กับข้าวฝีมือเมีย

"ไร่ของเราปลูกพืชต้องห้ามอย่างนั้นหรือ... น่าสนใจจริง ๆ" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นจนเด็กหนุ่มผู้ส่งข่าวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในยุคสมัยที่กฎระเบียบยังคงเคร่งครัด การกล่าวหาว่าใครลักลอบปลูกพืชผิดกฎหมาย เท่ากับการขุดหลุมฝังทั้งเป็น แต่นั่นไม่ใช่สำหรับภรรยาของอดีตนายทหารผู้กุมความลับแห่งมิติลับไว้ในมือ เฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะชายตามองไปทางถนนใหญ่ มือหนาที่กำลังถือจอบด้ามไม้ไผ่ยังคงขุดพรวนดินแปลงผักกาดขาวด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ความนิ่งสงบของชายหนุ่มสร้างความอุ่นใจให้หลินฟางได้อย่างน่าประหลาด เขาไม่ใช่คนพูดมาก แต่ทุกย่างก้าวของเขามีความหมายดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันพังทลาย "พี่เหว่ย... ดูเหมือนว่าพวกญาติ ๆ ตัวดีของเราคงจะอยู่ไม่สุขหลังจากเห็นแผงขายผักในตลาดเมื่อวานนี้สินะครับ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน "ปล่อยให้พวกเขามา" เฉินเหว่ยหยุดมือ เงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "แปลงผักในมิติของน้องไม่มีทางถูกค้นพบ และต่อให้พวกมันพลิกแผ่นดินหา ก็ไม่มีวันเจอหลักฐานอะไรทั้งสิ้น... ไปเถอะครับ เราไปต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกันสักหน่อย" รองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ย่ำไปตามคันนา เฉินเหว่ยเดินนำหน้าภรรยาด้วยท่าทางองอาจ แม้จะปลดประจำการมาแล้ว แต่รัศมีความเป็นนายทหารหาญยังคงติดตัวเขามาอย่างเต็มเปี่ยม ไม่นานนัก เสียงโวยวายของหัวหน้าสถานีตำรวจคอมมูนพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสามคนก็ดังลั่นขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ "หลินฟาง! เฉินเหว่ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าพวกแกแอบลอบปลูกฝิ่นและพืชผิดกฎหมายเพื่อการค้ากำไรเกินควร!" เสียงตะโกนแหบแห้งของหัวหน้าสถานีดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของป้าสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ที่แอบยิ้มเยาะอยู่ด้านหลังสุด หลินฟางสาวเท้าก้าวออกไปเผชิญหน้า รอยยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ถูกประดับไว้บนใบหน้าหวาน ทว่าแววตากลับคมกริบราวน้ำแข็ง "โอ้... ลมอะไรหอบท่านหัวหน้าสถานีมาถึงไร่เล็ก ๆ ของเราแต่เช้าล่ะครับเนี่ย? หรือว่าได้กลิ่นหอมของผักกาดที่ผมเพิ่งเก็บเกี่ยวเมื่อวาน?" "ไม่ต้องมาพูดมาก! หลินฟาง! หลีกทาง! เราต้องเข้าตรวจค้นทุกตารางนิ้วในไร่นี้!" หัวหน้าสถานีสะบัดมือสั่งลูกน้องให้พังรั้วเข้าไป "เชิญครับ..." เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวมาขวางหน้า พร้อมผายมืออย่างใจเย็น "แต่ถ้าพวกท่านค้นไม่เจอ... สิ่งที่พวกท่านกำลังทำอยู่ตอนนี้ จะถูกบันทึกไว้ในจดหมายร้องเรียนที่ผมจะส่งตรงถึงผู้ว่าการคอมมูนเขตใหญ่ในช่วงบ่ายนี้ทันที" คำพูดราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับคมมีด ทำให้กลุ่มตำรวจชะงักกึก หัวหน้าสถานีหน้าถอดสีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอดีตนายทหารผู้นี้ไม่ได้ตัวคนเดียว เขามีสายสัมพันธ์ลึกซึ้งกับกองทัพ แม้จะออกจากราชการแล้ว แต่บารมียังคงอยู่ การตรวจค้นดำเนินไปอย่างละเอียดราวกับพลิกแผ่นดิน ผ่านไปเกือบชั่วโมง ใบหน้าของหัวหน้าสถานีและป้าสะใภ้ก็ซีดเผือดลงเรื่อย ๆ เพราะสิ่งที่พวกเขาพบมีเพียงแปลงผักเขียวขจีที่เติบโตอย่างงดงามอย่างไร้ที่ติ ไม่มีแม้แต่เงาของพืชต้องห้าม "ทะ... เป็นไปได้ยังไง!" ป้าสะใภ้กรีดร้องออกมาด้วยความเหลือเชื่อ "ฉันเห็นกับตาว่านังนี่มันเอาเมล็ดพันธุ์ประหลาดมาเพาะ!" "ถ้าป้ายังมีหลักฐานแค่ 'ตาเห็น' ล่ะก็ ระวังตัวไว้เถอะครับ ข้อหาแจ้งความเท็จและหมิ่นประมาท ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง