รอยร้าวในแผนการ

ตัวเลขหลักสิบล้านบนหน้ากระดาษเอสเซลไม่ได้กำลังบอกความจริง... มันกำลังโกหกอย่างหน้าด้านที่สุด "งบประมาณเฟสสองถูกหั่นลงสามสิบเปอร์เซ็นต์" เสียงของเมฆาดังลอดผ่านสเกקרมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของรินรดาจะกดตัดสายอย่างไร้เยื่อใย หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเซนต์กราฟแท่งสีแดงฉานที่ดิ่งพสุธาลงราวกับกราฟหุ้นในวันวิกฤต ข้อมูลดิบตรงหน้าเธอกำลังฟ้องว่า โครงการศิลปะจัดวางที่กวินทร์ดึงดันจะสร้างสรรค์ด้วยวัสดุธรรมชาติเกรดพรีเมียมนั้น กลายเป็นส่วนเกินที่บอร์ดบริหารมองว่า 'ไร้ความจำเป็น' ในสภาวะที่ตัวเลขผลประกอบการกำลังรjางลง รินรดากดยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ความกดดันระดับไมเกรนกำลังไต่อันดับขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เธอเกลียดความไม่แน่นอน ยิ่งเกลียดความรู้สึกที่ต้องมานั่งแก้เกมให้กับโปรเจกต์ที่ตั้งอยู่บนฐานของ 'อารมณ์ศิลปิน' มากกว่าตรรกะทางธุรกิจ ประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องเคาะ กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ และแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความท้าทายแบบที่เธออยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดใส่หน้าเขาสักที ชายหนุ่มไม่ได้สนใจบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในห้องเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "ได้ยินข่าวดีนั่นหรือยังครับ... เอ่อ หมายถึงข่าวที่ทำให้คุณต้องขมวดคิ้วจนหน้าผากยับเป็นแผนที่ภูมิประเทศน่ะ" กวินทร์จงใจเปลี่ยนคำลงท้ายเมื่อเห็นสายตาพิฆาตที่เธอมองมา เขาย่อตัวลงใช้มือสองข้างเท้าขอบโต๊ะทำงานของเธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนรินรดาต้องเอนหลังหนีระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "อย่ามาเล่นลิ้นตอนนี้ กวินทร์" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองเขา "คุณน่าจะรู้ดีที่สุดว่าการโดนตัดงบสามสิบเปอร์เซ็นต์หมายความว่าอะไร วัสดุโครงสร้างเหล็กนำเข้าที่คุณสั่งไปเมื่อวาน มันเกินงบใหม่ที่เราเหลืออยู่ไปเกือบครึ่ง... และถ้าเรายกเลิกสัญญาตอนนี้ ค่าปรับจะพุ่งสูงจนทำให้บริษัทแม่เรียกตรวจสอบบัญชีแน่นอน" กวินทร์ไม่สะทกสะท้าน เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมปลาบกวาดมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "คุณนี่มันมองโลกผ่านกรอบสี่เหลี่ยมของตัวเลขจริงๆ นะ รินรดา" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความเย้ยหยันเล็กๆ "รู้ไหมว่าทำไมศิลปะถึงทรงพลัง? ก็เพราะมันไม่ได้ถูกจำกัดด้วยงบประมาณ แต่มันถูกขับเคลื่อนด้วยความบ้าคลั่งต่างหากล่ะ" "ความบ้าคลั่งไม่ได้ช่วยให้บริษัทรอดจากการล้มละลายค่ะ" รินรดาโต้กลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยเหตุผล "ถ้าเราไม่มีเงินจ่ายค่าแรงคนงาน หรือไม่มีงบพอจะทำโครงสร้างให้ผ่านมาตรฐานความปลอดภัย โครงการของคุณก็จะเป็นแค่กองขยะราคาแพงกลางลานแสดงสินค้า... ซึ่งฉันไม่มีวันยอมให้ชื่อของฉันต้องไปแปะอยู่บนความล้มเหลวแบบนั้นแน่" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกของรินรดา ความต่างระหว่างพวกเขาสองคนเด่นชัดยิ่งกว่าเส้นขนาน กวินทร์ยืนนิ่ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะค้นหาว่าภายใต้กำแพงตรรกะเหล็กกล้านี้ มีพื้นที่หลงเหลือให้ความรู้สึกบ้างหรือไม่ "ถ้าตรรกะและตัวเลขของคุณมันเจ๋งจริง..." กวินทร์โน้มตัวลงมาอีกครั้ง กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ทำไมคุณถึงยังนั่งหน้าเครียดอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตีสอง แทนที่จะกลับไปนอนฝันหวานเหมือนพนักงานบัญชีคนอื่นล่ะครับ?" