คนดีต้องมีรางวัล

“ถ้าไม่อยากให้แผงค้าของพวกเจ้าพังไม่เป็นท่าในวันนี้ ทางที่ดีควรส่งค่าคุ้มครองเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว!” เสียงตบโต๊ะดังปังจนเข่งไม้ไผ่ใส่เห็ดหอมสดสั่นสะเทือน หลินฟางขยับดวงตาคมกริบขึ้นมองชายร่างสันทัดหน้าตาอันธพาลที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้าย มันคือ ‘เปียวจื่อ’ หัวหน้านักเลงคุมประจำตลาดฝั่งตะวันตก ผู้ซึ่งมักจะคอยรีดไถพ่อค้าแม่ขายรายย่อยอยู่เป็นประจำ นิ้วมือของนางที่เพิ่งวางตะกร้าไม้ไผ่ลงเย็นเฉียบลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า วิกฤตครั้งนี้ใหญ่หลวงเกินกว่าที่คาดคิดเสียแล้ว! ไม่ใช่เพราะเงินค่าคุ้มครองสองเหมาที่พวกมันเรียกร้องเพิ่ม แต่วันนี้ในมิติลับของนางเพิ่งเก็บเกี่ยวโสมคนป่าอายุหลายสิบปีกับสมุนไพรหายากชุดใหญ่ ซึ่งถูกซุกซ่อนไว้ใต้ชั้นล่างสุดของตะกร้า หากปล่อยให้พวกมันอาละวาดค้นข้าวของ ความลับเรื่องมิติพิเศษอาจรั่วไหล และนั่นคือหายนะที่ร้ายแรงยิ่งกว่าการเสียเงิน “หัวหน้าเปียว ช่วงนี้ค้าขายฝืดเคือง เงินจำนวนนั้น... เกินกว่าที่เราตกลงกันไว้แต่แรกมากนะครับ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด เฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับจากการไปช่วยแบกกระสอบแป้งให้ร้านค้าฝั่งตรงข้ามก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและกลุ่มอันธพาล ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบแผ่รังสีคุกคามแบบทหารผ่านศึกออกมาโดยไม่รู้ตัว เปียวจื่อหรี่ตามองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างประเมิน ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ “ที่แท้ก็ไอ้ใบ้สามีของแม่ค้าปากร้ายนี่เอง นายทหารปลดประจำการอย่างแกคิดจะลองดีกับฉันอย่างนั้นรึ? ระวังขาอีกข้างที่เหลือจะเดินไม่สะดวกเอานะ!” หลินฟางรีบดึงชายเสื้อของสามีเบาๆ นางรู้ดีว่าเฉินเหว่ยเป็นคนใจเย็นและอดทน แต่ในสายตาของภรรยา... คนพวกนี้ไม่สมควรได้รับความเกรงใจอีกต่อไปแล้ว “หัวหน้าเปียวพูดจาให้เกียรติกันบ้างนะ” หลินฟางก้าวออกมาเคียงข้างสามี ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏที่มุมปาก “ตลาดแห่งนี้มีกฎของทางการ การเก็บเงินเกินอัตราถือเป็นการฝ่าฝืนกฎย่อมรู้ใช่ไหม? หรือท่านผู้ว่าการเขตกงหยางอยากจะมาตรวจสอบบัญชีของพวกท่านด้วยตัวเองดีล่ะ?” คำขู่ที่อ้างถึงผู้ว่าการเขตทำให้สีหน้าของเปียวจื่อเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ มันกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “นังสารเลว กล้าขู่ฉันรึ! ลูกน้อง จัดการรื้อแผงของมันให้ราบ!” สิ้นคำสั่ง ลูกสมุนสามคนพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตะกร้าสินค้า แต่ทว่า... *หมับ!* มือหนาราวกับคีมเหล็กของเฉินเหว่ยคว้าเข้าที่ข้อมือของลูกสมุนคนแรกไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกส่งเสียงกรอบแกรบจนมันร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด “ใครกล้าแตะต้องภรรยาฉัน ก้าวข้ามศพฉันไปก่อน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที เปียวจื่อหน้าถอดสี ชักมีดสั้นออกมาจากเอว “ไอ้เวรนี่! แกอยากตายนักใช่ไหม!” ทว่า ก่อนที่คมมีดจะได้ขยับ เฉินเหว่ยกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตาเดียว มือหนาปัดข้อมือที่มีดสั้นหลุดร่วง ก่อนจะเตะตัดขาจนเปียวจื่อล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ ท่าทางการต่อสู้ที่รวดเร็วและเด็ดขาดแบบทหารหน่วยจู่โจมทำเอาชาว บ้านรอบข้างต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ “จำไว้... ครั้งหน้าถ้ากล้ามาหาเรื่องที่นี่อีก แขนข้างนี้คงไม่ได้อยู่ติดกับตัวแน่” เฉินเหว่ยเหยียบเท้าลงบนอกของหัวหน้านักเลง กดให้มันจมอยู่กับพื้นฝุ่นคลุ้ง เปียวจื่อหน้าซีดเผือดหวาดกลัวจนตัวสั่น รีบพยักหน้ารัวๆ และตะโกนสั่งลูกน้องให้ถอยทัพหนีหายไปอย่างไม่คิดชีวิต เหตุการณ์สงบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาชื่นชมของชาวบ้าน หลินฟางถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางหันไปมองสามีที่ยืนนิ่งสงบเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งซาบซึ้ง อุ่นวาบ และ... ความคลั่งรักที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ “สามี... ท่านนี่เท่จริงๆ เลยนะครับ” หลินฟางเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มล้อเลียน แววตาเป็นประกายระยิบระยับ เฉินเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ใบหูหนากลับเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว เขาเกาหัวแก้เขิน “รีบเก็บของเถอะครับ เดี๋ยวผมช่วยถือ กลับบ้านไป... ผมจะทำ ‘ไก่ตุ๋นโสมยาจีน’ ให้คุณบำรุงกำลังสักหน่อย คุณเหนื่อยมามากแล้ว” สองสามีภรรยาช่วยกันเก็บแผงค้าท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยไม่รู้เลยว่า... ที่มุมมืดของตรอกซอกซอยฝั่งตรงข้าม มีเงาร่างหนึ่งในชุดสูทจีนสีเทากำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาคมกราบ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายแปลกหน้าผู้นั้น ขณะที่เขายกบุหรี่ขึ้นสูบพลันพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ไม่นึกเลยว่า... ทายาทตระกูลหลินที่หนีตายมา จะซ่อนตัวอยู่ที่หมู่บ้านชนบทแห่งนี้ แถมยังมีสามีฝีมือดีเสียด้วย... น่าสนุกจริงๆ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