จังหวะของใจที่เต้นไม่พร้อมกัน

หน้าจอแล็ปท็อปสว่างวาบสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของรินรดา ตัวเลขสถิติและกราฟแสดงอัตราการเข้าชมงานนิทรรศการศิลปะจัดวางพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติในสัปดาห์นี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคู่สวยของเธอให้หยุดนิ่ง บรรทัดโค้ดและข้อมูลดิบด้านพฤติกรรมผู้บริโภคต่างหากที่กำลังบอกความจริงบางอย่าง—ความจริงที่เธอกำลังพยายามปฏิเสธด้วยเหตุผลทางสถิติ "คุณกำลังใช้ตัวเลขกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเองอีกแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมห้องสตูดิโอ กวินทร์ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวจากถนนเบื้องล่างทาบทับโครงหน้าคมคายและเงาลาดไหล่ของเขาให้ดูราวกับงานประติมากรรมชิ้นเอกที่ไม่อาจละสายตา มือใหญ่ถือแก้วกาแฟดำที่ยังไอควันกรุ่น ขณะที่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธออย่างรู้เท่าทัน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เคาะนิ้วเรียวลงบนแป้นพิมพ์เป็นจังหวะเพื่อควบคุมสติ "ดิฉันไม่ได้ใช้ตัวเลขกลบเกลื่อนอะไรค่ะ กวินทร์ ข้อมูลพวกนี้คือความจริงเชิงประจักษ์ มนุษย์เราถูกขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึมและความจำเป็นทางเศรษฐศาสตร์ ไม่ใช่... สิ่งที่คุณพยายามสร้างมันขึ้นมา" "ความจริงเชิงประจักษ์อย่างนั้นเหรอ?" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มพร่าและเจือความเย้าหยวนที่ทำให้หัวใจของนักวิเคราะห์สาวเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับโต๊ะทำงานเหลือเพียงคืบเดียว "ถ้าอัลกอริทึมของคุณแม่นยำจริง ทำไมกราฟอัตราการเต้นของหัวใจคุณในสมาร์ทวอทช์บนข้อมือนั่น ถึงพุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่ผมยืนอยู่ใกล้คุณล่ะครับ" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เผลอยกมือขึ้นปิดข้อมือซ้ายตามสัญชาตญาณ เธอเกลียดความจริงที่ว่าร่างกายทรยศตรรกะในหัวได้ง่ายดายเพียงนี้ ความใกล้ชิดที่สั่งสมมาจากการทำงานร่วมกันนับแรมเดือน บัดนี้ได้กัดเซาะกำแพงป้องกันอันแน่นหนาของเธอจนพังทลายลงทีละน้อย จากความไม่ชอบหน้าในวันแรก กลายเป็นความสนอกสนใจ และในวินาทีนี้... มันกำลังลุกลามกลายเป็นความหลงใหลที่อันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด "คุณกำลังก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวเกินไปแล้วค่ะ" เธอน้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดความสั่นไหวในAIR แต่แววตาที่หลบเลี่ยงไม่มิดกลับทรยศความรู้สึกที่แท้จริง กวินทร์ไม่ถอยหลัง เขายื่นมือลงมา วางปลายนิ้วลงบนโต๊ะทำงานใกล้กับมือของเธอ ระยะห่างระหว่างปลายนิ้วของพวกเขาราวกับเส้นขนานที่ถูกแรงโน้มถ่วงบิดเบี้ยวให้เข้าหากัน "ผมไม่ได้ก้าวก่าย... ผมแค่กำลังอ่านข้อมูลดิบที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาของคุณ รินรดา คุณเก่งเรื่องการวิเคราะห์ข้อมูลของคนอื่น แต่คุณไม่เคยกล้าวิเคราะห์หัวใจตัวเองเลยสักครั้ง" กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นสีน้ำมันเจือจางผสมกับความอบอุ่นของผู้ชาย—โอบล้อมรอบตัวเธอ บรรยากาศในห้องสตูดิโอแคบลงถนัดตา ความเงียบงันระหว่างพวกเขามีน้ำหนักมากพอที่จะกดทับทุกลมหายใจ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งเหตุผล โดยมีเหวแห่งอารมณ์ความรู้สึกอ้าแขนรอรับอยู่เบื้องล่าง ในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากโต้แย้งด้วยข้ออ้างทางธุรกิจเพื่อถอยห่าง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงทำลายความเงียบขึ้นอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก "เมฆา" หัวหน้าโครงการผู้กุมอำนาจและผลประโยชน์ทั้งหมดของบริษัท รินรดากลืนก้อนสะอื้นในลำคอลงไป รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับเพื่อสร้างระยะห่างจากกวินทร์ "ค่ะคุณเมฆา มีเรื่องด่วนอะไรหรือคะ?" น้ำเสียงปลายสายของเมฆาไม่ได้ราบ 100% เหมือนทุกครั้ง แต่เจือความร้อนรนและน้ำเสียงเยียบเย็นที่ชวนให้สันหลังวาบ "ผมเพิ่งได้รับรายงานตรวจสอบงบประมาณย้อนหลังของโปรเจกต์คุณกับกวินทร์... รินรดา มีตัวเลขจำนวนมหาศาลถูกโอนไปยังบัญชีลับที่อยู่นอกเหนือสัญญา และหลักฐานทั้งหมดชี้ว่าคุณคือคนอนุมัติรายการนั้น" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา "ว่ายังไงนะคะ? เป็นไปไม่ได้ ดิฉันไม่เคยอนุมัติ..." "หลักฐานดิจิทัลระบุรหัสประจำตัวของคุณชัดเจน และตอนนี้ฝ่ายตรวจสอบกำลังเดินทางไปที่สตูดิโอของคุณ เพื่ออายัดทุกอย่างและสอบสวนคุณในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีทุจริต" สายตัดไปพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนความผิดพลาดที่ดังขึ้นในหัว รินรดานิ่งงั้น มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ข้อมูลดิบที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดชีวิตกำลังถูกบิดเบือนอย่างแนบเนียนเพื่อทำลายเธอให้พินาศ กวินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ เขารemove ระยะห่างทั้งหมดในทันที คว้ามือที่เย็นเฉียบของเธอมากุมไว้แน่น "เกิดอะไรขึ้น รินรดา?" รินรดาสบตาเขา ความหวาดระแวงและความสับสนตีรวนอยู่ในอก แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากทางเดินนอกประตูสตูดิโอ—เสียงฝีเท้าที่มุ่งตรงมายังห้องนี้ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจจิตใจอันซับซ้อนของตัวละครมา ณ ที่นี้นะคะ