มีโทษหนักหนาไม่แพ้กันนะ" หลินฟางเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ทำเอาป้าสะใภ้ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เมื่อกลุ่มคนผู้ไม่หวังดีจำต้องถอยทัพกลับไปอย่างพ่ายแพ้ บรรยากาศความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ไร่สวนอีกครั้ง เฉินเหว่ยถอนหายใจยาวเบา ๆ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม "เหนื่อยไหมครับ?" มือหนายื่นไปปัดเศษดินที่เปื้อนข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "ไม่เลยครับ... ออกจะสนุกเสียด้วยซ้ำ" หลินฟางยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย "แต่ตอนนี้... ผมเริ่มหิวแล้วล่ะครับ พี่เหว่ยช่วยมาเป็นลูกมือให้ผมหน่อย วันนี้เราจะทำเมนูเด็ดฉลองชัยชนะกัน" ห้องครัวเล็ก ๆ ส่งเสียงกุ๊กกักอันเป็นเอกลักษณ์ของเตาฟืนถ่านไม้หอม เฉินเหว่ยรับหน้าที่ก่อไฟและคอยดูแลความร้อนอย่างตั้งใจ ขณะที่หลินฟางกำลังงละเลียดจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศที่หยิบออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมเจียวสีเหลืองทองฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตามด้วยกลิ่นหอมฉุนชวนน้ำลายสอของพริกแห้งและเต้าเจี้ยวหมักสูตรโบราณ หลินฟางกำลังผัด "หมูสามชั้นผัดพริกหยวกและเต้าเจี้ยว" เมนูบ้าน ๆ ที่ยกระดับด้วยเนื้อหมูคุณภาพดีจากมิติพิเศษ ชั้นเนื้อและมันแทรกตัวสลับกันอย่างสวยงาม เมื่อโดนความร้อนจากกระทะเหล็กจนส่งเสียงซู่ซ่า น้ำมันส่วนเกินละลายเคลือบผิวหมูจนเป็นเงางาม ตามด้วยการตุ๋น "ซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวกับเก๋ากี้" ในหม้อดินเผาใบเก่า น้ำซุปใสแจ๋วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลจากความหวานของรากบัวที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กลิ่นหอมสมุนไพรจีนโชยเตะจมูกเฉินเหว่ยที่กำลังนั่งเฝ้าเตาไฟอยู่เงียบ ๆ ชายหนุ่มถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว "หอมมากครับ..." เฉินเหว่ยเอ่ยพึมพำด้วยความทึ่ง อาหารฝีมือภรรยาไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง มันไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่ทุกคำที่ตักเข้าปากล้วนเต็มไปด้วยความใส่ใจและความอบอุ่นของคำว่า 'บ้าน' จานสุดท้ายถูกยกขึ้นโต๊ะไม้ตัวเตี้ย คือ "ผักกาดขาวผัดเห็ดหอมสด" ที่มีความกรอบหวานตามธรรมชาติ ตัดกับรสชาติเค็มกลมกล่อมของซอสถั่วเหลืองชั้นดี ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยล่องไปตามสายลม ชวนให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกหิวกระหายจนแทบอดใจไม่ไหว เฉินเหว่ยคีบชิ้นหมูสามชั้นสามรสเข้าปาก รสชาติแรกที่สัมผัสคือความเค็มกลมกล่อมตามด้วยความหวานฉ่ำของเนื้อหมูที่นุ่มละมุนลิ้น แทบไม่ต้องออกแรงเคี้ยว น้ำซอสเข้มข้นเคลือบทั่วลิ้น ตัดด้วยความเผ็ดร้อนเล็กน้อยจากพริกหยวกสด ทำให้เจริญอาหารยิ่งนัก ตามด้วยการซดน้ำซุปรากบัวร้อน ๆ ที่ช่วยชะล้างความมันและให้ความรู้สึกอบอุ่นลึกเข้าไปถึงทรวงอก อาหารมื้อนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การเติมเต็มท้องว่าง แต่มันคือการเยียวยาจิตใจหลังจากผ่านความวุ่นวายมาทั้งวัน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นเคล้าเสียงตะเกียบกระทบชามกระเบื้องเคลือบ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างรื่นรมย์ เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าบ้าน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เฉินเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย วางตะเกียบในมือลงทันที หลินฟางชะงักค้าง หล่อนหันไปมองหน้าสามีด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้ดึกมากแล้ว และไม่มีใครในหมู่บ้านกล้ามาเคาะประตูบ้านพวกเขาอีก แอด... เสียงประตูไม้เปิดออกเผยให้เห็นร่างโชกเลือดของชายคนหนึ่งที่ล้มฟุกอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับกระเป๋าเอกสารหนังสีดำที่ถูกกำไว้แน่นในมือที่สั่นเทา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรสชาติชีวิตบทใหม่ด้วยกันนะครับ