เชือดไก่ให้ลิงดู

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องโถงใหญ่ตระกูลวอน ไคลน์ ในยามบ่ายนี้ ช่างอบอวลไปด้วยความโลภและกลิ่นอายแห่งการฉกฉวยที่น่าสะอิดสะเอียนค่ะ เอกสารกองโตนับสิบฉบับถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณด้วยความรุนแรง เสียงนั้นดังก้องกังวานทำลายความเงียบงัน บรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่เคยยกยอเธอในวันที่ตระกูลรุ่งเรือง บัดนี้กลับแปลงร่างเป็นฝูงแร้งกาที่กำลังจ้องจะทึ้งซากศพของตระกูลที่กำลังดิ่งเหว "เซ็นซะ เอวาเลน่า!" เสียงทุ้มต่ำของลุงแท้ๆ อย่าง 'โรเบิร์ต' แผדซ่านด้วยความเย่อหยิ่ง เขาโน้มตัวลงมาค้ำโต๊ะ สายตากวาดมองเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหลังเก้าอี้พนักสูงอย่างดูแคลน "ในเมื่อพ่อเธอทำตระกูลล้มละลายจนเหลือแต่หนี้สินท่วมหัว สมบัติชิ้นสุดท้ายอย่างคฤหาสน์หลังนี้และหุ้นสามเปอร์เซ็นต์สุดท้าย สมควรถูกโอนให้ฉันผู้เป็นเสาหลักคนใหม่เพื่อค้ำจุนวงศ์ตระกูล... อย่าอกตัญญูนักเลย" รอบตัว เสียงซุบซิบเห็นพ้องต้องกันดังขึ้นระงม บรรดาป้าและลูกพี่ลูกน้องต่างพากันพยักหน้าสนับสนุนราวกับว่าพวกเขากำลังทำบุญสุนทานครั้งใหญ่ ประหนึ่งว่าการปล้นชิงสมบัติชิ้นสุดท้ายจากเด็กสาวที่ไร้ที่พึ่งพิงคือความชอบธรรมอันสูงสุด เอวาเลน่า วอน ไคลน์ ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อยค่ะ ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอนั่งนิ่งสงบ ประสานมือไว้บนตักอย่างผู้ดีเก่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ความเงียบสงบอันน่าขนลุกของเธอทำให้โรเบิร์ตขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "เสาหลักเหรอคะ?" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศน่ารังเกียจนั้นลงในเสี้ยววินาที "คุณลุงคะ คำว่า 'เสาหลัก' ในพจนานุกรมของตระกูลวอน ไคลน์ หมายถึงคนที่คอยกอบกู้ ไม่ใช่ปล้นชิงตอนที่บ้านกำลังไฟไหม้หรอกนะคะ" "นังเด็กนี่!" โรเบิร์ตตบโต๊ะผาง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกยังมีหน้ามาปากดีอีกเรอะ! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้สูงส่งงั้นหรือ? ตื่นเสียทีเถอะเอวาเลน่า! แกมันก็แค่ตัวถ่วงที่กำลังจะถูกฟ้องล้มละลายพรุ่งนี้เช้า! ถ้าไม่เซ็นเอกสารสละสิทธิ์นี่ แกเตรียมตัวไปนอนข้างถนนในฐานะคนอนาถาได้เลย!" แรงกดดันจากรอบด้านถาโถมเข้ามา ลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงเยาะเย้ยถากถาง เพื่อคาดคั้นให้เธอจำนนต่อความจริงอันโหดร้าย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออกนั้น มือหนาอบอุ่นคู่หนึ่งก็วางลงบนพนักเก้าอี้ด้านหลังของเธออย่างแผ่วเบา กลิ่นอายน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวอันทรงอำนาจแผ่ซ่านเข้ามา คาร์ลอส เดอ ลูเซีย ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องโถง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา เขานัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองบรรดาญาติผู้โลภมากทีละคนด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวกไร้ค่า ความกดอากาศในห้องลดฮวบทันที บรรดาญาติที่เคยส่งเสียงดังเอะอะถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัว "เมื่อครู่... ใครบอกว่าเธอจะต้องไปนอนข้างถนนนะ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยถามขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามจนโรเบิร์ตถึงกับผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คะ... คุณคือใคร? เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของตระกูลวอน ไคลน์ คนนอกอย่างคุณไม่มีสิทธิ์..." โรเบิร์ตพยายามตั้งสติ ชี้หน้าชายหนุ่มด้วยความหวาดหวั่นที่ปิดไม่มิด คาร์ลอสไม่แม้แต่จะชายตามองโรเบิร์ต เขาเพียงแต่โน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเอวาเลน่า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมอำนาจการเงินครึ่งโลก "เกมสนุกกำลังจะเริ่มแล้วค่ะที่รัก หมากตานี้... คุณจะเดินเอง หรือจะให้ผมกวาดกระดานให้ราบเป็นหน้ากลองดีล่ะ?" เอวาเลน่าปรายตามองคู่คิดหนุ่ม แววตาส่อประกายความเจ้าเล่ห์และมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสง่างามและออร่าอันทรงพลังของอดีต 'นางร้าย' ที่ผ่านการชุบตัวใหม่แผ่ขยายออกจนสะกดทุกสายตา เธอหยิบเอกสารสละสิทธิ์ฉบับนั้นขึ้นมา ช้าๆ... แล้วฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาโรเบิร์ตอย่างไร้ความปรานี! *แคว่ก! แคว่ก!