เมล็ดพันธุ์จากความว่างเปล่า

คราบน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้นที่สาดกระเซ็นลงบนพื้นดินหน้าประตูบ้าน ยังคงส่งกลิ่นคละคลุ้งปะปนกับเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าละอายใจ หลินฟางใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบมันวาวที่กระเด็นมาโดนปลายคางออกอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยมองร่างอ้วนท้วนที่กำลังชักดิ้นชักงอเรียกร้องความเห็นใจจากชาวบ้านละแวกนั้น "พวกเจ้ามันคนอกตัญญู! เลี้ยงลูกไม่รู้จักสั่งสอน ถึงขนาดกล้าสาดน้ำล้างหม้อใส่หน้าผู้ใหญ่ในตระกูล!" เสียงแหลมสูงของนางเฉินแผดก้องจนนกบนต้นไม้ใหญ่แตกตื่นบินหนี เฉินเหว่ยยืนบังภรรยาตัวน้อยไว้ครึ่งตัว แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ต่อให้พายุโหมกระหน่ำก็ไม่มีวันพังทลาย ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ซ่อนเล็บกวาดตามองกลุ่มคนที่เริ่มมุงดูด้วยความสนใจ รังสีอำมหิตที่สะสมมาจากการผ่านสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาเพียงน้อยนิด ก็เพียงพอที่จะทำให้เสียงรอบข้างเงียบกริบลงทันตาเห็น "ถ้าไม่อยากให้ผมใช้ 'เมนูพิเศษ' ต้อนรับรอบสอง เชิญกลับไปซะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเฉินเหว่ยทรงพลังยิ่งกว่าการะตวาด หลินฟางยกย่องรอยยิ้มมุมปาก นางสะกิดแขนสามีเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเพียงพอแล้วสำหรับการสั่งสอนไพร่พลนอกคอกเหล่านี้ ร่างบางหมุนตัวเดินกลับเข้าสู่ความเงียบสงบภายในบ้าน ปล่อยให้เสียงซุบซิบของชาวบ้านเลือนหายไปหลังบานประตูไม้ที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ทันทีที่พ้นจากสายตาผู้คน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนผ่านจากโลกภายนอกอันวุ่นวายเข้าสู่มิติลับส่วนตัว—คลังพืชพันธุ์และพื้นที่เกษตรกรรมอัจฉริยะที่ซ่อนเร้นอยู่ในห้วงจิตสำนึกของหลินฟาง กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาและดินชื้นหลังฝนตกโชยเข้าจมูก ทอดสะพานความรู้สึกให้ผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เบื้องหน้าของคนทั้งสองคือแปลงทดลองดินสีดำสนิทที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุ แสงนวลสว่างไสวจากเพดานมิติสาดส่องลงมากระทบกับชั้นวางเมล็ดพันธุ์คริสตัลระยิบระยับ นี่คือทรัพย์สินล้ำค่าที่ติดตัวหลินฟางมาจากการข้ามมิติ เมล็ดพันธุ์พืชหายากจากยุคศตวรรษที่ 21 ที่ถูกย่อส่วนและเก็บรักษาไว้ในสภาพสมบูรณ์สูงสุด "พี่เหว่ยครับ ช่วยผมขุดหลุมตรงร่องดินแปลงที่สามหน่อยครับ ความลึกประมาณสองข้อิน้วพอดี" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นโปรด เฉินเหว่ยไม่เอ่ยคำถามแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงบนพื้นดินอย่างไม่นึกเสียดายกางเกงทำงาน มือหนาหยิบจอบขนาดเล็กขึ้นมาจัดการพรวนดินและขุดหลุมตามที่ภรรยาต้องการด้วยความแม่นยำ ทุกท่วงท่าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและความใส่ใจ สายตาที่เขามองหลินฟางเต็มไปด้วยความรักใคร่และหลงใหลจนแทบจะกลืนกิน "คุณทหารของฉันนี่ทำงานคล่องแคล่วเสียจริง หากไปเปิดสำรับทำสวน คงกลายเป็นมือหนึ่งประจำหมู่บ้านแน่ๆ ครับ" หลินฟางเย้าแหย่พร้อมกับยื่นถุงผ้าใบทอพิเศษที่บรรจุเมล็ดพันธุ์ออกมา "ไม่ว่าจะให้ทำอะไร เพื่อเจ้าและครอบครัวของเรา ผมทำได้ทั้งนั้นครับ" เฉินเหว่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังจนหลินฟางต้องหลบตาซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่แต้มอยู่บนพวงแก้ม มือเรียวบางบรรจงหยิบ 