ความลับที่เริ่มถูกเปิดเผย

"เจ้าจงใจเหยียบเท้าข้าใต้โต๊ะอาหารเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไรกัน สะใภ้รองหลิน?" เสียงทุ้มต่ำปนเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องโถงเล็กในบ้านพักตระกูลเฉิน ร่างผอมเกร็งของป้าสะใภ้ใหญ่จากหมู่บ้านตระกูลหลินโน้มตัวมาข้างหน้า ดวงตาเรียวรีหรี่มองหลินฟางด้วยแววตาดุดันและเต็มไปด้วยความสงสัยระคนโลภ ขณะที่มือเหี่ยวย่นยังคงคีบเนื้อหมูผัดพริกเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หลินฟางเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังชั่วพริบตา ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้พิษภัย เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือเรียวสวยรินน้ำชาดอกเบญจมาศอุ่นๆ ลงในถ้วยดินเผาให้สามีหนุ่มที่นั่งเงียบขรึมอยู่ข้างกาย "ป้าใหญ่พูดจาเหลวไหลอะไรกันครับ? ใต้โต๊ะนั่นมีแต่ขาเก้าอี้กับแมวตัวอ้วนของบ้านเรา หรือว่าท่านแก่จนประสาทสัมผัสเลอะเลือน แยกไม่ออกว่าอันไหนคือเท้าคน อันไหนคือกรงเล็บสัตว์กันแน่?" หลินฟางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา เฉินเหว่ยเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง มุมปากหนายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น มือใหญ่หนาของเขาเอื้อมไปกุมมือเรียวของหลินฟางใต้โต๊ะ บีบเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนและปกป้องอย่างเงียบเชียบ ท่าทีอันหนักแน่นของสามีทำให้น้ำอุ่นๆ แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของหญิงสาว แม้ภายนอกหลินฟางจะแสดงออกอย่างเยือกเย็นและมั่นใจ แต่ภายในอกกลับเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ คำพูดทิ้งท้ายจากเงาปริศนาเมื่อคืนวานยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ทายาทตระกูลหลินที่หนีตายมา... ซ่อนตัวอยู่ที่นี่”* ประโยคนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากตัวตนที่แท้จริงของเธอและชาติกำเนิดถูกเปิดเผยออกไป ความสงบสุข สวนผักงามสะพรั่ง และชีวิตแต่งงานที่กำลังไปได้สวยกับเฉินเหว่ย ทั้งหมดนี้อาจพังทลายลงในพริบตาเดียว! มิติลับในห้วงจิตสำนึก... คลังพืชพันธุ์ เมล็ดพันธุ์อัศจรรย์ และอุปกรณ์การเกษตรล้ำยุคที่เธอใช้สร้างเนื้อสร้างตัวจนกลายเป็นแม่ค้ามือทองในตลาดมืด ยิ่งต้องเก็บซ่อนให้มิดชิดยิ่งกว่าชีวิต "หึ! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะหลินฟาง ตั้งแต่แต่งงานมาอยู่กินที่นี่ เจ้าคงคิดปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ลืมไปแล้วหรือไงว่าเจ้าหนีหัวซุกหัวซุนมาพึ่งพิงใคร?" ป้าสะใภ้ใหญ่กระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น จนน้ำแกงกระเด็นเลอะขอบชาม นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในบ้านหลังนี้—กระถางสมุนไพรหายากที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ไหหมักเหล้าผลไม้รสเลิศที่วางเรียงราย และโดยเฉพาะแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่กองอยู่ในมุมห้องครัว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านยากจนข้นแค้นทั่วไปจะหามาครอบครองได้ง่ายๆ "ข้าไม่เคยลืมบุญคุณของใคร... แต่ก็ไม่เคยโง่ให้ใครมาเอาเปรียบเช่นกันครับ" หลินฟางวางถ้วยชาลง เสียงกระทบกับโต๊ะดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งวาจาถากถางของญาติผู้พี่ได้ชั่วขณะ "เจ้ากล้าดียังไง..." "ป้าใหญ่มาที่นี่วันนี้ คงไม่ได้มาแค่เพื่อกินข้าวและหาเรื่องทะเลาะกับหลานสะใภ้หรอกกระมัง?" เฉินเหว่ยเอ่ยขึ้นแทรกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และกดดันจนอีกฝ่ายต้องกลืนคำพูดลงคอ นายทหารปลดประจำการผู้นี้แม้จะพูดน้อย แต่รัศมีคุกคามรอบตัวกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสุนัขป่าใน1ป่าลึก ป้าสะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ นางเหลือบมองหน้าสามีของหลินฟางด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเสแสร้ง น่าเกลียดน่าชัง "แหม... ตาเฉินนี่ก็พูดจาตรงเกินไป ข้าก็แค่... ได้ยินข่าวลือมาว่าช่วงนี้เจ้ากับหลินฟางไปขายของที่ตลาดอำเภอไม่ใช่หรือ? แถมยังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า มีเงินซื้อทั้งเนื้อทั้งผ้าแพร... พวกเราเป็นญาติสนิทกัน มีช่องทางทำมาหากินดีๆ เช่นนี้ ไยไม่แบ่งปันให้คนในตระกูลได้ลืมตาอ้าปากบ้างเล่า?" เป้าหมายที่แท้จริงโผล่หางออกมาแล้ว! หลินฟางลอบยحเยาะในใจ พวกตระกูลหลินไม่เคยสนใจใยดีว่าเธอจะตายหรืออยู่อย่างไรในช่วงที่หนีภัยมา แต่พอเห็นผลประโยชน์และกลิ่นอายความมั่งคั่ง กลับรีบวิ่งแจ้นเข้ามาสูดดมราวกับสุนัขได้กลิ่นเนื้อ "ช่องทางทำมาหากินหรือครับ?" หลินฟางทวนคำ รอยยิ้มหวานหยดแต่ไปไม่ถึงดวงตาปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ผักในสวนของข้าเติบโตได้เพราะหยาดเหงื่อแรงงานและความอดทน หมูสามชั้นในจานนี้ก็มาจากเงินที่สามีข้าแลกมาด้วยการแบกหามจนหลังอาน ถ้าป้าใหญ่อยากได้ความสบายเช่นนี้บ้าง ไยไม่ลองไปขุดดินปลูกผักกลางแดดเปรี้ยงดูสักสัปดาห์เล่าครับ เผื่อบุญญาธิการจะช่วยให้ท่านรวยขึ้นมาได้โดยไม่ต้องมาแบมือขอส่วนบุญจากคนอื่น" "เจ้า! นังเด็กอกตัญญู!" ป้าสะใภ้ใหญ่ทนไม่ไหว ผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "คิดว่ามีสามีเป็นทหารแล้วจะกร่างอย่างไรก็ได้หรือ? ระวังตัวไว้เถอะ ความลับเน่าเฟะที่พวกเจ้าปกปิดอยู่... มันปิดไม่มิดไปตลอดหรอก!" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็ดิ่งวูบลงราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา หลินฟางชะงัก หัวใจกระตุกวูบ สายตาคมกริบของเฉินเหว่ยหันขวับไปจ้องมองป้าสะใภ้ใหญ่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาของชายหนุ่มเอื้อมไปแตะด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้สายคาดเอวโดยสัญชาตญาณ "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" เฉินเหว่ยเค้นเสียงถาม นัยน์ตาดำขลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร ป้าสะใภ้ใหญ่หัวเราะรơiร่าอย่างได้ใจ นางถอยหลังไปสองก้าว ชี้หน้าหลินฟางแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันขั้นสุด "คิดว่าคนอื่นเขาโง่หมดหรือไง? มีคนเห็น... มีคนเห็นว่าของดีๆ ในสวนของเจ้า งอกเงยขึ้นมาในชั่วข้ามคืนโดยไม่ต้องรดน้ำ! และเอกสารลับตราประทับราชการที่เจ้าซ่อนไว้ในหีบไม้... ข้าว่า ท่านนายอำเภอคงอยากรู้ไม่น้อยว่า 'นักโทษหลบหนี' มาหลบซ่อนอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!" บึ้ม! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม หลินฟางหน้าซีดเผือด ชั่วขณะหนึ่งห้วงมิติลับในจิตใจสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดอาการวิงเวียนศีรษะ เอกสารราชการเก่าในหีบไม้... นั่นคือหลักฐานสำคัญที่บิดามารดาผู้ล่วงลับฝากฝังไว้ก่อนตาย เพื่อเปิดโปงความอยุติธรรมของขุนนางกังฉิน! ใครกันที่รู้เรื่องนี้? ก่อนที่หลินฟางจะได้ตั้งสติ เฉินเหว่ยก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่ซ่านบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวจนป้าสะใภ้ใหญ่หน้าถอดสี ถอยรูดกรูดจนเกือบสะดุดธรณีประตู "ไสหัวไปซะ" เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึก "ถ้ายังไม่อยากให้ข้าทำให้ท่านพูดอะไรไม่ออกไปตลอดชีวิต" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะ! อีกสามวัน... ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย!" ว่าแล้วก็นางก็วิ่งหนีเตลิดออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องโถงอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึมครึมจนหายใจไม่ออก หลินฟางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าภัยมืดกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งที่หน้าบ้าน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เฉินเหว่ยขมวดคิ้วแน่น เขาส่งสัญญาณให้ภรรยานั่งนิ่งๆ อยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปปลดกลอนประตูด้านหน้าด้วยความระมัดระวัง ประตูไม้เก่าแก่เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมยาวมอซอ เส้นผมขาวโพลนยุ่งเหยิง แต่ดวงตากลับคมกلاสราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง ชายชราคนนั้นส่งยิ้มประหลาดให้เฉินเหว่ย ก่อนจะโยนห่อกระดาษไขเปียกชื้นตกลงแทบเท้าของนายหนุ่ม "ฝากบอกภรรยาเจ้าด้วยว่า... 'คนผู้นั้น' ที่ตามหาเอกสารแผ่นนั้น กำลังยืนรออยู่ที่หน้าหมู่บ้านแล้วในตอนนี้" รี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านครับ, ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มิติลับกำลังจะถูกกระชากหน้ากาก หรือนี่คือจุดจบของชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่หลินฟางเพียรสร้างมา? โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ! - ใบชาหอมหมื่นลี้