คำถามที่ไร้คำตอบ

"คุณกำลังใช้สถิติมาเป็นเกราะป้องกันความรู้สึก หรือใช้ความรู้สึกมาบิดเบือนสถิติกันแน่คะ, คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ลอดผ่านความเงียบงันของห้องประชุมกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัวยามค่ำคืน เอกสารรายงานการประเมินมูลค่าโครงการจัดวางศิลปะเชิงพาณิชย์ของเมฆากระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า ตัวเลขพิกเซลและกราฟแท่งที่รินรดาใช้เวลาสามคืนเต็มในการวิเคราะห์อย่างแม่นยำ บัดนี้กลับดูไร้ความหมาย เมื่อถูกสายตาคมกราบคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่ง รินรดานั่งนิ่ง ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบประสานกันไว้บนตัก เธอไม่อมยิ้ม ไม่หลบตา และไม่ยอมให้ความสั่นไหวเล็กๆ ในอกทรยศความนิ่งสงบที่สร้างขึ้นมาตลอดชีวิตการทำงาน ตรรกะของเธอบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับศิลปินหนุ่มผู้นี้ควรหยุดอยู่แค่ "ข้อมูลดิบ" และ "ตัวแปรควบคุม" แต่ทำไม... ยามที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะแตะโดนหลังมือเธอตอนหยิบแฟ้มเอกสารเมื่อครู่ อัตราการเต้นของหัวใจเธอกลับพุ่งสูงเกินค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานที่เธอกำหนดไว้เสียอีก "ดิฉันทำงานตามชุดข้อมูลที่มีค่ะ, คุณกวินทร์" รินรดาเอ่ยตอบ น้ำเสียงเรียաբสนิทแต่แฝงความเฉียบคม "และข้อมูลก็ไม่เคยโกหกใคร ต่างจากความรู้สึกของมนุษย์ที่มักแปรผันตามฮอร์โมนและสภาพแวดล้อม ซึ่งเป็นตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้งและเจือความเย้ยหยันอย่างสุภาพ เขายื่นมือออกไป เลื่อนแผ่นกระดาษกราฟพยากรณ์ความเสี่ยงของเธอให้พ้นทาง ก่อนจะวางสมุดสเก็ตช์ภาพปกหนังสีดำเข้มลงตรงหน้าเธอแทน หน้ากระดาษเปิดกางออก เผยให้เห็นรอยดินสอถ่านที่ร่างโครงสร้างเส้นขนานสองเส้นที่พยายามวิ่งเข้าหากัน แต่ตรงกึ่งกลางกลับบิดเบี้ยวและหลอมรวมเป็นรูปหัวใจที่ซ่อนด้วยรอยฉีกขาด "บางครั้ง... เส้นขนานก็ไม่ได้อยากวิ่งไปในทิศทางเดียวกันเพื่อจะบรรจบกันหรอกนะคะ" กวินทร์โน้มตัวเข้ามาใกล้ ชisดความห่างระหว่างกันให้แคบลงจนได้กลิ่นจางๆ ของกลิ่นไม้จันทน์และสีน้ำมันบนตัวเขา "พวกมันแค่ต้องการวิ่งขนานกันไป เพื่อให้รู้ว่า... ท่ามกลางความโดดเดี่ยวของพื้นที่ว่างมหาศาล อย่างน้อยก็ยังมีอีกเส้นหนึ่งที่กำลังเดินทางผ่านความมืดความกดดันไปพร้อมๆ กับเรา" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในโสตประสาทของรินรดา ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดวาบขึ้นมา—เสียงแจกันแก้วที่แตกกระจายบนพื้นห้องรับแขก เสียงตะคอกของบิดามารดาที่ต่างฝ่ายต่างใช้เหตุผลของตนเองเป็นอาวุธทำลายล้างกัน ตรรกะในตอนนั้นบอกเธอว่า 'ความรู้สึก' คือบ่อเกิดของความพังทลาย และมีเพียง 'ข้อมูลที่ตายตัว' เท่านั้นที่จะปกป้องเธอจากความเจ็บปวดได้ แต่ทำไม... ในวินาทีนี้ กำแพงตรรกะที่เธอใช้เวลาสร้างมานานนับทศวรรษ กลับสั่นคลอนด้วยถ้อยคำเพียงไม่กี่ประคำของศิลปินผู้เชื่อมั่นในเรื่องนามธรรมคนนี้? รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังพยายามค้นหาข้อผิดพลาดในสมการความรู้สึกของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไร ผลลัพธ์ก็ยังคงชี้ไปในทางเดียวกัน—เธอพ่ายแพ้ให้กับแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่อยู่นอกเหนือการควบคุมเสียแล้ว "คุณกำลังเล่นกับทฤษฎีที่อันตรายมากนะคะ, กวินทร์" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาไหวระริกถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยือกเย็นที่เธอพยายามหยิบยืมมาใช้ "การเอาชีวิตจิตใจมาเดิมพันกับเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ... มันมีแต่จะทำให้เจ็บปวด" "แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้อยากให้มันบรรจบกันล่ะครับ" กวินทร์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจน "ผมแค่อยากรู้ว่า... คุณจะยังกล้าเดินทางไปกับผมไหม, รินรดา... แม้ว่าปลายทางข้างหน้าจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตามที" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความขัดแย้งระหว่างอุดมการณ์ของคนทั้งสองเดินทางมาถึงจุดเปราะบางที่สุด จุดที่ตรรกะและเหตุผลไม่สามารถหาคำตอบให้ได้อีกต่อไป ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยปฏิเสธเพื่อดึงตัวเองกลับสู่เซฟโซนอันปลอดภัย เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอก้มลงมองหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ข้อความจากเมฆา หัวหน้าโครงการผู้กุมความลับทั้งหมดส่งเข้ามาพร้อมไฟล์ภาพแนบ—ภาพถ่ายลับที่เผยให้เห็นเอกสารลับสุดยอดของบริษัทคู่แข่ง... และลายเซ็นของกวินทร์ที่ปรากฏหราอยู่บนมุมกระดาษในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังการรั่วไหลของข้อมูล รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เธอกวาดสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้งอย่างช้าๆ ความอบอุ่นจางๆ จากกลิ่นไม้จันทน์เมื่อครู่พลันเย็นเยียบลงทันที เมื่อความจริงข้อใหม่กำลังจะพลิกกระดานความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคนไปตลอดกาล... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!