* เสียงกระดาษขาดออกจากกันดังบาดแก้วหู บรรดาญาติอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่คาดคิดว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนแอคนนี้จะกล้าต่อกรอย่างเลือดเย็นถึงเพียงนี้ "แก! แกทำบ้าอะไรลงไป!" โรเบิร์ตแผดเสียงลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง "ฉันกำลังบอกลาความใจดีที่เคยมีให้พวกปลิงต่างหากล่ะคะคุณลุง" เอวาเลน่ายกยิ้มมุมปาก เธอกวาดสายตามองหน้าทุกคนทีละคนด้วยแววตาสะใจ "และถ้าพวกคุณคิดว่าตระกูลวอน ไคลน์ ล้มละลายแล้วล่ะก็... คงต้องผิดหวังหน่อยนะคะ" เธอสะบัดมือเบาๆ คาร์ลอสจึงส่งสัญญาณมือออกไปนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นจากด้านนอก เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหรูหราลำมหึมาสลักตราสัญลักษณ์ตระกูลเดอ ลูเซีย และกองทุนระดับโลก บินเข้ามาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์อย่างอลังการ แรงลมจากการพัดของใบพัดทำให้หน้าต่างห้องโถงสั่นสะเทือน พร้อมๆ กับที่ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทนายความประจำตระกูลเดอ ลูเซีย พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจเศรษฐกิจจำนวนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ ทนายความโค้งคำนับให้เอวาเลน่าด้วยความเคารพสูงสุด ก่อนจะประกาศเสียงดังฟังชัดก้องห้องโถง "เรียน ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน... บัดนี้ หนี้สินทั้งหมดของตระกูลวอน ไคลน์ จำนวนสามหมื่นล้าน ได้ถูกซื้อกิจการและชำระสะสางจนหมดสิ้นแล้วโดย 'กองทุนลูเซีย โฮลดิ้งส์' และในฐานะที่ท่านเอวาเลน่า วอน ไคลน์ คือผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานบริหารคนใหม่..." ทนายความเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองโรเบิร์ตที่หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ก่อนจะกล่าวประโยคพิฆาตที่ทำให้ทุกคนเข่าทรุด "...เธอมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในการฟ้องร้องดำเนินคดีข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อโกง และสมคบคิดกันโกงสมบัติของตระกูล กับทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องนี้ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!" โรเบิร์ตทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรม ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ขณะที่บรรดาญาติคนอื่นๆ ต่างพากันหน้าถอดสี ร้องไห้คร่ำครวญและพยายามคลานเข้ามาเกาะชายผ้าของเอวาเลน่าเพื่อร้องขอความเมตตา เอวาเลน่ายืนมองภาพความพินาศของพวกคนโลภด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสาร เธอเหยียดยิ้มเย็นชา ก้มตัวลงกระซิบข้างหูโรเบิร์ตที่กำลังสั่นกลัวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เขาหัวใจวายตายได้ในเสี้ยววินาที "นี่แค่เริ่มต้นความบันเทิงเท่านั้นนะคะคุณลุง... เตรียมตัวรับผลกรรมที่พวกคุณก่อไว้ให้ดีล่ะ เพราะเกมนี้ ฉันจะเป็นคนแจกไพ่เอง" ขณะที่เอวาเลน่ากำลังจะหันหลังเดินเคียงคู่ไปกับคาร์ลอสเพื่อขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงในมือของเธอก็สั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกัน หน้าจอแสดงผลยอดเงินในบัญชีลับที่ถูกโอนเข้ามาจากแหล่งปริศนาที่ไม่คาดคิด... และชื่อของบุคคลที่ส่งเงินจำนวนมหาศาลนี้เข้ามา ปรากฏขึ้นหราบนหน้าจอ พร้อมข้อความท้าทายที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอต้องสะดุดกึกในทันที! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้นะคะ - เอวาลินน์ปลายพู่กัน