'โสมหิมะสวรรค์' และ 'เมล็ดข้าวสาลีมรกต' ออกจากห่อผ้า เมล็ดพืชเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ทั่วไปในยุค 80 มันคือพืชพันธุ์ที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษและมีสรรพคุณทางยาอันล้ำเลิศ หากนำออกไปขายในตลาดมืด ย่อมสร้างความฮือฮาและเปลี่ยนฐานะของพวกเขาให้กลายเป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืนได้อย่างแน่นอน หลินฟางท่องคาถาในใจเบาๆ หยดน้ำค้างทิพย์จากบ่อน้ำกลางมิติลับถูกรินลงบนปลายนิ้ว ก่อนจะดีดพรมลงบนหลุมดินที่เฉินเหว่ยเพิ่งขุดเสร็จ ทันทีที่หยดน้ำสัมผัสดิน แผ่นดินก็เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ไอหมอกสีขาวจางๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาปกคลุมทั่วบริเวณ ชั่วพริบตาเดียวหน่ออ่อนสีเขียวมรกตก็แทรกตัวทะลุก้อนดินขึ้นมาเติบโตอย่างรวดเร็วดราวกับปาฏิหาริย์ เฉินเหว่ยแม้จะเคยเห็นมิติลับนี้มาบ้างแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นพลังแห่งการสร้างสรรค์ของภรรยา เขาก็อดทึ่งไม่ได้ ร่างหนาขยับเข้าไปใกล้โอบเอวบางของภรรยาเข้ามาแนบชิด สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่ผสมผสานกับกลิ่นไอดิน "มหัศจรรย์มากครับ... เหมือนภรรยาของผมไม่มีผิด ที่ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็มีแต่เรื่องน่าประหลาดใจเสมอ" "ถ้ารู้ว่ามหัศจรรย์ คราวหลังต้องช่วยผมปกป้องความลับนี้ให้ดีๆ นะครับ ห้ามให้ใครหน้าไหนเข้ามาเหยียบที่นี่เด็ดขาด" หลินฟางเอี้ยวตัวกลับมาสบตา ปลายนิ้วเรียวจิ้มลงที่อกแกร่งเบาๆ เป็นการคาดโทษ "ด้วยชีวิตของผมครับ" เฉินเหว่ยตอบรับทันที น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกริบฉายแววปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม ทั้งสองช่วยกันเก็บเกี่ยวผลผลิตล็อตแรกอย่างเพลิดเพลิน กลิ่นหอมหวานของโสมหิมะที่สุกงอมเตะจมูกกระตุ้นความอยากอาหาร หลินฟางจัดการคัดเลือกหัวโสมคุณภาพเยี่ยมส่วนหนึ่งเตรียมไว้สำหรับทำ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมบำรุงกำลัง' เมนูเด็ดที่จะใช้มัดใจลูกค้ากระเป๋าหนักในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ ส่วนที่เหลือถูกเก็บรักษาไว้ในช่องแช่แข็งพิเศษของมิติเพื่อรอเวลาเหมาะสม เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบสงบในมิติลับที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ทว่าความสุขสงบนั้นก็ถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านจริงที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงผิดปกติ *ก๊อกๆๆ!* "พี่เหว่ย! พี่สะใภ้หลิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของอาเจียน เด็กหนุ่มข้างบ้านดังทะลุมิติเข้ามาจนทำให้หลินฟางและเฉินเหว่ยต้องหยุดชะงักมือ เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความตึงเครียดกลับมาปกคลุมร่างสูงอีกครั้ง เขากระชับเสื้อแจ็คเก็ตทหารก่อนจะคว้ามือภรรยาเพื่อพาออกสู่โลกภายนอก "เกิดอะไรขึ้นครับ อาเจียนถึงได้หน้าตาตื่นขนาดนี้?" เฉินเหว่ยเปิดประตูบ้านออกกว้าง เผยให้เห็นเด็กหนุ่มที่หอบหายใจจนตัวโยโย่ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนเห็นผี อาเจียนกอบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะชี้มือไปทางท้ายหมู่บ้านด้วยอาการสั่นเทา "หัวหน้าสถานีตำรวจคอมมูน... พาคนบุกมาที่ไร่ของพวกพี่แล้วครับ! เขาบอกว่าได้รับแจ้งว่าพวกพี่ลักลอบปลูกพืชต้องห้ามผิดกฎหมาย!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความสุขในไร่สวนแห่งนี้ด้วยกันนะครับ