กำแพงที่ค่อยๆ พังทลาย

เสียงกลอนประตูที่กรีดร้องแผ่วเบาในความเงียบสงัดของยามวิกาล บ่งบอกถึงการรุกล้ำที่ไม่ได้รับเชิญ รินรดาขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับขอบโต๊ะทำงาน ข้อมูลตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เธอกำลังตรวจสอบถูกแสงไฟจากโถงทางเดินกลืนหายไปชั่วขณะ กวินทร์ไม่แม้แต่จะหันไปมองบานประตู เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้างานศิลปะจัดวางกึ่งสำเร็จรูปของเขา ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปตามเส้นสายของโครงเหล็กที่ถูกดัดให้บิดเบี้ยวราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนความโกลาหล “ถ้าคุณคิดจะขู่กันด้วยการปรากฏตัวในเวลาที่คนปกติเขาหลับใหลกัน เมฆา... ผมว่าคุณประเมินค่าความกลัวของเราสองคนต่ำไปหน่อยนะคะ” กวินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ เมฆาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ ลอยมาปะทะจมูก รินรดากำโทรศัพท์ในมือแน่น เธอไม่ได้กลัวเมฆาในเชิงกายภาพ แต่เธอกลัวผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้นกับ ‘ความจริง’ ที่เธอกำลังขุดคุ้ย “ความกลัวคือเครื่องมือวัดประสิทธิภาพที่ดีที่สุดของมนุษย์ กวินทร์” เมฆาหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้อง แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าที่เรียบเฉยจนเดาใจไม่ถูก “โดยเฉพาะเมื่อมันถูกนำไปวางบนตรรกะที่บิดเบี้ยวของนักวิเคราะห์ข้อมูลอย่างคุณ รินรดา” รินรดาสูดลมหายใจลึก ปรับจังหวะหัวใจให้คงที่ เธอไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตา แต่จ้องมองเขากลับด้วยแววตาที่เย็นชา “ตรรกะไม่เคยบิดเบี้ยวค่ะเมฆา มีแต่คนเท่านั้นที่พยายามบิดเบือนข้อมูลเพื่อให้เข้ากับความต้องการของตัวเอง และโครงการที่คุณกำลังบีบให้เราทำ... มันก็คือการปั่นหัวคนด้วยอารมณ์ความรู้สึกใต้หน้ากากของศิลปะ” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดที่เคยกดทับเริ่มคลายตัวลง กลายเป็นความกดดันในเชิงอุดมการณ์ที่หนักหน่วงยิ่งกว่า กวินทร์ค่อยๆ หันมา เขาไม่ได้มองเมฆา แต่มองรินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความหยิ่งผยองเป็นความสนใจที่ซ่อนเร้น “เธอพูดถูกนะเมฆา” กวินทร์กล่าวเบาๆ “ศิลปะของผมอาจจะดูไร้เหตุผลในสายตาคุณ แต่สำหรับผม มันคือการจัดวางข้อมูลทางอารมณ์ที่รินรดาไม่เคยสัมผัสได้จากกราฟพุ่งทะยานของเธอนั่นแหละ” “งั้นลองพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ” เมฆาโยนแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบนโต๊ะกลางห้อง “ถ้าพวกคุณต่างมั่นใจในทางของตัวเองนัก ภายในสามวันข้างหน้า... ผลงานชิ้นนี้ต้องเปลี่ยนจาก ‘ความว่างเปล่า’ ให้กลายเป็น ‘ผลกำไร’ ที่ผมคาดหวัง ถ้าทำไม่ได้ เส้นขนานที่พวกคุณสร้างขึ้นมาเพื่อกั้นขวางผม ก็จะจบลงพร้อมกับอนาคตในบริษัทนี้” เมฆาหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดกว่าเดิม รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจ เธอเลื่อนแฟ้มเอกสารมาดู สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่ตัวเลขกำไรอย่างที่เมฆากล่าวอ้าง แต่มันคือรายงานการตรวจสอบย้อนหลังที่ระบุถึง 'ความผิดปกติ' ในบัญชีลับของบริษัท ซึ่งมีลายเซ็นของเธอเองกำกับอยู่โดยที่เธอไม่เคยรับรู้ กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มนั้น สายตาของเขามีความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “เขาไม่ได้ต้องการแค่กำไร รินรดา เขากำลังดึงเธอลงไปในโคลนตมพร้อมกับเขา” “ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?” รินรดาถามเสียงสั่น แม้จะพยายามควบคุมให้มันนิ่งที่สุด “คุณกับเขา... ฝั่งเดียวกันไม่ใช่หรือไง?” กวินทร์ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศ “เพราะเส้นขนานที่บิดเบี้ยวของเรา... มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีที่คุณเริ่มตั้งคำถามกับโลกใบนี้ ไม่ใช่ตอนที่ผมเริ่มสร้างงานศิลปะ” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในวินาทีนั้น กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกพังทลายลงอย่างช้าๆ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำใด เสียงสัญญาณเตือนจากคอมพิวเตอร์ที่เธอเพิ่งแฮ็กเข้าไปในระบบฐานข้อมูลหลักของเมฆาก็ดังขึ้นพร้อมกัน หน้าจอแสดงผังองค์กรที่ซ่อนอยู่ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ ที่จุดสูงสุดของผังนั้น ไม่ใช่ชื่อของเมฆา แต่กลับเป็นชื่อของ 'คนรักเก่า' ของรินรดาที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน พร้อมกับข้อความที่กระพริบเตือนว่า: *'ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบ รินรดา... ความลับที่เธอกำลังตามหา กำลังมองเธออยู่จากด้านหลังของบานประตูนั้น'* ขณะที่รินรดาตัวแข็งทื่อ กวินทร์ก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะหันไปมองที่ประตูห้องที่ยังคงเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง และที่นั่น... มีเงาของใครบางคนกำลังยืนมองพวกเขาอยู่ผ่านช่องว่างของบานพับ ประตูที่กวินทร์มั่นใจว่าเขาเพิ่งล็อกมันลงกลอนไปเมื่อครู่ กลับเปิดกว้างออกอย่างช้าๆ ด้วยตัวเอง แสงดาวพร่างพราวขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกำแพงความจริงไปกับตัวละครในตอนนี้นะคะ