู้ทรงเกียรติของท่าน จะยังมีค่ามากกว่ากระดาษชำระหรือเปล่า?" ใบหน้าของเคานต์มอร์แกนซีดเผือดลงทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก มือที่กำหมัดสั่นเทาด้วยความจนมุม เขาประเมินนางร้ายกลับใจผู้นี้ต่ำเกินไป... ไม่สิ นางมารร้ายผู้นี้ได้กลายเป็นปีศาจกระหายเลือดในคราบสุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์ไปเสียแล้ว ในมุมมืดของห้องพักผ่อนติดกัน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสไตล์อิตาลีพิงกายอยู่กับกรอบหน้าต่าง คาร์ลอส เดอ ลูเซีย กำลังหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ นัยน์ตาสีอำพันคู่นคมกริบจับจ้องไปยังร่างบางของหญิงสาวด้วยความหลงใหลและพึงพอใจอย่างที่สุด เขารู้ดีว่าไม่ต้องยื่นมือเข้าไปช่วย เพราะผู้หญิงคนนี้... คนรักที่เคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมากับเขาในวันที่เขายังไม่มีอะไรเลยคนนี้ มีคมเขี้ยวที่แหลมคมพอที่จะฉีกกระชากศัตรูให้แหลقคามือได้ด้วยตัวคนเดียว "ฉันให้เวลาท่านคิดอีกแค่สามวินาทีนะคะ ท่านเคานต์" เอวาเลน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี "เซ็นสละสิทธิ์เหมืองแร่นั้นซะ หรือจะให้ฉันส่งเอกสารชุดนี้ไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดในวินาทีนี้เลยดีคะ?" "ฉัน... ฉันเซ็น!" เคานต์มอร์แกนทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความหมดแรง มือที่สั่นเทาหยิบปากกาขึ้นมาจรดลงบนกระดาษเอกสารด้วยความจำยอม จังหวะนั้นเอง เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอสที่ก้าวออกมาจากเงหามืด แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันทรงเสน่ห์ เขาเดินตรงเข้าไปหาเอวาเลน่า ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ยอดเยี่ยมมากครับที่รัก... เกมนี้เธอเดินหมากได้งดงามยิ่งกว่าเซียนหมากรุกมืออาชีพเสียอีก" เอวาเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอաբาปากเอ่ยสิ่งใด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเลขาฯ ส่วนตัวของคาร์ลอสที่ผลกประตูเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ทางกลุ่มทุนตระกูลเวลช์ส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบินเข้ามาจอดลานดาดฟ้าของโรงแรม พร้อมกับบอร์ดบริหารชุดใหญ่ที่ประกาศกร้าวว่าจะขอเข้าซื้อหุ้นทั้งหมดของเราในราคาสูงลิ่วแบบไม่ทันตั้งตัวครับ!" คาร์ลอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากทันที ต่างจากเอวาเลน่าที่หรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ที่ซึ่งเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทลำยักษ์กำลังลดระดับลงจอดอย่างอวดดี ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากชั้นใต้ดินก็เปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุรุษลึกลับในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ ผู้กุมอำนาจการเงินที่แท้จริงของเกาะเหนือที่ทุกคนต่างหวาดกลัว ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังเอวาเลน่าเพียงคนเดียว "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ... คุณวอน ไคลน์ หรือควรจะเรียกว่า 'ราชินีแห่งตลาดทุน' คนใหม่ดีล่ะครับ?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เอวาลินน์ปลายพู่กัน" มาโดยตลอดนะคะ!