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ในระยะที่อันตรายเกินไป กลิ่นอายเฉพาะตัวของกวินทร์—กลิ่นเฟอร์นิเจอร์ไม้ผสมกลิ่นกระดาษสาและบุหรี่จางๆ—ลอยวนอยู่รอบตัวเธอ มันเป็นความรัญจวนใจที่เธอเกลียดชังที่สุด เพราะมันเข้ามาปั่นป่วนระบบความคิดที่มีระเบียบวินัยของเธอให้พังทลายลงได้ง่ายๆ "ถอยไป กวินทร์" เธอบอกเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ "เราต้องคุยกันด้วยเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องมารยาทส่วนตัวของคุณ" "โอเค เรื่องงานก็เรื่องงาน" กวินทร์ยอมผถอยหลังออกไปอย่างง่ายดาย แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "ในเมื่อบิ๊กบอสอย่างเมฆาอยากจะบีบเราให้จนมุม งบก็ถูกตัด สัญญาก็ผูกมัด... งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะ" รินรดาหรี่ตาลงอย่างระแวง "เดิมพันอะไรของคุณอีก?" "ถ้าผมสามารถหาวัสดุทดแทนที่ต้นทุนถูกลงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ยังคงให้ความรู้สึกและโครงสร้างทางสุนทรียะตามที่ผมต้องการได้..." กวินทร์เว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมกริบจดจ้องที่เธอ "คุณต้องยอมทำตามข้อเสนอของผมอย่างหนึ่ง... แบบไม่มีข้อแม้" "แล้วถ้าคุณทำไม่ได้?" รินรดาถามกลับด้วยสัญชาตญาณนักวิเคราะห์ เธอไม่มีทางรับคำท้าที่ไม่มีความคุ้มทุน "ถ้าผมทำไม่ได้..." กวินทร์ยักไหล่เบาๆ "ผมจะยอมเซ็นชื่อมอบอำนาจการตัดสินใจทิศทางศิลปะทั้งหมดให้คุณจัดการแต่เพียงผู้เดียว คุณอยากจะปรับแต่งหรือตัดทอนอะไรตรงไหน ทำได้ตามใจชอบเลย... ดีลไหมล่ะครับ นักวิเคราะห์คนเก่ง" รินรดานิ่งเงียบ สมองของเธอกำลังประมวลผลความเสี่ยงอย่างรวดเร็ว ข้อเสนอนี้มีความเป็นไปได้ทางสถิติที่ต่ำมาก การหาวัสดุทดแทนที่มีคุณสมบัติเทียบเท่าในราคาที่ถูกลงครึ่งหนึ่งในเวลาจำกัดแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่มันคือทางออกเดียวที่จะดึงงบประมาณให้กลับมาอยู่ในเส้นปลอดภัย โดยที่เธอไม่ต้องรับผิดชอบกับการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเขาแต่เพียงผู้เดียว "ตกลงค่ะ" รินรดาเอ่ยรับคำท้า น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "แต่ฉันขอสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษร ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ของคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณ" กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงออกจากกระเป๋าเสื้อ หยิบกระดาษโน้ตบนโต๊ะเธอมาเขียนเงื่อนไขอย่างรวดเร็วก่อนจะเซ็นชื่อกำกับแล้วเลื่อนมาตรงหน้าเธอ "คุณนี่มัน... ระวังตัวแจตลอดเวลาเลยสินะ" เขาพึมพำขณะมองเธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาตรวจทานทุกตัวอักษรอย่างถี่ถ้วน รินรดากำลังจะจรดปลายปากกาลงชื่อเพื่อปิดดีลความท้าทายนี้ แต่ก่อนที่หมึกจะสัมผัสกระดาษ เสียงแจ้งเตือนอีเมลฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์กลางของบริษัทก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏหน้าต่างป๊อปอัปสีแดงกระพริบเตือน พร้อมหัวข้อเอกสารแนบที่ถูกส่งตรงมาจากห้องนิรภัยของบอร์ดบริหาร **[ไฟล์ลับ: บันทึกข้อตกลงซ้อนโครงการ A-99 - เมฆา และ บุคคลปริศนา]** รินรดานิ่งค้าง มือที่ถือปากกาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านบรรทัดแรกของเอกสารที่ระบุว่า งบประมาณที่ถูกตัดไปไม่ได้นำไปพับเก็บเพื่อลดต้นทุนอย่างที่เมฆาอ้าง... แต่มันถูกโอนย้ายไปยังบัญชีลับของบริษัทคู่แข่งทางการค้าโดยมีชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่คนหนึ่งลงนามอนุมัติอย่างลับๆ และชื่อนั้น... ไม่ใช่ใครอื่นไกล กวินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ เขานิ่วหน้าแล้วก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนเงาของเอกสารลับฉบับนั้น "นี่มัน... หมายความว่ายังไง?" กวินทร์เอ่ยเสียงพร่า เมื่อเขาสังเกตเห็นชื่อผู้ถือหุ้นที่เซ็นอนุมัติการยักย่ายถ่ายโอนงบประมาณ... ซึ่งเป็นชื่อของบิดาแท้ๆ ของรินรดาเอง แสงดาวพร่างพราวขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